Blauwe Pinquin

Simonstown

2012-01-20T12:27:00.002+01:00

We zitten achter een curry aan boord van een prachtige klassieke schoener in de baai van Simonstown. Het waait windkracht 8 maar de windvlagen zijn nog veel harder. Na de borrel in het clubhuis worden we uitgenodigd om een hapje te komen eten aan boord bij Keeran. Zijn boot, de Lilly Bolero, is echt een plaatje. Een stoer schip waarmee hij met wisselende bemanning de wereld over scharrelt. We worden kletsnat in zijn bijboot maar we zijn er zo. Benedendeks is het goed toeven. Als ik aan dek kom merk ik pas hoe hard het waait. Het is een mijl terugvaren naar de jachthaven, maar in deze wind is dat levensgevaarlijk dus blijven we maar aan boord slapen. 's Nachts slaat de bijboot van Keeran los en te pletter op de rotsen. Er zijn alleen nog maar kleine stukjes hout van over als hij in het eerste daglicht met zijn wetsuit aan op onderzoek gaat in een kayak. Zijn buitenboordmotor ligt op de bodem en het waait nog steeds hard. Hij reageert als een echte zeeman. “Balen, maar niks aan te doen. Koffie iemand?”

Waar ons laatste verhaal stopte gierde de wind ons om de oren. De bergwand waarlangs de wind accelereert op nog geen 200 meter aan bakboord. Simonstown in de verte. De wind trekt aan. Eerst 30 dan 35 knopen. We lopen ruim 8 knopen. De jachthaven van Simonstown half verscholen achter een grote Marinehaven. We vinden beschutting achter de gigantische havenmuur van de marinehaven en gooien de zeilen neer. Het waait nu wel heel hard en onze motor heeft moeite om tegen de wind de haven in te varen. We worden achteruit geblazen in een dikke vlaag en draaien nog maar een rondje. Uiteindelijk komen we tegen de wind in en kruipen de haven binnen. Genoeg handjes op de kade om onze lijnen aan te pakken. Een warm weerzien met een hoop vrienden en tijdens de borrel in het clubhuis van de jachtclub toasten we op Oma Stiek.

Twee dagen later zijn we aan boord van de gouden huurkoets van Vincent en Linda en cruisen we door de woestijn rond Oudtshoorn. Linda heeft allerlei geweldige plekjes opgesnord. Zo overnachten we in onze eigen safaritent met uitzicht over een mooie vallei. Terwijl Miek en Linda in het zwembad liggen met een drankje en zeedieren na doen, steken de gebroeders Rutte de braai aan. Onze eigen tent heeft een balkon rondom met een jacuzzi onder de sterren. Wat een geweldige plek. Wat volgt is een roadtrip van een paar dagen met heel veel lol, bergpassen, grotten en wijnproeverijen.

Als klap op de vuurpijl dineren we bij het meest gerenommeerde restaurant van Zuid-Afrika. Le Quartier Francais in Franschhoek. Daar spetteren de tovervonken van je bord en eten we lekkerder dan we ooit hadden kunnen bedenken. Als we op vrijdag afscheid nemen van Vincent en Linda in Kaapstad duiken we een internetcafe in voor een geheel nieuwe ervaring. Letterlijk geheel nieuw, want hoe vaak bent u al live via skype bij een uitvaart geweest? Omringt door emailcheckende backpackers en moppentappende medewerkers zijn we er toch een beetje bij en dat is heel fijn.

Nu zijn we alweer een paar dagen aan boord. Ons nieuwe grootzeil is gearriveerd. Helaas heeft de zeilmaker een rekenfoutje gemaakt en bleek het zeil veel te klein. Nu moeten ze dus een heel nieuw zeil maken, erg zonde van alle moeite en materialen. Simonstown is echter een prima plek om te verblijven en we houden het hier nog wel even uit. Ian, onze Zuid-Afrikaanse buurman heeft ons zijn auto uitgeleend en we combineren bootklussen met toeristische uitstapjes. Zojuist hebben we de boot verlegd. De Pinquin ligt nu buitenop Lilly Bolero die vanavond een groot feest geeft en daarvoor in de haven is komen liggen. We doen niet aan goede voornemens maar we zullen proberen weer wat vaker ons blog bij te schrijven want er gebeurt genoeg.

groet
Ben en Miek

Geen vis meer zien

2012-01-07T14:52:00.001+01:00

"Ik werd pas drie dagen later in het ziekenhuis wakker" zegt Roy als hij zijn bakkie het haventerrein afstuurt. "Ik was kennelijk neergestoken door mijn eigen bemanningslid. Bijna doodgebloed en op straat achtergelaten. Daarna ben ik maar gestopt met drinken." Roy zegt het bijna terloops. Twee jaar staat hij nu droog. "En dat bevalt toch beter." Ik zit naast hem in zijn bakkie, Afrikaans voor pickup-truck. Hij geeft me een lift naar het benzinestation om diesel te halen. Hij is zetschipper op een klein vissersbootje en wacht al een paar weken om uit te varen. Maar de vis blijft weg. "Als ze 40 mijl verderop in Stilbaai wat beginnen te vangen dan varen we uit. Eerder heeft geen enkele zin."

Maar die vis had daar 2 maanden geleden al moeten zijn. Hij zucht. "Die gasten van mij weten zich ook geen raad en zetten het op een zuipen." Zijn kop zit vol groeven van zon en zout, en ook van zorgen. Zijn blauwe ogen staan fel, maar hij kijkt verdrietig. Hij gebaart om zich heen naar de Mosselbaaise straten. Veel lege panden en vergane glorie. Als ik mijn jerrycans sta vol te gooien komen er twee stomdronken bemanningsleden van zijn schip aanwaggelen. Volgetatoeëerd en Afrikaans pratend met dubbele tongen. Roy is hun man. Een gekke Hollander die op zo'n piepklein bootje de wereld omzeilt kunnen ze ook wel waarderen. Ik krijg een stevige handdruk. De mannen, loensend van de drank, blank en begin veertig, zijn aan zware slijtage onderhevig. Slechte gebitten, eelt op de vuisten. Ruige gasten die het zwaar hebben. Het nieuwe politieke bewind is ze nou niet echt op het lijf geschreven. Als arme blanken bevinden ze zich sinds een paar jaar onderaan de voedselketen. En er is niks geen vis te vangen. Dus geen geld. De drank wacht ze elke dag geduldig op. "Misschien varen we volgende week. Toch? Roy?" Roy lacht ze toe. "Wie weet jongens." En we scheuren weer naar de haven, mijn volle dieseltanks achterin het bakkie.

Mosselbaai was de enige schuilplek toen bleek dat we de lagune van Knysna niet in konden varen. Deze lagune heeft een zeer smalle entree, en toen wij daar op 1 januari om 7 uur 's ochtends langsvoeren braken er vier meter hoge golven over de volle breedte van de ingang. Levensgevaarlijk vond ook de reddingsdienst die ik even had gebeld. En dus werd het een ruige en uiterst zoute tocht tegen aantrekkende wind naar Mosselbaai, 45 mijl verderop. En daar liggen we drie dagen langszij een vissersschip. Gemengde emoties in het nieuwe jaar, want Miek hoort dat haar oma erg ziek is en ik krijg uiterst slecht nieuws over de gezondheid van mijn studiemaatje Richard. En zo slijten we drie mooie dagen tussen vissers en toeristen. Vincent en Linda, op weg naar Knysna, logeren een nachtje aan boord en ik bak een Heek-filet van twee kilo tot lekkerbekjes om dat te vieren. Volgende week reizen we nog een paar dagen samen door het land.

Nu wachten we totdat de wind weer terug naar Oost draait. En wachten onze vissers op vis in Stilbaai. Ik drink een biertje met Bruno, de buurman als dank voor de vis die we van hem kregen. Lekkere Panga die we bakken met knoflook en gember. Hij kan geen vis meer zien, heeft er al teveel van gegeten. Ook hij heeft geen cent te makken en vertelt over de betere tijden. De beveiligers die de haven moeten bewaken verdienen ook maar een zeer mager loontje. Toch zijn de zaken voor hun anders. Het zijn zwarte jongens en meisjes en dit baantje is voor hun duidelijk een gigantische sprong voorwaarts. Omdat we geen havenpasje hebben, moeten ze telkens de poort voor ons opendoen. Onze boodschappentassen vinden ze dan heel interessant. Ze vragen geregeld of ze wat van de boodschappen mogen hebben, of wat geld. Ik weiger telkens met een grapje of een mengeling van verontwaardiging en beleefdheid. Uiteindelijk moeten zij natuurlijk wel het hek voor ons van slot halen.

Nu varen we met bijna acht knopen af op Simonstown, iets ten zuiden van Kaapstad. We hebben vannacht Kaap Agulhas gerond en zijn dus weer officieel in de Atlantische Oceaan. Drie oceanen hebben we er nu opzitten. De zon schijnt fel op Kaap de Goede Hoop die we ten noorden van ons zien liggen terwijl we False bay binnen varen. Dan gaat de telefoon. Miek's vader vertelt dat Oma is overleden, zojuist. Om ons heen de prachtige natuur in de volle zon. De Tafelberg schuilt achter een dun wolkendekje ver aan de horizon. De zee is vol met leven. Een school met honderden dolfijnen op jacht gebruikt onze boot als verzamelplaats, zeeleeuwen schieten onder ons door op jacht naar sardines en haaien jagen op zeeleeuwen. Daarboven honderden vogels die zich wild laten neervallen. Een mooie plek om verdrietig te zijn.

Groeten
Ben en Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Familie-hereniging? Ventilator uit!

2011-12-26T08:54:00.001+01:00

De kerk zit bomvol. Lekker meezingen en het kindje Jezus wordt door een sterke delegatie priesters van divers pluimage binnengedragen. Naast me zit een hele dikke man die heel mooi kan zingen. Mijn moeder zit voor me. De priester vertelt dat Santa Claus eigenlijk Sint Nicolaas is. We zijn in Kaapstad en de familie Rutte is bijna compleet. Eerste kerstdag arriveert de rest. Engelenkoren zwellen aan en als de collecte mand voorbij komt gooien we er handenvol dankgeld in.

De boot ligt in Port Elizabeth aan 17 landvasten. Versterkt met plastic slangen tegen doorslijten en extra schietgebedjes die hopelijk meehelpen dat we over een paar dagen de Pinquin weer veilig en heelhuids terugvinden. Met de Greyhound bus naar Kaapstad en nu met de familie samen kerst vieren in de Kaapse zon. Het is geweldig om met Atty, Pieter, Vincent en Linda op het strand te hangen en samen een kerstdiner te improviseren. We zijn schandalig verwend met kadootjes en zwemmen in de ijskoude Atlantic. Ik kijk uit op Robbeneiland als ik door een gigantische breker wordt omvergeworpen. Als ik weer bovenkom zit mijn zwembroek vol grind. Een zeeleeuw zwemt voorbij en lijkt me uit te lachen. Tijd voor een kerstborrel.

Vanuit Kaapstad wensen we iedereen een geweldige kerst en een gezond en gelukkig nieuwjaar.

Groet
Ben en Miek

Stroom zoek

2011-12-17T10:59:00.001+01:00

Het zeilt als de brandweer. Eindelijk. Na vertrek uit Durban hebben we eerst 20 mijl stroom tegen, terwijl we ons op de gigantische duw van de Agulhas-stroom hadden verheugd. Stiekem hadden we er ook op gerekend. We hebben 48 uur tijd om in East London te komen, 250 mijl verder. Daarna wordt het hondenweer met verschrikkelijke golven. 'Boat breaking conditions' zoals ze hier zeggen. Geen risico, dus de motor bij totdat we de stroom hebben gevonden. Dat moment laat lang op zich wachten, maar dan gaan we opeens 8 knopen over de grond. En dan negen. En dan tien! Een paar uur schieten we als een raket door de prachtige avond.

Er zit veel leven in het water. Ik zie een paar grote haaien zwemmen, vlak langs de boot. Jammer genoeg zie ik niet wat voor soort, maar ze zijn een meter of drie lang. In de verte springt een walvis uit het water. Daar word ik altijd een beetje nerveus van. Maar dat is eigenbelang, want het is een prachtig gezicht. De golven zijn enorm, hoog en steil, maar we raken er mooi overheen. De wind is matig en van achteren. De snelheid neemt wat terug naar acht knopen als we de nacht ingaan. Er wordt nog wat gekletst over de marifoon. Er zijn veel boten vertrokken uit Durban vandaag. Zal wel goed komen met dioe stroom, denken we. Maar halverwege de nacht gaan we nog maar zeven en dan zes. Nou moe? We zijn de stroom kwijt! Dus: Gijpen! We gijpen terug en maken een gunstige hoek met onze vorige koers, nog geen veertig graden, we blijven dus redelijk de goede kant op gaan. En ondertussen zoeken we naar het moment waarop de boot weer begint te spurten. Maar dat komt niet.

Als we drie mijl uit de kust zijn gijpen we maar weer terug. We snappen er niks van. Nu, als ik dit typ hebben we 'm weer gevonden. We racen met 9,5 knoop naar East London. Eindelijk. Het is grappig hoe, als je in een donkere nachtwacht zit te piekeren, je aan de meest elementaire zaken kunt gaan ziten twijfelen als het even niet meezit. Nu schijnt de zon en racen we voorwaarts. De verwachting is dat de Noorderwind die we nu hebben ( momenteel windkracht 5) nog verder zal aantrekken dus we hebben een beetje haast. Door al dat gedraal hebbn we wel de kans verspeeld om met daglicht in East London aan te komen, maar in het donker zal ook wel lukken. We hebben geen keus. Onze deadline is zondagnacht, want dan komt er een front over en draait de wind tegen en zal de zee heel gemeen worden. Het weerbericht ziet er goed uit om na een dagje East London weer verder te varen. Kerst met de boot in Kaapstad zit er waarschijnlijk niet meer in, maar we gaan het proberen.

groet vanaf 32'21 Zuid, 029'02 Oost
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Even wachten

2011-12-08T16:05:00.003+01:00

De beruchte Agulhas stroom staat hier in Durban vlak langs de kust. Deze stroom is erg handig want hij neemt je mee zuidwaarts. Het enige probleem is dat er zeer geregeld, en soms ook zeer onverwachts, depressies met heel harde zuidwestenwind ontstaan en langs de kust omhoog razen. Mocht jij op dat moment met je bootje zuidwaarts dobberen, comfortabel met de stroming mee, dan heb je een groot probleem. Als deze harde wind tegen de harde stroom opbotst ontstaan er namelijk vreselijk gevaarlijke zeeën. Heel hoge steile golven die veel hoger en steiler zijn dan waar ook ter wereld (denk aan gebouwen van vijf verdiepingen). Je wilt dus altijd voorkomen dat er opeens een zuidwesterstorm opsteekt. Jammer genoeg gebeurt dat hier minimaal eens per week.

Als ik 'Agulhas' intyp geeft de spellingscontrole van OpenOffice als spelling-suggestie ' lulhannes'. Dat is ongeveer de zelfde typering die de Commodore van de jachtclub hier overhad voor een zeiler die zich van al het lokale advies niets had aangetrokken en die vervolgens van zee gered moest worden. De afstand tussen Durban en de eerstvolgende haven waar je kunt schuilen is 250 mijl, minimaal twee dagen varen. Je begrijpt dus dat het nauw luistert wanneer je hier uit de haven vertrekt. En dat je beter maar wel naar de locals kunt luisteren.

Zondagmorgen half zeven. Uit de veren, bed opruimen, bijboot door het voorluik naar binnen en gaan. Althans dat was de bedoeling. De boot ligt er klaar voor. Watertanks vol, klusjes gedaan, verse proviand aan boord. Iedereen was het er al een paar dagen over eens dat zondag een uitstekende dag was om te vertrekken uit Durban. De wind zou naar het Noordoosten draaien en zo een paar dagen blijven. Net genoeg om mee naar East London of zelfs iets verder, maar Port Elizabeth te varen. En dat is precies wat je wilt. Dus vrijdag waren we braaf alle instanties ( immigratie-douane-havendienst-douane-havendienst) afgelopen om uit te checken. Klaar om na twee weken Durban richting de Kaap te varen.

Dat ik op zaterdag nog even door mijn rug ging hielp niet mee. Maar toen bleek dat de noordenwind wel heel hard zou zijn en er zelfs een gale-warning werd uitgevaardigd krabden we ons allemaal nog even achter de oren. Druk geouwehoer op de steiger. Gaan of niet? Uiteindelijk met rug als goed excuus hakken we de knoop door. We gaan niet. Twee uur later komt een boot die wel was uitgevaren terug. Die gale-warning had hem doen besluiten om te keren. Het is 4 december. Miek besluit pepernoten te gaan bakken. Die avond krijgen alle Nederlandse boten op mysterieuze wijze bezoek van de Sint. En de stormwaarschuwing doet zijn naam eer aan. Verderop in het zuiden waaien de winden met meer dan 40 knopen door de bomen. De brave kinderen aan boord Blauwe Pinquin draaiden zich nog maar eens om onder hun heerlijk warme dekbed. Volgende week beter.

groet
Ben

De grote vlakte

2011-11-29T18:47:00.012+01:00

“Dus we hadden jou ook niet mogen meenemen?” Onze gebruikelijke naïviteit werkt niet in Zuid- Afrika. Toch nemen we deze liftster mee. We rijden al een paar uur door adembenemend groots land. Dreigend onweer torent hoog boven de Drakensberg. Pikzwarte wolken boven felgele graslanden en zwart graniet. Piepkleine stippels in het veld blijken gigantische bruine koeien van dichtbij. De schaal van het landschap is niets wat we kennen. In cultuur gebracht door noeste arbeid van arme zwarten en hun dikke blanke bazen.

Er is niet veel veranderd in de arbeidsverhoudingen sinds de apartheid is afgeschaft. Het kapitaal blijft in handen van een kleine groep. Weldoorvoede aliens zijn we. Veilig vanuit onze huurauto aanschouwen we een verscheurd maar krankzinnig mooi land. Onze liftster werkt op een boerderij en staat al uren op een lift te wachten. Ze kan maar eens per week naar haar eigen huis. De weg is zo leeg als het land dat we doorkruisen. Een snelle blik doet ons besluiten dat we hier niet met een koppensnelster te maken hebben en ik trap op de rem .

Vier minuten later. Vanaf de achterbank drukt een uiterst welbespraakt Zulu meisje – een jaar of 20 is ze, mooi aangekleed- ons op het hart nooit meer lifters mee te nemen. In ieder geval niet in Kwazulu Natal. “ Jullie zijn maf! Ze drukken een mes op je keel, een pistool op je hoofd. Stelen je auto. Laten je naakt in de berm achter. Of erger” Ik kijk haar lachend aan in de spiegel. “En jij dan? Hoe gevaarlijk ben jij?” Een diepe zucht. “ Nee, ik niet nee. Maar.. Nee echt ik meen het. Doe het niet! Beloof het me! Jullie snappen er niets van. Je gelooft niet wat mensen kunnen doen.”

We beloven haar niets en brengen haar netjes naar haar dorp. Toch heeft ze waarschijnlijk gelijk.
De mannen van de jachtclub in Durban drukten het me ook al op het hart. Telkens weer. “In Durban kun je 's avonds niet over straat. Met de auto gaat nog net, maar dan mag je zeker niet uitstappen en altijd je deuren en ramen dichthouden. Ga het risico niet nemen, want je wordt vermoord. Dat is geen grapje” Ze zeggen het echt. De nuance is volledig zoek. Zonder blikken of blozen wordt 90% van de bevolking hier weggezet als genadeloze moordenaars. Na talloze generaties van genadeloze onderdrukking van de zwarte hordes weten de meeste blanken hier momenteel niet zo goed meer waar ze het zoeken moeten. Behalve dan achter hoge hekken.

Zes dagen zijn we het land ingetrokken. Safari, wilde dieren, lege velden, grote vlakten. Indrukwekkend grotesk land. Landstreken waar de helft van alle volwassenen HIV heeft. Armoede naast stinkende rijkdom. De blanke kliek heeft zich verschanst en wacht angstig op wat de zwarte regering nu weer gaat uitspoken. Straatnamen zijn veranderd. Generaals uit het boerenleger verliezen hun pleinen aan zwarte verzetshelden. Piet Retief kan het wel vergeten. De geschiedenis wordt herschreven. De 'winner takes it all' gaat hier niet op, want de blanken houden het kapitaal in handen. Alles behalve de economische macht zijn ze kwijt. Ook daarom is er veel corruptie en nepotisme onder het nieuwe bewind. Het douanekantoor waar we inklaren: Een vrouw ligt onder haar bureau chips te eten. Welkom in het nieuwe Zuid-Afrika.

Dag twee van onze excursie en een gigantische neushoorn dribbelt recht op ons af. Duizend kilo testosteron met een hekel aan auto's. In zijn achteruit gieren we slingerend de heuvel terug op. Dan duikt onze grote belager de bosjes in en is plots verdwenen. Terwijl de adrenaline bijna uit onze oren stroomt bejubelen we de brute kracht van moeder natuur.

Na twee weken Zuid Afrika begint het een beetje te dagen. Dit is geen gewoon land. Overal en alles is hier politiek, terwijl de ervaring van het land en de natuur juist volledig a-politiek zijn. In het natuurreservaat zijn alle door mensen bedachte regels afwezig. Een paar bochten na de neushoorn, de auto opeens omringd door acht leeuwen. “Als ik nu uitstap wordt ik opgegeten”, zeg ik lachend tegen Miek. Een nieuwe ervaring.

Groeten
Ben

Kwazulu-Natal

klik op bovenstaande foto voor nog meer foto's

toch een luipaard...rende voor de auto langs de bosjes in

Vier van de Vijf

2011-11-24T20:16:00.000+01:00

De techniek staat voor niks. Zit ik midden in het Hluhluwe-Imfolosi wildpark de site te updaten. We hebben voor vannacht een hutje geboekt in het Mpila camp. We moeten voorzichtig zijn als we naar buiten willen want de wilde dieren lopen hier vrij rond.

Ruim een week geleden zijn we aangekomen in Durban, Zuid Afrika. Tien minuten nadat de boot vastlag en we voet aan wal zetten, komt Uku, een Letse zeiler aanzetten met bier. A Small Nest en Go Beyond voegen zich erbij. Het is een warm welkom na een lange oversteek. De Blauwe Pinquin heeft ons veilig naar de andere kant van de Indische Oceaan gebracht.

Binnen zes maanden zijn we van Nieuw Zeeland naar Zuid Afrika gezeild. Van New Caledonie, waar vandaan Ben naar de bruiloft van Vincent vliegt, naar Vanuatu. Met moeite laten we deze prachtige eilanden achter ons om via Thursday Island naar Darwin te varen. Na een weekje provianderen en wat reparaties beginnen we aan de Indische Oceaan, toen nog een hele nieuwe oceaan voor ons. Via Cocos Keeling waar we met dolfijnen zwemmen naar Rodrigues. Een tocht met vervelende golven en veel wind, maar minder erg dan van te voren verwacht. Rodrigues verruilen we voor Maurituis maar niet voordat we schildpadden geaaid hebben. Op Mauritius komt Carla de gelederen versterken en shoppen we ons een ongeluk. Als zij van boord is varen we naar Reunion. Hier worden we met open armen ontvangen door Christian, maken we prachtige wandelingen en wachten we op goed weer voor het laatste stuk van de Indische Oceaan. Ik zag er erg tegen op, ik durfde eigenlijk niet verder. Ik was bang voor het weer, de wind en de zee. Niet dat ik enige twijfel over de Pinquin had, maar aan mezelf. Gelukkig viel het uiteindelijk erg mee en zijn we veilig in Zuid Afrika aangekomen.

Sinds onze aankomst hebben we al veel gedaan. De boot ontzilt, een nieuw grootzeil is bijna bestelt, we hebben met lokale vrienden van mijn ouders, Arnold en Anneke ons eerste wildpark bezocht en Durban verkend. Over Durban doen de wildste verhalen de ronde. Het zou er minder veilig zijn dan hier in ons wildpark, maar tot nu toe is het ons alles meegevallen. Al gaan we ons geluk niet beproeven na zonsondergang.

Gisteren hebben we onszelf een weekje vakantie kado gedaan. We hebben een autootje gehuurd en zijn noordelijk gereden. Na een nachtje in de Bushbaby lodge te hebben geslapen ging de wekker om 04.25 uur. Zei ik Vakantie? Het hek van het park gaat om 05.00 uur open en 'dan moet je er echt zijn om de dieren te zien' werd ons aangeraden. Zo staan we iets na vijfen bij de balie. 'Was het druk om 5.00 uur bij het hek?' 'Nee jullie zijn de eersten van vandaag'. En dit is te merken. Het eerste uur zien we niemand maar wel een kudde Gnoes, twee zebra's op de weg en buffels en neushoorns. Zo kunnen we twee van de 'big five' afvinken. De 'big five' is de aanduiding voor olifant, leeuw, buffel, neushoorn en luipaard. Als we even stil staan om een vogel te bekijken, schrikken we opeens op. Om de hoek, zo'n 20 meter voor de auto komt een enorme witte neushoorn recht op ons af. 'Wat moeten we doen?' 'Kijk eens in de folder' en driftig begin ik in het foldertje te bladeren terwijl Ben toch maar achteruit begint te rijden. 'Er staat alleen maar een waarschuwing voor olifanten in' maar ik ben blij als dit grote kolossale beest de bosjes in gaat en wij kunnen passeren. Als we voorbij zijn dribbelt deze gigant weg.

De hele dag rijden we rond. Turend tussen de bosjes, glurend door de verrekijker en vooral veel foto's maken. Als we een zijpaadje in rijden, moet Ben vol op de rem. Er staat een groep van acht leeuwen ons aan te staren. Drie van de vijf. We zetten de auto aan de kant en draaien snel de raampjes dicht. Ze lijken zich niet aan ons te storen want ze gaan lekker in berm liggen tot er nog een auto bijkomt, dan besluiten ze verder te gaan. Bij het vertrek snuffelt een leeuwin nog even aan onze auto.

De big five is nog niet gelukt. De olifant hebben we in de verte gezien, maar het luipaard heeft zich goed weten te verstoppen. Wie weet hebben we morgenochtend meer geluk. Maar met alle nyala's, antilopes, zebra's en giraffes zijn we ook al super blij, om over het prachtige landschap nog maar te zwijgen.

Groeten uit Imfolozi
Miek

Frontje

2011-11-17T11:24:00.001+01:00

Oversteek naar Zuid-Afrika

We zijn onderweg van Reunion naar Durban in Zuid-Afrika. Na twee weken op zee zijn we nu 15 mijl van Durban. We kunnen het land bijna ruiken en worden al een beetje nerveus.

Het was een serieuze oversteek, want we verlaten de tropen en gaan naar gematigde streken waar depressies meer invloed hebben. Volgens de stroomatlas hebben we op deze overtocht eigenlijk alleen maar stroom mee. De Indische oceaan 'stroomt' zuidwaarts om Madagaskar heen. In de praktijk trekt de stroming zich hier echter niets van aan. We ondervinden heel veel tegenstroom en dus zijn we veel langer onderweg dan we hadden gedacht. Langs de Afrikaanse kust is de stroom het sterkst. Deze stroom is beroemd en berucht en heet de Agulhas stroom. Momenteel varen we er middenin. Niks aan de hand, we gaan alleen wat harder dan normaal. De wind is gelukkig rustig.

Eergisteren trok er een koufront over ons en hadden we hele dikke wind. We gingen zo hard, zelfs met een 3e rif in het grootzeil, dat het niet meer helemaal verantwoord was. We zijn gaan bijliggen en dat beviel erg goed. De fok bak (aan de verkeerde kant), en het roer helemaal aan lij vastgebonden. Dan is de boot in balans en remt zichzelf af, en lig je opeens redelijk stil, hoe hard het ook waait. De wind gierde en knetterde, de mast trilde, het zeil flapperde maar we lagen heerlijk rustig te deinen op de grote golven die onder ons doordenderden. Wat een verschil met tien minuten daarvoor, toen we met 8,5 knoop als een bezetene door en over het water raasden, de boot trilde in al haar voegen en het buiswater rondspatte alsof we een speedboot waren. De wind gierde nog een paar uur door, en wij lagen heerlijk rustig en konden omstebeurt heerlijk slapen. Na vier uur gooide ik de fok los en gingen we weer verder richting Afrika.

Op de radio had iedereen het al dagen over dat front. Er zijn niet meer zoveel boten over, want de meeste zijn al gearriveerd in Zuid Afrika. De boten die een dag eerder zijn vertrokken, zijn vier of vijf dagen eerder aangekomen. Ze hadden telkens net wat meer wind, betere stroom en niet te vergeten snellere motoren. Wij hobbelen er al twee weken een beetje achteraan. Deze oversteek is de langzaamste tot nu toe, maar we hebben het prima naar onze zin.

Hopelijk zijn we vanavond in Durban en is er plek in de herberg. We hoorden namelijk over de radio dat het er ramvol met jachten ligt. Dankzij de piraten is het hier een gekkenhuis, maar we zijn erg blij dat we er bijna zijn.

groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Schoolreisje

2011-11-12T12:17:00.000+01:00

We zijn er achter dat je het op de oceaan ook druk kan hebben als het windstil is. We kwamen gisteren tijd te kort. Op het weerbericht zagen we dat er vrijdag nauwelijks wind was. Windstilte kan erg frustrerend zijn omdat je zeilen klapperen en je niet vooruit komt. Om deze dag toch snel te laten verlopen hadden we donderdag een paar taken voor vrijdag bedacht. We moesten brood bakken, de Zuid-Afrikaanse gastenvlag maken, het grootzeil bij het tweede rif verstevigen, douchen en water en diesel in de tanks doen. Dit zou een relaxte dag vulling zijn, als het hierbij zou blijven.

Tijdens mijn ochtendwacht begin ik voortvarend met het brooddeeg kneden en een witte vlag naaien. Ik moet bezig blijven anders raak gefrustreerd over onze snelheid. We gaan op de motor maar met 2 knopen de goede kant op, omdat we ook zo'n 2 knopen stroom tegen hebben. Als Ben wakker wordt gaan we ontbijten en ga ik slapen terwijl de geur van gebakken brood uit de oven komt. Van slapen komt niet zo veel want na 30 minuten roept Ben ' Ik zie een zeilboot aan de horizon...nee, ik zie er twee!' Omdat het twee zeilboten samen zijn weten wij dan dat het A Small Nest en Go Beyond moeten zijn, die samen opvaren. Er wordt over de marifoon wat gekletst tot Willem van A Small Nest vraagt of we ook een stukje vis willen. 'Lekker!' en zo motoren wij langzaam verder in de windstilte terwijl Willem zijn motor een beetje harder zet om met een half uurtje bij ons te zijn. Ben heeft in de tussentijd de Quest-tijdschriften in een zak gedaan en zo vliegt tijdens het passeren een kilo Wahoo onze kant op terwijl de Quests bij hun op het dek belanden. Na een tijdje gekletst te hebben geven zij weer gas en wordt de afstand langzaam weer groter. Nog wat verbijsterd staren we ze na. Zo dichtbij hebben we de afgelopen twee en een half jaar nog geen boot gezien op de oceaan. Een hele nieuwe sociale ervaring rijker.

Na een kwartier horen we Mads en Willem over de marifoon. Go Beyond heeft besloten om tijdens de lunch te gaan drijven en dan ook even te zwemmen zodat A Small Nest weer wat dichterbij kan komen. Dan roept Mads ons ook op om ons ook uit te nodigen voor dit zwemfeestje. We besluiten de motor een beetje harder te zetten. De tijd die dit het kost om de afstand in te lopen gebruiken we om water en diesel in de tanks te doen en het zeil alvast schoon te maken zodat we het later kunnen plakken. Ondertussen lunchen we en doen onze zwemkleding aan. Om iets voor drieen sluiten we aan bij de twee drijvende boten midden op de Indische Oceaan op 28'01.2 Z 42'55,3 O. Het is een onwerkelijk gezicht om twee boten daar te zien drijven. En niet alleen drijven maar ook nog mensen te zien die van die boot afspringen in het water. Nog even is er de angst om te zwemmen in zulk diep water maar dan spring ik er ook in om dan weer snel naar de zwemtrap te zwemmen. Het is heerlijk en stiekem voel ik me heel stoer.

Tijdens een oversteek acht je jezelf alleen op die blauwe vlakte totdat dit verstoord wordt door een boot. In de meeste gevallen is dit een tanker die meestal binnen een half uur weer achter de horizon is verdwenen en waan je jezelf weer alleen. Als je dan twee zeilboten ziet, met wie je ook nog eens kan praten dan is dit beeld wel helemaal verstoord. Van A Small Nest horen we bijvoorbeeld dat Little Coconut, een ander jacht ook in de buurt is, zo'n 15 mijl naar het noorden. En aan de zuidelijke horizon vaart een visser en ten noorden passeert een tanker. Het is druk op deze blauwe vlakte. Tijdens het zwemmen vragen we ons af wat de tanker die ons passeert denkt als hij op zijn radar kijkt. 's Avonds via de SSB wordt deze vraag beantwoord. Op het moment dat wij daar dreven, is net achter de zuiderlijke horizon het Duitse zeiljacht Symi ons gepasseerd en die hadden contact met die tanker via de marifoon. De tanker vertelde haar dat er drie zeiljachten samen leken te dobberen...en dat klopte dus.

Na een half uurtje varen we weer verder en douchen ons nog even zoet af. Go Beyond en A Small Nest volgen ons al snel en halen ons in. Ondertussen is ons zeil schoon en droog en kunnen we het verstevigen om het daarna wee te hijsen. Tegen de schemer verdwijnen onze vrienden definitief uit zicht. Wat een geweldige dag en wat een heerlijke vis. Hoe een 'gewone' zeildag opeens kan veranderen in een schoolreisje op de oceaan. Tegen de avond komt de wind langzaam terug en kan de motor uit. We zeilen weer.

Groetjes van de blauwe vlakte
Miek

28'31.7 Z 41'38.4 O

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Grote scheur

2011-11-03T06:13:00.003+01:00

Het duurde maar een halve seconde en toen was ons grootzeil doormidden. De overtocht van Mauritius naar Reunion was niet eens zo heel ruig. Rustig weer met alleen wat harde wind rond de kapen van de beide eilanden. En rare golven. “WAT MOET JE NOU!!?”, zegt de zee dan en geeft je een flinke duw. Uit het niets maak je dan opeens een schuiver, en drie seconden later is er weer niks aan de hand. Behalve dan dat al mijn speelgoed over de kajuitvloer is uitgestrooid.

Een rare overtocht dus, die eindigde met een paar uur motoren, omdat we met alleen een fok nou eenmaal niet goed aan de wind kunnen varen. De aanloop van de haven van St. Pierre is vrij makkelijk, al is het wel raar om surfers op 20 meter naast je boot achter een gigantische breker te zien verdwijnen.

Inmiddels zijn we al ruim twee weken in St. Pierre. Dat is een middelgrote tegen een glooiende helling aangebouwde stad, die zich koestert in tropische temperaturen, met een prachtig strand en inwoners van zeer diverse pluimage. Hoewel er veel wordt gesurfd is er hier relatief weinig toerisme, maar de locals hebben geen toeristen nodig om een uiterst plezierige vakantiestemming te creëren. We voelen ons hier zeer op ons gemak.

Nog geen tien minuten in de haven en we hebben al vrienden gemaakt met Christian die ook een zeilboot heeft in de haven. Hij blijkt een geweldige kerel. Zijn vrouw komt ons de volgende dag uitnodigen voor een zondagje naar hun buitenhuisje in de natuur. Daar leren we de lokale creoolse cuisine van ze kennen. De kurkuma van het eiland is daarbij onmisbaar en bovendien heel lekker. Onder supervisie hak ik mijn eerste bananenboom om, en ik toon me een ware beginner bij het onderdeel vang de avocado. Christian klimt hoog in de boom en wrikt met een lange tak de gigantische avocado's los. Ik moet ze dan opvangen met een plastic zak in mijn handen. Het is de Ted de Braak-show voor gevorderden, en als de Avocado te hard valt barst hij open en dat is natuurlijk zonde. Bijkomende hindernis is de helling waartegen de boom staat, ik struikel een paar keer bijna een paar meter naar beneden. De oogst maakt alles de moeite waard. We eten al bijna twee weken avocado in bijbelse hoeveelheden.

We kopen een buskaart en wandelen ons suf in de natuur. Mijn franse tong begint ook weer wat los te komen en we beginnen ons langzaam steeds meer thuis te voelen. En dat is natuurlijk gevaarlijk, want we moeten weg. De oversteek naar Zuid Afrika wacht namelijk op ons. We hebben het hier zo naar de zin dat we daar eigenlijk wel een beetje tegenop zien. Afgelopen maandag begon het geroezemoes over vertrekken. “ Woensdag gaan we!”, hoorden we menig schipper zeggen. Een teken voor ons om ook mar eens in de weerkaarten te duiken. Een ijverige wolk bootvlijt trok over de haven en alle cruisers begonnen koortsachtig alles in gereedheid te brengen. De weerkaarten zien er inderdaad goed uit, al kunnen we geen enkel nuttig ding zeggen over het laatste deel van de tocht, en dat is nu juist het engste. Toch duiken wij ook in de activiteiten en na twee dagen kunnen we zeggen dat we denken dat we er klaar voor zijn. Het derde rif is weer eens uitgetest, kotterstag en stormfok geprobeerd, motor gechekt en proviand ingeslagen. De ananassen liggen hier nu hoog opgestapeld aan boord en we hebben een berg groenten gekocht waarachter je een illegale vluchteling zou kunnen verstoppen.

Donderdag gooien we de trossen los en laten we een fantastisch eiland achter ons, op weg naar een nieuw continent. We mikken op Durban en hopen daar over een week of twee zonder kleerscheuren aan te komen.

Groeten
Ben

Reunion Rhum Punch

2011-10-25T11:22:00.007+02:00

We kunnen wel zeggen dat we reacties op de site willen, maar dan moeten we ook af en toe wat nieuws posten. Het is al lang geleden dat ik achter de computer kroop om jullie op de hoogte te stellen van de belevenissen, avonturen en lief en leed. Nu, maandagavond 20.15 uur zit ik achter de computer die op de kaartentafel staat in de navigatiehoek. Rechts van mij lacht de afwas me toe. Op de achtergrond hoor ik af en toe Ben, die aan boord van A Small Nest aan het pokeren is.
Lang leve Frankrijk

De afgelopen weken is er veel gebeurd, te veel om allemaal nog te vertellen. De grap is dat als je niks beleefd je alle tijd hebt om te typen, maar als je veel mee maakt er te weinig tijd is om het op de blog te zetten. Ik zal toch een korte samenvatting proberen te geven.
Zussies Stiek

Carla en Ben met hun paardenrennen-winst

Mijn zus, Carla is op Mauritius twee weken op bezoek geweest. Het plan was om samen met haar naar Reunion te varen zodat ze op beide eilanden bijna een week zou hebben. Helaas dacht het weer hier anders over en zijn we op Mauritius gebleven. Mauritius is een prachtig eiland waar veel culturen samen leven. Elk dorp wordt opgefleurd door een Hindoe-tempel in de meest prachtige kleuren, de Imam hoor je regelmatig roepen en de geuren van de verschillende keukens komen je op elke straathoek tegemoet. De markt in Port Louis is een attractie op zich, zoveel vers fruit en groente is een genot voor ogen, neus en mond. En de prijzen maken het extra geweldig, alles is zo goedkoop. Hierdoor hebben Ben en ik ook echt een vakantie gevierd, kopje koffie drinken, lunchen in de stad en zelfs nog een paar keer uit eten. Ook de kledingkast is na 2 jaar weer aangevuld.
Mauritius Markt

Na het vertrek van Carla zijn we vertrokken naar Reunion. Een van de Franse eilanden 130 mijl ten westen van Mauritius. Op weg hierheen is ons grootzeil compleet door midden gescheurd, maar gelukkig heeft de zeilmaker dit gerepareerd. Nu maar hopen dat de reparatie ons naar Zuid Afrika gaat brengen, want het kan behoorlijk spoken op de aankomende tocht naar Durban. Na de domper met het grootzeil kwamen we er ook nog achter dat dit Franse eiland geen campinggaz heeft. We zijn hier blind van uit gegaan (tot nu toe hebben we dit op elke Frans eiland) met als gevolg dat we nog voor 16 dagen gas aan boord hebben, terwijl Zuid Afrika nog zeker 20 dagen voor ons uit ligt. Gelukkig zijn er lieve mensen op deze aarde en hebben we nu een gasfles te leen van Christian, onze lokale buurman. Ook mogen we voor de overtocht naar Zuid Afrika een gasfles van Pylades, een Iers zeiljacht gebruiken. Onze kleine gasbun blijft telkens een probleem.Zielig grootzeil

We liggen nu dus in Reunion in een marina in het zuiden van het eiland, in St Pierre. Het blijft wennen om aan een stijger te liggen en niet heerlijk vrij te kunnen draaien achter je anker. Het voordeel is dat je water kan gebruiken zo veel je wilt. Wasjes doen en elke dag douchen onder de tuinslang.Elke dag douchen

Markt Reunion

Reunion is een vulkanisch eiland, met de laatste uitbarsting in 2007. Naar deze vulkaan, de Piton de la Founaise zijn we toe gewandeld. Na een prachtige rit in de auto langs kloven met goed uitzicht kom je aan bij een geweldig maanlandschap. Een enorme kale vlakte en dan een klim naar de top. De kraterrand van de vulkaan deed ons wat denken aan Ambrym, Vanuatu, alleen miste hier het borrelende lava. We hadden erg veel geluk met het weer want pas op de terugweg kwamen de wolken het uitzicht wegnemen.
Appeltaart, mmm

Door de hulp van Christian met zijn gasfles kon ik op 21 oktober 's avonds een appeltaart bakken. Het zag er namelijk even naar uit dat ik mijn 31ste verjaardag zou vieren zónder taart. Mijn verjaardag is goed gevierd. Tijdens het ontbijt heeft Ben mij bedolven onder kadootjes, terwijl A Small Nest en Tutatis door de marina voor mij zongen. Na een bezoek aan de markt hadden we genoeg fruit voor een rhum punch. 's Avonds zat de kuip vol, echt vol, met op het hoogtepunt 18 mensen, waardoor de boeg uit het water kwam. Het was erg gezellig, ik ben super verwend en het voelt goed om 31 te zijn.Feest in de kuipVerjaardagsPost!
Christian in z'n tuin

En behalve dat Christian ons helpt aan de zeilmaker en een gasfles, nodigt hij ons uit voor een bezoek aan zijn weekendhuisje in de bergen. Een prachtige plek op de top van een berg omringd door een groot fruitbomen-walhalla. Maar hierover later meer. Tot zo ver de samenvatting. Het is ondertussen stil geworden bij het pokeren. Ik denk dat Ben zo ook thuis zal komen. Ik zal de afwas maar eens even gaan doen.
Ben vangt de Avocado's terwijl Christian in de boom staat
koken op hout

Groeten
Miek

PS. Hou het november nummer van het tijdschrif Zeilen in de gaten als je over onze avonturen op het atol Suwarrow wilt lezen..

The smoothness of authentic luxury

2011-10-06T09:08:00.009+02:00

Mauritius

nieuwe foto's. klik op bovenstaande foto voor meer
Wat zijn ze groot als je er dicht langs vaart. Ik vaar met vol zeil tussen de voor anker liggende vrachtschepen. De windvaan is eraf en ik stuur op de hand. Miek ligt nog heerlijk te dromen en het ochtendzonnetje beschijnt de steile vulkaanpieken van alweer een nieuw eiland. Een Panamese gastanker haalt zijn anker binnen en komt in beweging. Welke kant zal hij op draaien? Ik roep hem maar even op. “ Ja ik ben dat jacht dat hier tussen de voor anker liggende reuzen hoog aan de wind aan het opkruisen is. Nee, okee, we houden koers.” Ik maak Miek wakker. Mijn ochtendwacht brengt ons tot de rede van Port Louis, Mauritius. We hebben drie dagen gevaren sinds vertrek van Rodrigues en de boot is eindelijk weer eens goed afgespoeld door een paar flinke buien.

De havenmond van Port Louis ligt ramvol. Voornamelijk met Chinese vissersboten. Tientallen krakkemikkige schuiten in lange rijen aan elkaar vastgebonden. Een drijvend dorp vol roest, wasgoed en kettingrokende chinezen die enthousiast naar ons zwaaien. Wij doen ook voor niemand onder met onze vangst. Onze koelkast zit vol gefileerde vis. Een dorade van 128 cm, de grootste die we tot nu toe gevangen hebben. We eten er al twee dagen heerlijk van en het is nog lang niet op. Vanavond barbecueën we bij de Belgen van A Small Nest, dan komt hij wel op. Willem brouwt zijn eigen bier en doet dat, zoals het een Belg betaamt, zo goed dat hij verreweg de populairste man van de haven is. De marina is goedkoop en ligt lekker vol. Carla, de zus van Miek, arriveert de volgende dag stipt op tijd en met een koffer vol verrassingen. Het is goed om weer familie aan boord te hebben en het levert ook geweldige veel lekkers op. En cd's vol met podcasts, documentaires en bijvoorbeeld alle marathon radio-interviews van de VPRO ooit. Dat is beter dan snoepgoed tijdens lange nachtwachten. Een bezoek aan de groente- en fruitmarkt brengt ons ander snoepgoed. Zoveel heerlijk spotgoedkoop fruit hebben we bijna sinds Panama niet meer gezien en de markt is een attractie op zich. We kopen ons een breuk aan verse pompelmoesen, papaya's, mango's, ananassen, appels, peren, sinaasappels, bananen en citroenen en eten nu al twee dagen bakken vol zelfgemaakte fruitsalade.

Het eiland genoemd naar Prins Maurits heeft weinig Nederlandse trekjes meer. Het is een kolkende mix van lekkere curryluchtjes, roetwalmende Indiase autobussen en op antieke fietsen tussen de verkeersdrukte doorslingerende Chinese opa's. Na het doen uitsterven van de dodo's hebben de Hollanders hier weinig zoden meer aan de dijk gezet. Protestanten zijn ook uiterst saai als je ze vergelijkt met de huidige mix van hindoes, moslims en katholieken die hier de religieuze poet verdelen. We hebben al drie hindoetempels bezocht en die zijn minstens zo leuk als gotische kathedralen. En qua decoratie zijn de hindoes koplopers. Het reusachtige beeld van Shiva heeft Disney-achtige proporties. Er zit zelfs een rood lampje op om vliegtuigen te waarschuwen.

De kust staat vol gigantische resorts, waar ze je voor veel geld wijsmaken dat jij de enige gast op het eiland bent. Wij proberen onze hooggeëerde gast Carla in dezelfde sferen te brengen en dat lukt voorlopig uitstekend. We zijn gisteren een kijkje wezen nemen in een ' Luxury collection Resort en Spa' vijf sterren-plus, waar ze je Welness, raffinement en 'A celebration of rejuvenating nature, bathed in the smoothness of authentic getwaway luxury' desnoods met geweld tussen de oren rammen. Er staan hier tientallen van zulke resorts. De kustlijn is er de afgelopen tien jaar volledig mee volgebouwd. Je kunt op je klompen aanvoelen dat al deze extravagantie een realistische stijging van de prijs voor vliegtickets niet lang zal overleven. En dan is het nog slechts een paar eeuwen wachten totdat de kustlijn zichzelf weer in natuurlijke staat hersteld.

Groeten
Ben

PS geen reacties meer op onze verhalen? Iemand nog tips hoe we ons reagerend lezerspubliek weer wat kunnen prikkelen?

PPS Ik heb gaten in mijn onder- en bovenkant, mijn linker- en rechterkant, en in
het midden. Toch houd ik water vast. Wat ben ik?

“Sorry voor het uitroeien”

2011-09-28T09:57:00.003+02:00

Bij aankomst op Rodrigues worden we met gejuich ontvangen door de zes jachten die hier al liggen. We ankeren voor de kade, in een in het rif uitgehakt bassin. Van onze vrienden van Momo krijgen we een welkomstpakket met verse tomaten en stokbrood. De officials zijn erg aardig en zeer efficiënt. Het is vier uur geweest en ze willen naar huis. We moeten meer dan twintig formulieren invullen, en met hun hulp werken we die stapel binnen twintig minuten weg. Dan is het tijd voor een feestje. Deze oversteek hadden we graag achter de rug. We hebben hem pijlsnel gedaan (5,9 knoop gemiddeld) en zijn blij dat (vrijwel) alles heel is gebleven. We verheugen ons op een zoetwaterdouche om alle zoutkorsten weg te spoelen.

Rodrigues is een kleurrijk eiland. De populatie is een mengelmoes van Indiërs, Aziaten en Afrikanen, met her en der een Europeaan. De officiële taal is Engels, maar er zijn er maar weinig die dit ook spreken. Creools en Frans zijn de talen die je op straat hoort en die iedereen spreekt. De prijzen zijn weer laag en dit is de reden dat wij ook vakantie hebben. We zijn al tweemaal uit eten geweest en een keer op excursie. We zijn op excursie geweest naar een park met schildpadden en kalksteen grotten vol met stalactieten en -mieten. Het leuke aan deze grote schildpadden is dat je ze mag aaien. Als je dit doet rekken ze zich zover mogelijk uit en gaan op het puntje van hun tenen staan. De huid is koud en rimpelig, een voedende dagcrème zou geen overbodige luxe zijn.

Aan het begin van de zeventiende eeuw kon je hier letterlijk over de schildpadden lopen. Er leefden er tienduizenden. Binnen 60 jaar waren de meesten uitgeroeid. Opgegeten door voornamelijk Hollandse zeelieden. De voorzichtige pogingen om weer een populatie op te kweken weerhouden ons ervan om ons als echte Hollandse zeelieden te gedragen. Toch moet zo'n schildpad heerlijk smaken en je kunt ze erg lang goed houden aan boord. Als je met Engelsen spreekt over schildpadden is er snel verwarring. Engels is meestal de taal van efficiëntie en weinig woorden, maar zover wij weten is het de enige taal waarin een duidelijk verschil wordt gemaakt tussen land- en zeeschildpad. Tot ons bezoek aan de Galapagos noemden we alles gewoon ' Turtle' . Maar voor Engels-sprekenden bestaat er een groot verschil tussen een Turtle of een Tortoise. Ook al zijn de laatste bijna uitgestorven en vind je ze vooral in toeristische wildparken. Daar mag je zelfs als Hollandse zeelieden gewoon naar binnen om ze te aaien en om ze in te fluisteren dat je het heel erg vindt wat onze voorvaderen met hun overgrootouders hebben uitgespookt.

groeten
Ben en Miek

Zoute kraag

2011-09-15T13:11:00.000+02:00

De Indische Oceaan is voor bijna niemand die er zeilt een doel op zich. Met je vinger over de wereldkaart schuivend, duurt het oversteken ervan maar een fractie van een seconde.
"Kijk. We gaan dus terug naar Europa via Zuid-Afrika. Dus dan varen we zo, via Darwin naar Cocos Keeling, hier, en dan zo richting Mauritius, Reunion enzo, en dan hup, zo naar Zuid Afrika." En dan staat je vinger opeens in Durban of Kaapstad.

Momenteel zijn wij bezig die vinger die zo makkelijk en snel over de wereldkaart glijdt, vertraagd en in Real-time na te spelen. Een paar duizend keer vertraagd kauwen we momenteel mijlen weg op een oceaan die niet bekend staat om zijn comfortabele overtochten. Vandaag zijn we halverwege tussen Cocos Keeling en Rodrigues gekomen. We hebben nog 960 mijl voor de boeg. Het waait tussen 5 en 6 Bft en de golven zijn af en toe enorm. De golven komen uit 2 verschillende richtingen en dat is soms heel vervelend. Tot nu toe is het- behalve erg oncomfortabel, nog goed te doen. We hebben kleine zeiltjes staan en de boot gaat prima door, over of langs de golven. Er slaat wel veel water in de kuip en we worden continu nat, dus dragen we de hele tijd onze zeilpakken. Gemiddeld breekt er elke wacht minstens een golf in de kuip. Soms loopt dan het water in je kraag en langs je rug naar beneden. Als het dan ook nog pikkedonker is en een beetje koud, dan denk ik wel even aan die vinger, die zo moeiteloos deze etappe op de kaart heeft getrokken.

Maar je kunt nou eenmaal niet rond de wereld zeilen zonder alle mijlen zelf te maken. Alle ruim dertigduizend mijlen. Een stuk of vijf, zes per uur. En daarom zijn onze pakken van al het zout behoorlijk wit uitgeslagen, liggen we niet alleen maar voor anker te genieten bij tropische eilandjes en zetten we ons schip niet op een dieplader om het weer in de achtertuin te laten afleveren.

Om de dag bakken we brood en tweemaal daags kletsen we met een handvol andere boten die om ons heen varen. Een Duitse boot heeft zijn windvaan-zelfsturing verloren en moet op de hand sturen, ze varen minder dan 10 mijl van ons vandaan en sturen nu al vierhonderd mijl op de hand. Met zijn tweeën en nog bijna duizend te gaan. Vergeleken daarmee hebben wij het makkelijk. Eergisteren was het ruiger en toen hebben we een blik Canneloni opengetrokken. Dat hadden we al twee jaar aan boord omdat we kant en klaar eten heel vies vinden. Maar met een gebakken uitje en een scheut rode wijn was de Canneloni zowaar een succes bij windkracht zes. Er sloeg wel een golf over toen we net gezellig buiten zaten te dineren. We gebruiken nog maar zelden ons zoutvaatje in de keuken.

Groeten van 15'46 Z 79'47 O
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Cocos Keeling

2011-09-05T05:59:00.004+02:00

De ratten komen dichterbij als de vlammen van ons vuurtje kleiner worden. Het zijn er heel veel en ze zijn heel brutaal. We gooien nog maar wat cocosnoten op het vuur. Als je rond schijnt met je zaklamp zie je de rode rattenoogjes in het donker oplichten. De palmbomen ruisen boven onze hoofden en heel af en toe hoor je een droog dreuntje als er een cocosnoot naar beneden valt. Ons eiland is onbewoond en heet Direction Island. Onze boot ligt 50 meter van het strand. We zien ons ankerlicht zachtjes wiegen tegen een achtergrond van sterren. Overdag is het hier een tropisch paradijs. Lichtblauw en turquoise water met koraal en duizenden vissen. Kleine haaien en dolfijnen zwemmen door de ankerplaats en het snorkelen is fantastisch. Als het donker wordt maken we een vuurtje op het strand en komen alle zeilers naar de kant voor een borrel of barbecue. Dat is meestal heel gezellig. De ratten nemen we op de koop toe, het is een goed excuus om flink te fikken.

Drie mijl verderop ligt Home Island waar alle Maleisiërs wonen, en aan de overkant van de lagune West Island, waar de Australiërs wonen. Op Home Island gebeurt weinig. De ramadan is net afgelopen en daarom waren er zeilwedstrijden met traditionele zeilsloepen. Verder hebben we geen enkele activiteit in het dorp kunnen bespeuren. Het dorp op het eiland lijkt een beetje op het stadje uit ' The Truman show' . Uniform opgetrokken huizen met identieke veranda's in kaarsrechte straten, alles in exacte geometrische precisie. Kennelijk is het oude dorp ooit weggevaagd door een hurricane en is alles in een keer herbouwd. In het midden van het dorp staat een gigantisch gebouw op hoge stalen poten. Dat is de hurricane shelter. Er zijn geen auto's, iedereen rijdt met golfkarretjes rond. Als ze zich al op straat vertonen. In het enige winkeltje, gerund als een coöperatie door de bewoners, kopen we de duurste groenten ooit. Extra lekker ongetwijfeld en het houdt de scheurbuik op afstand.

Vandaag is het maandag. We willen woensdag vetrekken en zijn met de bijboot 3 mijl tegen de wind in gehobbeld om wat water en diesel te tanken en uit te checken. Jammer genoeg is er vannacht iemand overleden en dat betekent dat het eiland helemaal plat ligt. En het was hier al zo rustig. De begrafenis is vanochtend en het noodlot wil dat de man die het brandstofstation runt ook de Imam is. Misschien lukt het vanmiddag zegt iemand. Misschien ook niet. Dus we zitten nu in het midden van het dorp in de schaduw te wachten, en typ ik dit verhaaltje. Het dorp is stil. Alleen de wind, de branding in de verte en een verdwaalde kip zijn hoorbaar.

groet
Ben

foto's oversteek Darwin naar Cocos Keeling

2011-09-01T07:48:00.004+02:00

groeten
Ben en Miek

Dag elf

2011-08-24T12:20:00.000+02:00

Als mijn wekker gaat is het half negen. Miek zit al een paar uur in de kuip op wacht als ik haar aflos. We varen met zes knopen naar het westen, nog 750 mijl naar Cocos Keeling. Vannacht kreeg ik een vliegende vis tegen mijn voorhoofd. Die stinken verschrikkelijk. Ik kwam met de schrik vrij. Als een kogel uit een ongezien nachtelijk vuurpeleton flitste de vis uit het niets keihard tegen mijn voorhoofd. Hij ketste af op mijn koplamp en vloog achter me het water in. Mijn haar vol vieze vislucht, maar ik toch wel blij dat hij me niet in een oog had geraakt. In de WC stond nog een oud flesje aftershave dat ik maar even over mijn hoofd heb leeggespoten. Dat flesje stamt nog uit de tijd dat ik bij katholiek danscentrum Schreuder in Haarlem probeerde mijn vijftien- en zestienjarige leeftijdgenotes te imponeren met mijn mannelijke oerlucht. Dat is in die tijd meen ik nooit echt gelukt. Nu ik aan het flesje ruik snap ik ook waarom. En met de opeens zeer levendige herinnering aan de eerste quickstep van het seizoen, 'Girl you know its true' van Milli Vanilli - geur wekt immers versneld herinneringen op- zat ik walmend onder de sterren te bedenken of ik nog wist welke van de twee, Milli of juist Vanilli, later zelfmoord heeft gepleegd.

Je begrijpt dat je op deze manier de tijd wel doorkomt. Dat moet ook want 2000 mijl is best een eind varen. Vooral als je de eerste 400 mijl amper wind hebt. Inmiddels waait het gelukkig wel en gaan we best hard de goede kant op. Als ik uit mijn zeekooi klauter maak ik een ontbijtje en daarna gaat Miek te bed en ben ik alleen. Ik lees een boek over de geschiedenis van Zuid Afrika. Kaffers, boeren en buitenlui. Het is erg interessant om over de guerilla-tactieken van het boerenleger te lezen. Al lezenderwijs krijg ik steeds meer sympathie voor deze ruige vechtersbazen. De idiote ideeën die ze er op nahielden over de verhoudingen tussen de rassen dan maar even daargelaten. Het geschiedenisboek citeert stukken uit het Oude Testament dat zij als rechtvaardiging gebruikten voor hun racisme. Ik heb er onze eigen bootbijbel eens op nageslagen, en inderdaad, dat oude testament is soms net een slechte horrorfilm. Een bloedbad, met god als onsympatiek en moordlustig heerschap in de hoofdrol. ' Slacht iedereen af en neem de rest mee als slaven. Ik zeg het, dus het mag.' Kijk met zo'n boodschap kun je tenminste wat, en dat hadden die Boeren goed in de gaten. Hopelijk zijn we over een maand of drie in Zuid Afrika en ik ben benieuwd hoe de zaken er tegenwoordig voor staan.

Ik leg mijn boek neer om brood te gaan bakken. Dat doen we om de dag. 1 kilo meel, gist, zout en water. En dan een prutje met muesli, krenten, honing, kaneel en water. De helft van het deeg wordt een witbrood, de andere helft een muesli krentenbrood. Inmiddels is de zee wat wilder aan het worden. Een oude storm in het zuiden zorgt voor een heel hoge kruisdeining en af en toe hamert die als een moker tegen de zijkant van het schip aan. Dan spat het water meters omhoog en krijg je in de kuip een zoute douche. Miek wordt om 12 uur wakker en het brood is ook klaar. Na de lunch douchen. De zee is eigenlijk wat te wild daarvoor, maar het is alweer een paar dagen geleden en het moet er maar gewoon van komen. Ik vul twee putsemmers met zeewater en was me daarmee helemaal. Dan spuit ik mezelf af met zoet water uit onze plantenspuit. Ik ga binnen even wat typen en dan een uurtje tukken. We zetten vandaag de klok een uur terug, vanaf nu zitten we op UTC+7,5.

Om vijf uur ga ik naar voren en bekijk ik de mast, verstagingen, giek, zeil en alles wat je verder kunt bekijken op een bootje van 10 meter. Dit doen we elke dag. Als ik terug in de kuip ben is het borreltijd. Een glaasje limonade, wat borrelnootjes en ons voorleesboek. Op zee geen alcohol. We lezen de Griekse Mythen, bewerkt door Imme Dros. Een prachtig boek. Na de borrel maak ik curry en als dat verorberd is gaat Miek langzaam naar bed. Ik stuur onze positie door naar onze walkapitein Gerlof. Hij zet die in het Google-kaartje ( hier rechts --> )op onze site. Dan ben ik weer alleen in de kuip en kan nadenken over bijvoorbeeld Milli Vanilli, en hoe die door een oud testamentische God voor hun zonden gestraft zijn. Mijn boek heeft het inmiddels over diamanten en over Kimberly waar je die vroeger gewoon kon opgraven. Ik denk toch dat ik meer een goudzoeker ben. Mijn oude plan om in Suriname op goudjacht te gaan komt ook weer bovendrijven terwijl ik naar de sterren tuur. Zou Ronnie Brunswijk ons daar misschien geen zetje in de goed richting kunnen geven? Hee, wat zie ik daar? Een heel fel licht vlakbij. Shit, het is een Indonesische visser. Eergisteren kwamen we bij daglicht vlak langs twee vissers die achter een zeeeanker lagen. Geen boten die je ' s nachts te dicht in de buurt wil hebben. Zal ik onze navigatielichten uitdoen? Ik besluit van niet. Het zijn vast heel sympathieke hardwerkende vissers en geen bloeddorstige piraten. Ze varen ons langzaam tegemoet. Afstand inschatten is 's nachts erg lastig, ik denk een mijl. We hebben geen radar. Het is even spannend, maar ze varen stug door en nu wordt het lichtje steeds kleiner. Dat lucht op.

Ik wil weer verder lezen, maar Miek steekt haar hoofd al naar buiten. Ze komt me aflossen, het is nu mijn beurt om tweeënhalf uur te slapen en ik kom pas weer tevoorschijn om een uur in de nacht, mijn favoriete wacht begint. Daarin gebeurt gelukkig helemaal niets. Ik lees mijn boek, staar wat naar de sterren en doe wensen als ik ze zie vallen. De boot ligt mooi op koers en ik schenk een kopje thee in. Nog een half uurtje en dan komt Miek me alweer aflossen. Morgen dag twaalf, ik kijk er nu al naar uit.

Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Land uit zicht

2011-08-15T10:19:00.000+02:00

Twee dagen alweer, sinds de skyline van Darwin in de nevel achter ons verdween. Een gladde zee ligt voor ons. Het laatste land dat we zien van Australië zijn gigantische stofwolken, die honderden meters de lucht in worden geblazen door ijverige mijnbouwers. Zo kunnen we nog land in de lucht zien zweven nadat we het al lang achter de horizon hebben gelaten. Een dikke deken van stof trekt langs de horizon en kleurt 's avonds de zonsondergang.

De eerste dagen zijn de winden erg licht. Al twee avonden valt de wind volledig weg nadat de zon rood en dreigend is weggezakt. Overdag voeren we onze Gennaker, 's nachts staat de motor zachtjes bij. De zee is eerst nog vlak, maar langzaam besluipt ons een pesterige deining. We worden van twee kanten aangevallen door golfjes, maar dat is alleen vervelend als het niet waait. Nu er weer een windje is opgestoken roetsjen we er vrolijk overheen. De hengel hangt uit en ik lees over Zuid-Afrika. De voorraad Vrij Nederland's die ik vanuit Nederland had meegenomen is helaas bijna uitgelezen. Ik verheug me op nieuwe aanvoer vanuit het moederland.

Het repareren van onze dieptemeter is in Darwin trouwens niet gelukt. Ik heb onderdelen naar Cocos Keeling laten sturen. Hopelijk kunnen we daar het probleem oplossen. Zo niet dan zetten we er een hele nieuwe in als we in Kaapstad zijn. Dat duurt trouwens nog wel even. Een carrière als dameskapper op zee is overigens ook niet voor mij weggelegd. Daar kwamen we gisteren achter toen ik Miek's haar even moest bijknippen. Het is nog best lastig om dat een beetje recht te doen, en al doende werd Miek's coupe steeds korter. Gelukkig had ze genoeg haar toen we begonnen.

Nu kruipen we langzaam uit de schaduw van het Australische continent, steeds verder de Indische oceaan op. Een nieuwe oceaan waarop we de aankomende maanden een heleboel mijlen hopen te maken. We hebben nog 1785 mijl voor de boeg naar Cocos Keeling. Daarna wacht ons een oversteek van 2300 mijl naar Mauritius en dan pakweg 1500 mijl naar Durban. Daar willen we graag in november van dit jaar aankomen. Van Durban naar Kaapstad is dan nog 800 mijl. We hopen de zomer in Zuid Afrika door te brengen en gaan dan half januari op weg naar Zuid Amerika. Van daaruit omhoog naar de Carieb en dan met een noordelijke boog naar Europa. Maar zover zijn we nog niet.

Groet,
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

De Endeavour ligt hier ook

2011-08-04T15:26:00.004+02:00

Naar Darwin

Klik op bovenstaande foto voor meer foto's

We liggen vrijwel naast de replica van de Endeavour (van kapitein Cook) die hier toevallig op bezoek is!! We gaan morgen of overmorgen aan boord kijken. Net met de bijboot al even langsgevaren en ik heb natuurlijk even de romp aangeraakt. Klop klop! Mooi schip, echt hout ook. Ik heb in het Te Papa museum in Wellington NZ het originele kanon van de Endeavour even stiekem aangeraakt, dat heeft Cook overboord moeten gooien toen ze op het Great Barrier reef waren vastgelopen. Het koraal bleef gelukkig in het gat in de romp zitten en ze hebben het schip gered door het met schapenstront te breeuwen. Nu zien we dus het schip in het echt. We hadden al een replica schaal 1:5 gezien in Russel, NZ. We zijn deze reis ook al op de Pinta van Columbus geweest, we zijn in het voetspoor van de Beagle geweest en nu dus ook de Endeavour. Darwin, de stad althans, is heel anders dan verwacht. Best een cool stadje, heel netjes en aangeharkt, een heus cultureel festival dat volgende week begint, veel winkels voorzichtig hip zelfs en niet alleen maar ruige zuiplappen en stoffige outback buitenlui. De aboriginals zijn ook cool, al moet je best moeite doen te realiseren dat dit hun land is, want die indruk krijg je niet als je ze zo in het straatbeeld tegenkomt. Ze lijken wat verdwaald. De aboriginal-parafernalia worden ook niet door aboriginals zelf verkocht.

Morgen moeten we naar de zeilmaker. Er zit een scheur in het Grootzeil. Ik ging net 2 blikjes bier halen voor een sunset picknick met chips en toen moest ik me legitimeren en ze scanden !!! ongevraagd mijn rijbewijs. Australiërs zijn echt compleet van de pot gerukt, er is hier echt nul privacy wetgeving. Ze willen ook om de haverklap de boot controleren op groente en fruit en als we in een marina willen moeten er duikers komen om onze zoutwaterinlets te desinfecteren! En we moeten een bonnetje van de groenten en fruit die we in Thursday island gekocht hebben kunnen laten zien bij inspectie. En bij de bakker... vroeg ik of hij even 't pizzabroodje wilde opwarmen.. NEE hoor, dat mag hij niet, want dat is misschien gevaarlijk ivm bacteriën. Hou hem dan maar lekker.. Ik ga je suen omdat je het ambacht van bakker KAPOT maakt! ALs je een doggiebag mee wilt nemen in een restaurant moet je een disclaimer ondertekenen dat je het restaurant niet gaat aanklagen als je de volgende dag ziek wordt van het eten en op het weerbericht zit een disclaimer dat je de lokale KNMI niet kan sue-en als het wel slecht weer wordt en je bbq verregent. Toen wilde ik mijn prepaid mobieltje opwaarderen maar dat kon niet omdat ik mijn PREPAID niet geregistreerd had op mijn naam. " Hoezo registreren? Het is toch een prepaid?", nee hoor, elke telefoon moet op naam van een eigenaar geregistreerd staan, dat is verplicht. Ik vroeg vandaag al aan de slijterij dames waarom ze mijn rijbewijs scanden. Ongevraagd. "Dan kan je geen drank kopen als je een drankprobleem hebt" was het antwoord. "Een drankprobleem is toch mijn eigen probleem?", bracht ik daar tegenin. "Ehhhhhh...?" "Je kunt het met een drankprobleem waarschijnlijk veel langer uithouden in een politiestaat," slikte ik nog net in.

Komt het misschien omdat we, op een tussenstop van 2 dagen op Thursday Island na, nu ruim 3 weken op zee geweest zijn, dat al deze regelgeving en bemoeizucht wat totalitair op ons overkomt? Of zijn we na 2 jaar rondvaren over de wereldzeeën opeens links extremistische potentieelterroristen geworden? Hebben we een overdosis individuele vrijheid genuttigd die ons danig in de weg zit als we ons weer melden als consumenten in de moderne wereld?

Hoe het ook zij, de afgelopen week op zee was geweldig. Het water was melkblauwgroenig, de lucht mooi blauw, Miek heeft weer een heerlijke tonijn gevangen en we zijn met een gemiddelde snelheid van 5.75 knopen gisteravond in Darwin gearriveerd. De Van Diemen Golf was spectaculair, in het donker met 30 knopen wind en zes knopen stroom mee langs Kaap Don, met een dik vrachtschip als tegenligger. Gisteren de hele dag op wild stromend ondiep water gevaren. De Stortemelk op halftij met stroom tegen wind maar dan 60 mijl lang. Uiteindelijk zijn we gistermiddag de Diemen Golf uitgespuugd met 11,2 knoop bootsnelheid. Drie uur later lagen we voor anker.

Hopelijk vinden we morgen wat internet zodat we jullie ook weer eens wat foto's kunnen laten zien. Voorzover wij weten is het volgens Australisch recht nog net niet strafbaar om op dit subversief blog te reageren. Na twee jaar(!) is onlangs voor het eerst een bericht op deze site met nul reacties gebleven. Daar worden we natuurlijk wel triest van. Misschien is er nog een meelezende Australische censuur-ambtenaar die dit even kan rechtzetten?

Groeten
Ben

----------

De VANUATU FOTO'S STAAN HIER:

Vanuatu

Hokus Pokus

2011-07-25T10:45:00.000+02:00

Ons viskarma was de laatste maanden wat verstoord. Sinds de laatste vis in Nieuw Zeeland was de hengel stil gebleven. Hier moesten we maar eens wat aan doen. In Vanuatu heeft Ben alle aasjes voorzien van andere haken en draadvoorloop. Ook werd de handlijn gemaakt om onze vangkans te verdubbelen. En het heeft gewerkt. Op dag 4 vangt Ben een Wahoo van 115 cm, de grootste door ons gevangen vis met hele enge tanden. Na 1,5 dag peuzelen is de vis op en gaat de haak weer over boord. We hebben nog een keer beet maar deze vis verdwijnt de diepte in met een face piercing van onze paarse inktvis. Na een paar dagen heb ik zin in tonijn dus bij het overboord zetten zeg ik ' hokus pokus fijn, ik wil wel een 70 cm lange tonijn'. Die middag gaat de hengel 'Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr', zou het de tonijn zijn? Helaas, ik moet beter articuleren want het is een merlijn, een soort zwaartvis. Ik ben niet treurig als ook deze verdwijnt in de diepte met onze andere paarse inktvis. Zo'n mooi en sterkt beest wil ik eigenlijk niet vangen. Zou het voor de beide vissen een feest van herkenning zijn als ze elkaar tegenkomen, 'Ook de Blauwe Pinquin ontmoet?' Na een paar dagen stilte aan de hengel gooi ik hem 's ochtends na zonsopkomst uit terwijl ik mijn toverspreuk dit maal duidelijk articuleer. Na een half uur 'Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr'. Ben komt uit bed, rolt de fok weg en zoekt het mes op terwijl ik het gevecht met de vis aan ga, zou het een tonijn zijn? Na een half uur heb ik de strijd gewonnen en til ik een tonijn uit het water. Een prachtig beest met een mooi rond lijf. Toch even meten, en wat denk je, precies 70 cm!

Behalve ons viskarma is er ook iets met ons vogelkarma gebeurt. Behalve Guusje, onze zwaluw in de Biskaje, waren er niet zoveel vogels die met ons mee kwamen liften. Tot deze oversteek. Eerst een stormpetrel die op het zonnepaneel kwam uitrusten. Hierna een Jan van Gent die na een inschattingsfout via het zonnepaneel in de kuip kwam zitten. Best leuk om te zien hoe zo'n beest veertje voor veertje schoonmaakt, met de meest grote zorg, alleen het nadeel is dat ze ook poepen. Een Gent is best een grote vogel, dus zijn behoefte is ook niet zo gering. Daarbij schiet deze vogel zijn poep minimaal een meter weg. Hierdoor zat na een half uur uitrusten en veren poetsen de halve kuip onder de vogelpoep. Het was zo wel genoeg geweest maar het verjagen van deze Gent was nog niet zo makkelijk. Met kussens gewapend tegen zijn grote scherpe snavel hebben we hem redelijk hardhandig over boord gezet. De boodschap was nog niet duidelijk want met 10 minuten was hij terug, dit maal op het zonnepaneel. Nadat we hem daarvan verjaagd hadden bleef hij weg. Alsof het nog niet genoeg was komt de volgende avond in de schermer een nieuwe Gent. We zetten alle zeilen bij om ons terrein, de boot te verdedigen, maar de Gent is ons te slim af. Hij land op de zaling. Wij geven ons niet gewonnen en sturen halve wind waardoor de boot ernstig begint te rollen op de golven. Hij vliegt weg en wij denken gewonnen te hebben. Maar het spel is nog niet over en de gent weet in het topje van de mast te landen waar hij goede houvast heeft. Hij wint en laat een spoor van poep achter op onze fok. De daarop volgende nachten komen er nog wat kleinere vogels langs waarvan er een paar een aantal mijlen mee liften op het voordek. Kleine vogels zijn welkom, mits ze maar uit de kuip wegblijven en gelieve niet poepen is mijn verzoek. Nu maar hopen dat ze zich daaraan houden.

Met al deze dieren nemen wij afscheid van de Pacific. Bijna 15 maanden hebben we hier op doorgebracht. We zeilen nu door de Torres straat naar een nieuwe oceaan, de Indische. We hopen dat deze ons net zulke goede en prachtige avonturen zal schenken als de Pacific.

Het afscheid van de Pacific was geweldig, zo mooi. Terwijl de zon in de zee verdwijnt, kleurt de hemel roze, blauw en geel. De nacht breekt aan en wij lopen onze wachten. Als ik uit bed kom rond 22.00 uur om Ben over te nemen is het donker buiten, geen maan wel een heel veel sterren. Onder deze sterrenhemel houd ik de wacht. Als ik uit mijn boekje opkijk om de horizon af te speuren naar andere zeeschuimers geeft de Pacific haar laatste show. Zo ver als ik kan zien geeft de zee licht. De fosforiserende algen op hun hoogtepunt, alsof zij de competitie met de sterren zijn aangegaan. Terwijl boven ons hoofd de Melkweg van noord naar zuid loopt, vormen wij met ons zog onze eigen westgaande melkweg. Zoveel fosforiserende deeltjes heb ik nog niet eerder gezien. Ik ga (aangelijnd) op de banken staan om dit schouwspel nog beter te kunnen aanschouwen. Wat een show! Wat een spektakel! Wat ongelooflijk mooi! Ik zou bijna gaan applaudisseren. Dank je wel Pacific.

Groeten vanaf 09' 45,9Z 143' 13,5 O
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Vrij naar Darwin

2011-07-19T06:06:00.000+02:00

Varen is de beweging die het dichtst bij totale stilstand in de buurt komt. Op open zee zijn geen referenties. Dus hangen we al vijf dagen in de drijftank die Koraalzee heet, terwijl de wereld met zo'n zes knopen onder ons wordt doorgetrokken. Onze stilstand gaat met een hoop beweging gepaard. Ook tussen de oren. De zee is bij vlagen wild en onberekenbaar en de golven zijn hoger en eigenzinniger dan we tot nu toe hebben meegemaakt. Vijf dagen sinds we Vanuatu verlieten en onderweg zijn gegaan naar Darwin, de noordelijkste stad van Australië. Onze eerste tussenstop is Thursday Island, aan het eind van Straat Torres, op ruim 1600 mijl. We verlaten de Pacific en gaan naar een nieuwe oceaan.

Vanuatu is het meest indrukwekkende land dat we tot nu toe bezocht hebben. De natuur is grotendeels ongerept en de inwoners staan nog steeds erg dichtbij hun oorspronkelijke manier van leven. Daarbij zijn ze erg sociaal, geïnteresseerd en ondanks een vrijwel totaal gebrek aan geld, totaal niet hebzuchtig of afgunstig. De natuur verschaft, mits verstandig aangewend, genoeg voor iedereen. De natuur is hier de basis van alle structuur. Ik verbaasde me over de volmaakte vanzelfsprekendheid waarmee de mensen hier in en van de natuur leven, en de grote kennis die vrijwel iedereen heeft van het planten- en dierenleven. Je kunt er als grondstof verslindende westerling heel wat leren. In toenemende mate lijken deze mensen het bij het rechte eind te hebben, want tot voor kort werden ze tot de minst ontwikkelde volken ter wereld gerekend. Gelukkig is dat beeld snel aan het veranderen.

Een Ierse medezeiler draagt Darwin's evolutietheorie een warm hart toe. Als fervent atheïst probeert hij het creationisme (de mens is geschapen door "God")overal waar hij komt te bestrijden. Hij maakt er een gewoonte van om, in het spoor van Darwin's Beagle, de lokale school te bezoeken. Hij vraagt dan om een onderhoud met het schoolhoofd om erachter te komen wat men de kinderen leert ten aanzien van het ontstaan der mensheid en hoe men over Darwin denkt. Hij was niet eens geschokt door de antwoorden. Vrijwel overal in de Pacific wijzen alle vingers nog steeds rechtstreeks naar de bijbel. Op het Galapagos-eiland San Cristobal staat op een plein in het hoofdstadje een standbeeld van Darwin. De middelbare school, waar alle eilandkinderen heen gaan staat 100 meter verderop. Onze Ierse vriend kan er prachtig over vertellen. Hij heeft, met uitzicht op dit standbeeld, van het schoolhoofd vernomen dat Darwin meer iets is voor de toeristen.

Ook in Vanuatu wordt bar weinig Darwin onderwezen. Anderhalve eeuw kerstening hebben daar wel voor gezorgd. Het koppensnellen hebben onze missionarissen en zendelingen in het verdomhoekje gezet, maar het aangebrachte laagje Christelijke beschaving is dun en zit alleen aan de buitenkant. Binnenin zit iets sterks en ouds dat ook nog eens heel wijs blijkt te zijn. Ik voelde me een slappe incapabele idioot toen we met wat locals de bush in gingen. In hartje Amsterdam zou Chief William, onze gastheer, trouwens ook snel verdwalen in totale verbijstering, maar daar zijn de mensen niet zelfvoorzienend en hier wel. Volledig. De lokale chiefs op het eiland Erromango besloten tijdens onze aanwezigheid daar, dat ze de houtkap bedrijven die al jaren azen op hun oerbossen, buiten de deur zullen blijven houden. Ondanks een bombardement van lucratieve aanbiedingen boven en onder de gordel. Zo krijgt Darwin toch nog gelijk: Als de Vanuatanen onze industriële cultuur buiten de deur weten te houden, hebben zij over een tijdje de beste papieren in handen. Maar dan is de Blauwe Pinquin al lang en breed weer terug in Hollands water en staat haar bemanning dagelijks in de file op weg naar een decor vol TL-verlichting om daar vol goede moed de laatste fossiele brandstoffen te verspillen, de pensioenopbouw te optimaliseren, het WAO-gat te dichten en daarmee een glorieuze toekomst voor zichzelf en het westerse gedachtengoed veilig te stellen.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Vulcano

2011-07-12T07:38:00.004+02:00

We zijn de vulkaan op geweest. Geweldige wandeltocht door jungle en over heel raar buitenaards landschap, door diepe rivierbeddingen vol lava, terrasvormig landschap, rietlanden die ons als een oerwoud omringden en vervolgens via pikzwarte steile asheuvels tegen de kraterwand omhoog. Toen we bovenkwamen ging er een soort AHHHHH-OEHHHHH-WAUWWWWW gordijn voor ons open. De krater was immens groot, en heel diep. De steile wanden waren felgekleurd, basaltformaties met groene tinten, gele zwaveldamp, rode ertsen, je gelooft het allemaal niet. Diep diep beneden zagen we de lavapool, daar kookt het binnenste van de aarde. Verrassend vloeibaar en felrood. De hele krater was echt een buitenaardse belevenis. Je kunt er alleen komen door minimaal 4 uur door de bush te wandelen en wij waren de enigen. Maar de enigen op zo;n gigantisch groot ding is erg indrukwekkend. Onze gids was een toffe gast, een goede jager ook., Hij heeft ons veel planten en dierendingen geleerd, en hij is recordhouder vliegende vossen ( soort supergrote vleermuizen) vangen. Het is heel bijzonder om mee te maken hoe goed deze gasten van en met de natuur leven. Yannik, onze gids, plukte noten en raapte eetbare dinegen op zonder ook maar te stoppen of te bukken. Met zijn grote machete, die als een soort verlengstuk van zijn arm diende. Hij loopt op teenslippers en klom ook nog even in een 20 meter hoge kokospalm om wat lunch voor ons te pulkken. Komen wij aan met onze bergschoenen (en blaren) en outdoorgear. haha, deze gasten snappen het een stuk beter dan wij. Maar het was een geweldige ervaring en we hebben weer nieuwe vrienden gemaakt.

We zijn nu in Luganville en vertrekken morgen richting Thursday Island, australie. Dat is zo'n 1600 mijl, waaronder de Torres straat.

groeten
Ben

Erromango

2011-07-06T09:04:00.000+02:00

Vertel de mensen over ons en over Erromango, zegt Chief William als we woensdagmiddag afscheid nemen van hem en zijn familie. Maar ik loop vast in superlatieven en krijg het gevoel dat ik daar had niet in letters uitgedrukt. Zo bijzonder, zo speciaal en zo geweldig was ons bezoek aan Erromango. Maar ik wil het toch graag vertellen.

Ons bezoek aan Williams bay, voormalig Dillon bay duurde slechts vijf dagen, maar als we de bijboot instappen voel ik me verdrietig. In deze vijf dagen ben ik van deze mensen gaan houden. Ze zijn zo oprecht, eerlijk, open, nieuwsgierig, slim en gelukkig. Ik zou veel van ze kunnen leren. In absolute zin zijn ze erg arm maar tevens hebben ze zoveel rijkdom. Het land waar ze wonen schenkt hun het eten, de gewassen in de tuinen, de wilde varkens in de bergen en de vissen in de zee. Geld en spullen hebben ze amper. Ze geven het schoolvoorbeeld dat geld niet gelukkig maakt.

We worden met open armen ontvangen door Chief William. De Chief is al bijna 79, is licht dementerend maar een groot verteller. Hij nodigt ons uit om de volgende dag de berg op te wandelen. De wandeling naar de top van de berg vergt niet veel energie van ons want de Chief neemt vele korte pauzes waarin hij honderduit vertelt over de tijd dat hij leraar Engels was, over zijn gemeenschap, de gebruiken en gewoontes, de verhoudingen tussen mannen en vrouwen, de omgeving die we passeren, de veranderingen en de geschiedenis van het eiland. Ook wil hij van alles weten over ons, ons bootje, over Nederland en Europa. Hij nodigt ons uit om de volgende dag, zondag mee te gaan naar zijn kerk.

Zo stappen we zondagmorgen in lange broek en wikkelrok tot over de knieën in de bijboot. Vrouwen knieën heb ik nog niet gezien hier in Vanuatu. Voor de kerk begint laat de Chief ons trots de kliniek van het dorp zien, bestaande uit een emergencykamer en een verloskamer. De emergencykamer lijkt om de twee stoffige bedden heen gebouwd te zijn. Behalve twee bedden is de kamer leeg, of beter gezegd, deze twee bedden vullen alle ruimte die aanwezig is. De verloskamer is er dan iets beter aan toe, maar ik ben blij dat ik hier niet hoef te bevallen. Al is de gemeenschap heel trots op hun eigen kliniek, ik besluit extra goed op mijn gezondheid te letten. In de kerk zitten we naast de Chief op de voorste rij, aan de mannenkant. De jongens zitten op de andere eerste rij, de meisjes zitten in de rij erachter. De dames zitten achter de kinderen. We worden door de voorganger van de Presbyterian kerk welkom geheten en later tijdens de dienst worden we uitgenodigd om onszelf voor te stellen. Ik ben blij dat in deze cultuur de man het woord hoort te doen. Na de dienst, waarin erg luid zingen belangrijker lijkt te zijn dan mooi zingen, worden we bij de uitgang verwacht, zodat alle kerkgangers, mannen, vrouwen en kinderen ons een hand kunnen geven bij het verlaten van de kerk. Maar alle aandacht voor ons is nog niet afgelopen hierna. De vrouw van de Chief, Martha heeft zich uitgesloofd in de keuken en serveert een uitgebreide lunch van allerlei lokale gewassen als manioc, yam en tarro, maar ook een rundvlees stoofpot waarin we onze (kado gegeven) doperwtjes terug vinden. Het smaakt heerlijk en ook tijdens de lunch praat de Chief over van alles en nog wat. Zo vertelt hij ons dat hij ooit een boot had waarmee hij rond het eiland kon varen. In een cycloon is zijn boot de zee in getrokken. Hij vertelt ons dat dit een waarschuwing van de Heer was, omdat hij vriendinnetjes had in andere dorpen. Hij zou zich belachelijk hebben gemaakt als hij die vriendinnetjes had gehouden dus nam de Heer zijn boot af.

In de kerk hangt een groot schilderij aan de muur. Het schilderij is zo'n twee jaar oud en gemaakt voor de verzoening met het verleden. Toen de eerste missionaris, Williams genaamd, aan land stapte in Dillon Bay, maakte de bewoners hem dood en aten hem op. Ze zagen Williams aan voor de zoveelste slavenhandelaar met mooie praatjes. Twee jaar geleden hebben de huidige bewoners van Dillon Bay de nabestaanden van deze missionaris uitgenodigd om hun excuses aan te bieden en samen te rouwen. De naam van de baai is toen veranderd in Williams bay. En deze meneer Williams staat op het schilderij met een bijbel in zijn hand.

We voelen ons erg welkom maar we zijn ook duidelijk anders. Zo praten ze over ons als whiteman en zij zijn de blackman. De chief vraagt of wij elkaar al van kindsaf kennen en of we zelf voor elkaar gekozen hebben. Uithuwelijken was hier tot voor kort zeer gebruikelijk maar tegenwoordig kiezen de partners elkaar meestal zelf uit. De Chief is hier erg over te spreken omdat de huwelijken nu meer in harmonie zijn. De taakverdeling tussen en mannen en vrouwen is nog erg strict. Als Ben de accu's en verbindingen van de Chief en zijn zoon Jason controleert en ik met hem mee kijk, wordt er een stoel gepakt voor mij. Het is duidelijk dat ik niet in de accubak mag kijken, alsof dat ongeluk breng. Jason is ook erg geïnteresseerd in Nederland. Als we hem vertellen dat Nederland vlak is, deels onder de waterspiegel en het hoogste punt zo'n 300 meter is, zie ik naast ongeloof toch wat medelijden in zijn blik. Hij vertelt dat de klimaatverandering duidelijk te merken is. Zo staat de mangoboom al in volle bloei terwijl de bloesem pas in oktober de bomen moet sieren. En zo zijn er meer gewassen die naast hun eigen seizoen groeien en bloeien. Hij vertelt ook van de plannen om toerisme naar het eiland te krijgen voor varkensjacht. De wilde varkens zijn de grootste bedreiging voor hun gewassen. De Vanuatuanen jagen met speer of met pijl en boog, maar toeristen kunnen hun geweer meenemen en zo de biggenpopulatie verkleinen.

Ben was graag op biggenjacht gegaan met een aantal lokalen, maar verder dan een vistochtje komen zijn jachtambities niet. Hij doneert 7 liter benzine aan de lokale vissersboot. Twee uur later komen Ben, Jason, Olivar en Thomas terug. Ze vangen een tonijntje en zijn lichtelijk teleurgesteld over de grote van hun vangst. Ben nodigt ze uit aan boord voor een drankje. 'Willen jullie water, sap of een wijntje?' Voordat Jason zijn zin heeft afgemaakt dat ze geen alcohol drinken, ziet Olivar zijn kans 'Een wijntje, lekker.' Als ze even later wegvaren giegelt Olivar ' bedankt voor de wijn'. Hij had ons eerder al vertelt dat hij niet altijd een brave jongen is.

We experimenteren volop met groene bakbananen. In Tanna hebben we een potje jam geruild voor een stam bananen. Aan een stam groeien zeker zo'n 50 bananen. Ze smaken erg goed gefrituurd als chips en ook in de Thai curry en de Noodlesoep doen ze het goed. Aangezien ze qua smaak iets weghebben van aardappel overwegen we er een zuurkool-bananenstampot van te maken met rookworst. Of heeft iemand nog andere ideeën voor bakbananen?

Als we woensdagmiddag de boot klaar hebben en wegvaren zien we een zeilbootje om de hoek de baai in komen.'Zou dat Guillaume zijn?' die we op Tanna al hebben ontmoet. Op dat zelfde ogenblik horen we de marifoon' sailingyacht sailingyacht, this is Guibool. Do you copy? Ben antwoordt en 't wordt ons langzaam duidelijk dat hij al 10 uur dichtbij het rif rondjes draait in verband met een roerprobleem. Wij draaien om en gaan hem tegemoet. We maken een lange lijn klaar met een stootkussen als drijver aan het eind. Er staat een flinke deining. Als we op zo'n 100 meter zijn genaderd halen wij ons grootzeil neer. Ben stuurt vervolgens een rondje om de Guibool terwijl ik de lijn uit vier. Ze beleggen de lijn en zo zijn we twee uur later weer op ons vertrekpunt. Hij gooit zijn anker neer. 'Kunnen we nog wat voor je doen, anders varen we nu naar Port Vila?' schreeuwt Ben hem toe. 'Ja! Ik wil mee varen' Zo stapt hij 10 minuten later aan boord en vervolgen we onze reis. Nog wat beduusd van zijn avontuur zit hij aan boord. Na een warme maaltijd kruipt hij in bed. Die tocht naar Port Vila is alles behalve rustig, flinke kruis deining, klapperende zeilen en schokkende fokkeschoot. Toch stapt hij 's ochtends uit bed ' Zo lekker heb ik nog nooit geslapen op een boot'.

We liggen nu bij Port Vila geankerd tussen de superjachten want bij de jachten is er niet veel plek meer. En wij hebben stiekem altijd al geweten dat onze Pinquin een superjacht is, dus voelen wij ons hier erg thuis. Tijdens het ontbijt komt Andre langs gepeddeld in zijn kano. Hij woont sinds 2004 in Port Vila maar komt oorspronkelijk van Tanna, een eiland 120 mijl ten zuiden. Als we vragen hoe hij het hier vindt, antwoordt hij dat het leven in de stad toch een stuk ingewikkelder is. Op Tanna was het enige wat hij nodig had zeep en kerosine voor zijn lamp, want eten was er overal. In de stad is dit een ander verhaal. Hij wil dan ook zeker terug naar Tanna, waar zijn ouders ook wonen en het leven eenvoudiger is. Hij maakt de vergelijking voor ons tussen onze boot en onze buurman, een superjacht. We komen op dezelfde plaatsen, ademen dezelfde lucht, genieten van dezelfde zon alleen is ons leven een stuk eenvoudiger. Ik kan hem alleen maar gelijk geven. Dit is het eerste land dat ik zie waar niet iedereen in de hoofdstad wil wonen en het leven in TV-series hun ideaal is. Zij zien in hoe waardevol het is wat ze hebben.

Groeten
Miek

PS. Nadat ik dit geschreven heb komt er een mega superjacht, Vertigo in de baai ankeren. Hierbij lijken de andere superjachten te degraderen tot normaal. Al het perspectief is verdwenen. Dit sterkt mij wel in de veronderstelling dat onze Pinquin een superjacht is, het is alleen een kwestie van de juiste buurman.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Vanuatu

2011-07-03T08:48:00.001+02:00

De verhalen zijn nog in de maak, maar de foto's staan hier. Aangezien we nu internet hebben willen we jullie alvast een voorproefje geven. Klik op bovenstaande foto om het album te openen.

Groeten
Ben en Miek

Inklaren

2011-06-22T08:15:00.000+02:00

Er is geen weg, alleen een pad door het oerwoud. Er wordt continu gelachen, want Vanuatanen zijn geweldige grappenmakers en het is een vrolijk volk. We zijn net aangekomen op het eiland Tanna na twee dagen varen en we zitten in de achterbak van een Toyota Hilux pickup. Het is ook nog onze trouwdag, vandaag zijn we twee jaar getrouwd. In en op de auto zitten in totaal 19 mensen. Allemaal uit het dorp waar wij geankerd zijn. De auto kraakt onder het gewicht als we stapvoets een vrijwel loodrechte helling oprijden. Het pad is er slecht aan toe, maar de chauffeur weet van wanten. Iedereen wordt heen en weer geslingerd. Dicht oerwoud schiet over onze hoofden, alles is diep donker groen. We passeren gigantische banyanbomen, woudreuzen van honderden jaren oud met een kruin van soms wel vijftig meter doorsnee. De aanblik van zo'n boom in vol ornaat geeft bijbelse associaties. Misschien is God wel een boom. Naast Miek zit een schoolmeisje van een jaar of twaalf. Ze heeft een opgerolde poster in haar hand. "Mag ik het zien?" vraagt Miek. Verlegen rolt ze de poster uit en een prachtige tekening komt tevoorschijn. "Dit is de waterkringloop van ons eiland," zegt ze schuchter. De vulkaan Yasur staat prominent ingetekend als opvanger van het regenwater. Het leven zonder de vulkaan is ondenkbaar voor iedereen hier.

Dat wordt ons even later wel duidelijk. Plots wijkt het oerwoud en rijden we op een grote glooiende zandvlakte. Het zand is zwartgrijze vulkanische as en de chauffeur kan eindelijk gas geven. We rijden over een flank van de vulkaan, die als een gigantisch zandduin boven ons uitsteekt. Kleine rookpluimpjes steken overal uit de helling omhoog. Af en toe klinkt een diep en donker gerommel, gevolgd door een grote zwarte rookpluim die uit de krater omhoog komt. Een gemene scherpe brandlucht verspreid zich. Zo ruikt het dus aan de binnenkant van de aarde. Het gehele eiland wordt regelmatig bedekt met een dun laagje zwarte as.

De truck rijdt verder door een maanlandschap van gestolde lavastromen en asvlaktes. Een riviertje snijdt een diepe kloof door al het as en vulkaanzand, en onze truck moet vrijwel loodrecht naar beneden om de bedding over te steken. Ik word bijna uit het bakje geslingerd,maar het uitzicht is geweldig. Hier worden stukjes nieuwe planeet gefabriceerd. Het meisje met de poster is onderweg naar haar school en springt op een kruispunt van paden uit de achterbak, haar poster als een schat onder haar arm gedrukt. " Veel succes!" roepen we haar na. Ze lacht verlegen en weg is ze.

Wij duiken het bos weer in. Er lopen veel mensen langs de weg, kleine peuters met grote blonde krullebollen zwaaien en lachen ons na. Een familie is op jacht. Vader met een grote boog op zijn rug. Moeder draagt een baby in doek en duwt met haar machete haar peuterzoontje tussen haar rokken als de auto voorbij rijdt. Iedereen draagt hier een groot kapmes met zich mee. Zelfs peuters lopen met aardappelschilmesjes rond om te oefenen voor het grote werk. De dorpen die we passeren bestaan uit prachtige gebouwde rieten hutten. Af en toe een stenen gebouw, meestal een school of kerk. Er is geen grootschalige akkerbouw. Het meeste eten komt uit rijk begroeide tuinen rond de dorpjes. Er wordt vee gehouden in stukken bos die met houten afzettingen zijn afgeperkt. De koeien zien er gezond uit, al is het een gek gezicht om een koe te zien grazen in dichte jungle.

Na 2 uur crossen komen we met stijve knieën in Lennakel aan. Dit is de hoofdstad van het eiland. Het is niet meer dan een groot dorp aan zee. Er is een kleine pier waar een vrachtschip heftig ligt te rollen tegen de kade. Zelfs in een rustige zee is dit een slecht beschutte haven. En dat is precies de reden dat wij hier niet zijn heengevaren om in te klaren. Het schip ontlaadt vaten benzine. Maar door de deining kunnen die niet aan wal getild worden. Als er een vat overboord valt, besluit de bemanning ze maar allemaal overboord te kiepen. Met een bijboot worden ze naar het strand geduwd. Daar spoelen de vaten aan en worden ze op een pickup geladen.

We zijn in Lennakel om in te klaren en geld te wisselen, dus we beginnen vrolijk aan onze optocht langs verschillende loketten. Eerst de bank om geld te wisselen. Er is maar een bank op het eiland en daar gaat het er uiterst ontspannen aan toe. Geen tralies of beveiliging. Een mevrouw zit aan een grote houten tafel geld te tellen. De beambten hebben elk twee grote rekenmachines en een echt houten laatje waar het geld inkomt en uitgaat.. Het is precies als vroeger toen we wel eens thuis 'bankje' speelden. Met dezelfde handgeschreven bonnetjes en het fijne gevoel als je een hele dikke stapel geld mag tellen. De man voor ons in de rij heeft zijn kapmes nog gewoon achter in zijn broek zitten. Iedereen kent elkaar op het eiland, dus de bank beroven heeft weinig zin.

We beleven het inklaren in Vanuatu als een waar avontuur. Het dorp waar we geankerd zijn heet Port Resolution. De chief van dit dorp heet Johnson. Zijn broer, Stanley is met ons mee en hij wijst de weg naar alle loketten, beambten en stempels. Stanley is een sympathiek gast, en bovendien heel slim. Hij lijkt iedereen te kennen, en achterin de truck vertelt hij verhalen aan de schoolkinderen die met ons meerijden. Ze luisteren ademloos, en al verstaan wij er niks van, het klinkt reuze interessant. Als vertegenwoordiger van zijn dorp is het in zijn belang dat de zeilboten netjes worden ingeklaard. Dat is nog niet makkelijk. Al snel wordt duidelijk dat de Quarantaine beambte is verdwenen. Hij is naar het naastgelegen eiland gevlogen om een cruiseschip in te klaren. Hij komt vandaag zeker niet meer terug. Het is geen optie om zonder quarantainestempel te vertrekken, dat levert geheid problemen op in de hoofdstad Port Vila. Dus wat te doen?

Na enig aandringen bij Stanley en wat heen en weer bellen wordt een vrijwilliger gevonden die met ons meegaat naar het vrij afgelegen kantoortje van de landbouw en quarantainebeambte. Daar wordt met behulp van een bezemsteel een deur geforceerd en even later staan we met zijn allen het vervallen kantoor te doorzoeken, op zoek naar het juiste formulier en een paar stempels. Ik neus door een stellingkast met inbeslaggenomen medische artikelen, en blader door twintig jaar oude inspectierapporten van vrachtschepen. Behalve een paar jachten klaart er vrijwel nooit een schip in op dit eiland. Als een half uur later alle papieren en stempels zijn gevonden en ingevuld, stappen we weer in de truck voor de twee uur durende terugreis. Door alle vertragingen wordt het spannend om voor donker terug te zijn in het dorp. Met iets meer beenruimte, verse pinda's en mandarijnen als snack is ook de terugreis een feest. De zon staat laag op de boomtoppen en we zien de vulkaan al van verre roken en rommelen. Ergens halverwege stoppen we nog even om Kavawortels te kopen bij een dorpje langs het pad. Een paar kindertjes met grote ogen en grote bossen wilde krullen hebben wat bloemen voor ons geplukt. Ze komen heel verlegen naderbij om ze aan ons te geven, en rennen dan schaterlachend weg.

Vanuatu is alleen al vanwege de mensen een bezoek waard. Ze zijn hier erg geïnteresseerd in vreemdelingen en veel mensen komen spontaan een praatje met ons maken. Ze zien er prachtig uit. Heel donker van kleur met dikke bossen kroeshaar. Ze lachen veel en maken voortdurend grapjes met elkaar. Ondanks dat de cultuurverschillen enorm zijn, en we nog geen idee hebben van de lokale gewoonten en gebruiken, voelen we ons hier erg op ons gemak. De gebruiken hier verschillen per dorp. Alleen al op dit eiland zijn 32 verschillende talen, en Stanley vertelt ons dat men in het dorp vier kilometer verderop een compleet andere taal spreekt. We hebben nog een hoop te leren in de aankomende weken. Onze trouwdag-inklaarexcursie-jeepsafari is een veelbelovend begin van een nieuw hoofdstuk.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Blij

2011-06-12T05:23:00.004+02:00

De Blauwe Pinquin is weer compleet. Het weerzien is fantastisch. Het was geweldig om in Nederland te zijn voor het huwelijk van de eeuw, maar ik had niet verwacht dat ik mijn meisje zo zou missen. Ik heb het al eerder gezegd, van wereldzeilen word je een watje.

Het grote intercontinentale vlieggebeuren viel reuze mee. En het is geruststellend om te zien dat Nederland er prachtig en sappig groen bijligt in de warme junizon, klaar om ons weer te verwelkomen over pak 'm beet 18.000 zeemijl. Ook fijn om een half jaar Vrij Nederland in mijn handbagage het land uit te smokkelen.

Noumea, de hoofdstad van Nieuw Caledonië is een rommelig semi-plezierig stadje. Het water in de jachthaven is minder welriekend dan je van een tropische zeilbestemming zou verwachten. We zijn gisteren dan ook met een blij gevoel vertrokken en liggen nu vrolijk te dobberen achter een klein eilandje in de lagune met schildpadden en zeeslangen die om de boot zwemmen.

We nemen een opstapper mee voor het kleine stukje varen. Jean-David, de Franse jongen die al eerder aan Miek gevraagd had of onze boot te koop was. De Pinquin is natuurlijk niet te koop, maar zelfs toen dat tot hem was doorgedrongen wilde hij heel graag een stukje meevaren. Geen probleem natuurlijk. Hij komt uit Bretagne en werkt op het kabel reparatieschip Ile de Re, dat in Noumea ligt te wachten tot ergens in de Zuid-Pacific een kabel op de oceaanbodem breekt. Geweldige Hi-tech dus, en in ruil voor verhalen over diepzee-kabelreparaties mag hij mee. Hij neemt ook een kaasplateau mee. Ik eet bijna mijn vingers op. Prima gozer, die komt er wel.

Miek heeft gisteren tussen het koraal haar eerste sand-dollars gevonden en zojuist haar nieuwe HEMA rookworst-zwemband uitgeprobeerd. Ik heb haar natuurlijk overladen met lekkers uit Nederland, en al vinden we niet per se dat Hema rookworsten daar ook toe behoren, de zwemband brengt het beste van alle werelden samen. Vooral als je hem opblaast met spruitjeslucht en er vervolgens mee gaat snorkelen tussen schildpadden en ander tropisch visspul. We gaan naar Vanuatu als de wind er ook klaar voor is, of misschien al iets eerder.

Groeten
Ben

Bonnie's zomerjas

2011-06-02T06:36:00.009+02:00

De Pinquin voelt incompleet. Ben is vrijdagavond vertrokken voor een bezoek aan Nederland. Zijn broer Vincent gaat trouwen en daar moet hij toch bij aanwezig zijn. Na twee jaar zo intens samen geleefd te hebben is het wennen. Opeens is het stil en leeg aan boord en is het bed erg groot. En ik moet opeens mezelf vermaken.

Dit laatste gaat goed. Van Pylades, een Iers zeiljacht mag ik de naaimachine lenen en kan ik eindelijk een zonnehoes maken voor de bijboot. Bijboot Bonnie begint te verweken door de UV straling van de zon. Het enige om dat verweken te remmen is een hoes maken die het zonlicht tegenhoudt. De stof en het plan lagen al even waardoor ik tijd genoeg heb gehad om rond te kijken naar andere bijboten en het beste van alle hoezen te combineren, in theorie. In praktijk is het toch een beetje anders maar na ruim twee dagen puzzelen en heel wat meters stikken zit Bonnie's nieuwe zomerjas (bijna) als gegoten. Bezig zijn met een hoes voor je bijboot is ook goed voor je sociale contacten. Iedereen heeft wel een idee over hoe je het moet maken. 'Hier moet je het verstevigen' of 'Niet vergeten dit vast te maken' of 'Hoe zorg je dat het op de plek blijft zitten?'

Ik heb erg veel plezier in het naaien en heb nog stof liggen uit Tahiti. Ik besluit een zomerjurk te maken voor donderdag, de dag van de bruiloft. Bij gebrek aan een patroon pak ik een stuk krant en een stift en zet ik wat lijnen. Met dit 'patroon' knip ik de onderdelen uit de stof. Nadat ik de zijnaden heb gestikt is het wel een beetje te wijd. En er ontstaat spontaan een achternaad in de jurk om haar in te nemen. Na vier uurtjes heb ik een feestjurk klaarliggen voor donderdag. En ik ben best tevreden over het eindresultaat.

De Pinquin ligt nog in de haven in Noumea. Dit is de hoofdstad van Nouvelle Calédonie en is Franstalig. Mijn Frans is zeer beperkt dus elke keer een uitdaging als ik op pad ga. Gelukkig zijn de mensen erg behulpzaam en proberen mijn handen en voetenwerk te begrijpen. Tot nu toe is het me nog elke keer gelukt te vinden wat ik zocht. Wat wel jammer is, is dat er veel rotzooi overal rondslingert. Ook hier in de haven drijft nogal wat rond, maar tijdens het hardlopen langs de kade zag ik drie clownsvisjes (Nemo's) zwemmen tussen het koraal. Mijn eerste Nemo buiten Walt Disney!

Het blijft niet onopgemerkt onder de medezeilers dat ik alleen aan boord ben. Ik krijg zelfs de vraag of ik dat Nederlandse zeilmeisje Laura ben. Dank je wel. Volgens mij is zij ongeveer de helft van mijn leeftijd.

Op donderdag besluit ik dat het ook in Noumea feest moet zijn. Ik bak zo'n 35 kleine appelcakejes en ga de steiger af. In mijn beste Engels en Frans vertel ik dat het een feestdag is, omdat Vincent en Linda trouwen en dat ik dit met hùn wil delen omdat mijn man er niet is. Iedereen is enthousiast en blij voor het bruidspaar. Ik vermaak me uitstekend en krijg op veel boten een rondleiding. Booteigenaren zijn trotse mensen. Zo mag ik ook een kijkje nemen op een 18 meter motorboot. Ik krijg de volledige tour, inclusief een kijkje in de inloopkast onder het bed, geniaal.

Aap heeft zijn stropdas omgedaan

Ik kan me nog wel even een paar dagen vermaken maar kijk wel uit naar het moment dat Ben terugkomt en team Blauwe Pinquin weer compleet is. Nog 5 nachtjes slapen...

Groeten
Miek

Op verzoek: mijn feestjurk

Noumea

2011-05-26T02:27:00.010+02:00

We eten de laatste dagen van onze oversteek als koningen. Alle verse groenten en fruit moeten op. Dat mogen we niet invoeren in Nieuw Caledonië. En wat doe je met 10 appels als je nog 100 mijl te gaan hebt en de zee een beetje tot rust is gekomen? Juist: Je bakt appeltaart. Tenminste als je Annemiek Rutte-Stiekema heet. Het gevolg is dat wij op de dag voor onze aankomst heerlijk zaten te smullen in de kuip. Nu zijn we gearriveerd en liggen veilig aan de steiger in Noumea, de hoofdstad van Nieuw Caledonië. Het is een beetje een rommelige stadje, maar de locals hebben de coolste kapsels ooit, en dat maakt veel goed qua couleur locale.

Het is hier een Franse overzeese provincie en dus is er vers stokbrood. En we kunnen onze campinggaz flessen na een half jaar eindelijk weer eens vullen. Het is wel raar om hier midden in de stad te liggen. We blijven in de marina omdat ik (Ben) aanstaande zaterdag naar Nederland vlieg en Miek hier een weekje achterlaat. Mijn broer gaat trouwen en daar wil ik toch wel erg graag bij zijn. Ondanks alle intercontinentale logistieke strapatsen die dat met zich meebrengt.
De pinquin vaart de pas van Noumea binnen.

Het filmpje (als we het geupload krijgen) hebben we onderweg hierheen gemaakt toen de zee net weer een beetje gekalmeerd was na een nachtje spoken. Onze oversteek stond in het teken van wind mee, en veel ook. We kregen precies waar we zo lang op gewacht hebben. De eerste twee dagen was het wel erg royaal, met een paar uur lang windkracht 8. Maar dat ging allemaal goed en we hebben weer extra vertrouwen in onze boot gekregen.

Totzover even

groeten
Ben

"Op naar het Noorden!"

2011-05-20T04:36:00.000+02:00

We zijn onderweg naar het Noorden. We hebben daar goede verhalen over gehoord. Het schijnt dat het in het Noorden erg goed toeven is. Maandagmiddag om 14:30 uur gooien we de trossen los. Het waait flink maar de goede kant op. " Op naar het Noorden" roepen we enthousiast en om elkaar een beetje moed in te roepen. De verwachting is dat het weer geleidelijk steeds beter wordt en we zijn er klaar voor. Het zal wel een ruig begin worden, zo stellen we ons voor, maar dan zijn we tenminste een goed eind op weg voordat de wind weer wat inzakt.

Nog voordat we de baai uitwaren meten we windkracht 7. 'Was dit nou wel zo slim' , denk ik bij mezelf. Het is ook altijd wat. We roepen een boot op die al een uurtje buiten is. "Hier valt het wel weer wat mee" , roept Rick, de Amerikaan die voor ons vaart. Hij gaat terug naar Alaska waar hij vandaan komt, ook in het Noorden. Ok, dan moet het maar. Niet zeuren. Eenmaal op open zee valt het allemaal best mee. Het waait stevig maar met 2 riffen in voor- en grootzeil gaat het prima. De zee is redelijk rustig en we racen de nacht in. Gaandeweg de nacht gaat het steeds harder waaien. Tot in de vroege morgen waait het 7 beaufort om daarna iets af te nemen. In de buien meten we meer dan 40 knopen.

Gek genoeg gaat het als een speer. Het is niet erg comfortabel, maar de boot glijdt geweldig over de golven en met de kleine zeiltjes zijn de krachten op het tuig te overzien. We varen 160 mijl in de eerste 24 uur en eten de vooraf bereidde nasi. Het heeft ons wel eens beter gesmaakt, maar over het algemeen houdt de bemanning zich uitstekend. Het is ook volle maan en ik zie een regenboog van maanlicht. Ik wist niet dat dat ook kon, het ziet er op zijn minst mysterieus uit.

Inmiddels zijn we op de vierde dag van onze oversteek. Het is dus een feestdag. Het waait nog steeds 25 knopen en de zeeen zijn magistraal. We voelen ons alpinisten in een bewegend bergland. Het hogedrukgebied waarop wij thans meeliften schiet koude poollucht als een raket naar het Noorden. Wij liften mee op deze koude luchtstroom. Het gevolg is dat we nog steeds als Michelinmannetjes ingepakt in de kuip zitten te kleumen met mutsen, laarzen en lange onderbroeken aan. Zelfs al zijn we momenteel al op 29 graden zuid. We klagen niet want deze sneltrein brengt ons uiterst gezwind in de juiste richting.

We varen bijna langs Norfolk eiland. Een gevangeniskolonie waar de zaken volledig uit de hand liepen. De geschiedenis van dit eiland is gruwelijk. En dat nog maar 200 jaar geleden. Later hebben ze het nageslacht van de muiters van de Bounty er nog een tijdje geprobeerd te dumpen. Maar die kregen heimwee naar hun eigen godvergeten eiland, Pitcairn, in de buurt van paaseiland. Het zou een interessante tussenstop zijn, ware het niet dat de Australische autoriteiten het je nogal lastig maken als je hier wilt stoppen. We varen dus maar vrolijk verder. Het Noorden wacht.

Groeten vanaf
29'26.3 Z 170'32.5 O

Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Poel van twijfel

2011-05-10T03:51:00.006+02:00

In de nazomer van 2009 lagen we ook al eens heel lang te wachten op goed weer. Toen om de Biskaje over te steken. Een tocht van 400 mijl. Nu wachten we al bijna drie weken om een oversteek van 900 mijl te maken. Het weer is erg instabiel. Lage drukgebieden komen vanuit de tropen afzakken en geven noordelijke wind. Een hoog ten oosten van Nieuw Zeeland houdt alle depressies tegen zodat er weinig kans is op een goede zuidelijke wind. Dat duurt nu al een paar weken.

Het wordt langzaam herfst, maar dat merk je alleen 's nachts. Dan koelt het flink af. De mist die ons in de morgen omringt verdwijnt zodra de zon tevoorschijn komt. Daarna komt al snel het marifoonverkeer op gang. Opua ligt vol met schepen die willen vertrekken en er al weken klaar voor zijn. Vrijwel iedere ochtend gaat iedereen ' los' over het weer.

Af en toe is er een klein 'gaatje' en vertrekken er boten die het gaan proberen. Zo'n 'gaatje' gaat gepaard met veel twijfel. Bij iedereen die weg wil. Moeten we het er op wagen? Onze vrienden gaan immers ook. Als er twee boten definitief besluiten te gaan, gaan er een half uur later opeens acht. Niemand is er erg blij mee, het zijn op zijn best zeer mager kansjes op een goede oversteek.
Het lange wachten drijft ze de zee op. Iedereen is als de dood dat hij een goede kans aan zich voorbij laat gaan. Wij overigens ook. Over de marifoon wordt continu gepraat over het weer, en iedereen verdedigt zijn positie: gaan danwel blijven. Omdat wij zelf ook midden in deze poel van twijfel geankerd zijn, is het lastig ervan te genieten. Maar het moet uiterst vermakelijk zijn om hiernaar te luisteren. Voer voor sociologen.

Ik vind het heel moeilijk om een goede afweging te maken. De vertrekkers nemen windstiltes voor lief en hopen de depressies te ontlopen. Sommige boten kunnen de hele afstand op de motor varen als het moet. Dat kunnen wij niet en we hebben er ook geen zin in. De kans op een plotseling uitdiepende depressie is met dit soort instabiel weer ook veel groter. Wij zijn met onze 10 meter relatief langzaam en kunnen zoiets nooit ontwijken. Wij wachten liever nog wat langer. Het lijkt me wijs om conservatief te zijn in onze besluitvorming, met het gevaar dat we hier in juni nog liggen.

De boten die drie dagen gelden zijn vertrokken krijgen vanavond een front over, ik sprak ze net nog even via de SSB radio. Ik heb een radionetje opgezet voor boten die naar Nieuw Caledonie varen. 6230 khz usb om 09:30h locale tijd. Er zijn er nu vier onderweg. Wij wachten nog iets langer, maar het ziet er naar uit dat er eindelijk een stabiel hogedrukgebied aankomt vanuit het westen. Die draaien hier in het zuiden tegen de klok in en dat betekent dat we stabieler weer en windje mee verwachten. Als we veilig in Noumea zijn gearriveerd kunnen we pas beschouwen wat werkelijk de beste strategie was.

Gelukkig is het hier nog prachtig nazomerweer en versieren we onze wachttijd met feestjes en excursies. Mijn verjaardag vorige week was memorabel. De lekkerste appeltaart ooit, versierd met het getal 38 in blauw deeg en heel veel kadootjes. Ik ben schandalig verwend en hoefde zelfs niet te helpen afwassen. Omdat er internet was heb ik met mijn mamma kunnen skypen en 's avonds zat de boot vol met visite en hebben we waarschijnlijk erg veel lawaai gemaakt op de ankerplek. 3 mei was een dag die grotendeels aan me is voorbijgegaan. Maar niet nadat ik eerst het weerbericht uitvoerig had bekeken natuurlijk.

Sinds een paar dagen lijkt het de goede kant op te gaan met het weer. De verwachting is dat we eind deze week kunnen vertrekken. En omdat we toch al helemaal klaar zijn besluiten we de wachttijd maar goed te besteden. We gaan een stukje zeilen. Ankerop en weg tussen alle wachtende neuroten! Heerlijk aan de wind met vloedstroom mee kruizen we de baai uit. Het is heerlijk zonnig met een klein windje uit het noorden. Er staat een hele lange hoge deining en de Pinquin snijdt als vanouds prachtig door de aanrollende zee. Dat gaat lekker!

Als we de baai een flink stuk uit zijn gevaren gaan we even bijliggen. Ik haal de Gennaker tevoorschijn uit een van de bakskisten. Hoe zat dat ook alweer? De omstandigheden zijn perfect om alles weer eens uit te proberen. Op het rollende voordek duurt het een half uur voordat ik alles voor elkaar heb. Het is ook erg lang geleden. Dan keren we de boeg en trekken de slurf van het zeil. Binnen 2 seconden staat de Gennaker bol en scheuren we met 5 knopen tegen de stroom in terug naar binnen. Dat is dan wel de verkeerde kant op, maar we hopen dat het wachten loont.

groet
Ben

Lente Herfst

2011-05-01T05:19:00.004+02:00

“22.3 Ampere! Accu is al weer 80% vol” zegt Ben terwijl hij naar de accumeter kijkt en de windgenerator in een dikke windvlaag het lawaai maakt van zeker drie dikke straalmotoren.

We zijn er klaar voor. Alle hoekjes en gaatjes zijn gevuld met proviand, de vloerplanken sluiten nog maar nauwelijks. We zijn klaar voor vertrek naar warme zomerse zonnige tropische oorden. Alleen het weer werkt nog niet mee. Dus het wachten is wéér begonnen. Terwijl de zomerse geluiden uit Nederland via de computer onze kombuis binnenkomen, proberen wij ons warm te houden met door-oma-gebreide-sokken, mutsen, extra truien en de olielamp. De wind giert tussen de masten en doet de bootjes wiebelen op de golven terwijl wij verlangen naar tropenzon, witte stranden en helder blauw water. En we zijn niet de enige. Er zijn nog zo'n 50 andere boten die met de dag ongeduldiger worden. Het gespreksonderwerp in de marina is het weer 'Wanneer kunnen we weg?' De meerderheid gaat samen in een Rally met de Island Cruising Assotiation richting Tonga. Wij trekken ons eigen plan en gaan naar Nieuw Caledonie, net als de Duitse boten Thule en Momo en het Ierse schip Pylades (www.pylades.net). We hebben de beslissing genomen. We gaan terug via Zuid Afrika. We moeten in verband met weerssystemen daar al in November zijn. We gaan dus niet naar Fiji, maar naar Nieuw Caledonie,Vanuatu en Darwin.

Na drie maanden klussen in Whangarei zijn de meeste klussen klaar. Het is lang geleden dat ik tijdens slecht weer zocht naar iets te doen. De klusjes van 'mijn' lijstje zijn gedaan, behalve het maken van een zonnehoes voor de bijboot. Deze zonnehoes moet er voor gaan zorgen dat de UV-straling het materiaal van onze bijboot niet verder verweekt. Maar patroontekenen in windstoten van 35 knopen en regen op krantenpapier zie ik nog niet tot een goed einde komen.

Ik heb wel alle tijd om de grote dag van morgen voor te bereiden. Het is even wennen. Normaal is Ben in het voorjaar jarig. Fris groen, fluitende vogels, narcissen, tulpen, oplopende temperaturen en af en toe blote benen. Dit in tegenstelling met mijn verjaardag in oktober. Herfst in al zijn schoonheid, als het frisse groen al bruin en rood kleurt, de temperaturen afnemen en de regenjas zeer welkom is. Het is dus wennen want het is hier herfst, in vol ornaat, in al zijn glorie, alleen moet ík nog een half jaar wachten, morgen wordt Ben verwend. Ben is jarig en wordt 38. Welkom op het Zuidelijk halfrond. Met alle tijd van voorbereiden zou het een groot feest kunnen worden, mits onze boot dit toelaat. De leefruimte is, mede door de proviand wat schaars aan boord van ons 10 meter Megajacht. Ik heb in ieder geval tijd genoeg om een taart te bakken. Ik zag me al tussen mijn wachten door, op open zee en in hoge golven een appeltaart in de oven schuiven, terwijl ik de slingers ophang en 'Lang zal-ie leven' zing. Nu neem ik overal de tijd voor, geen reden tot multitasken, we zijn hier waarschijnlijk nog zo'n 5 dagen.

Koninginnedag is ook aan boord Blauwe Pinquin gevierd. Ondanks regen en harde wind hebben we het feest van ons Koningshuis niet voorbij laten gaan maar gevierd met echt Oranje(gekleurde) pannekoeken.

Vervelen we ons al? Nee! We zijn druk bezig met zin en onzin. Zoals inlezen in Nieuw Caledonie, Vanuatu en Australie en naar buiten kijken hoe de buurman in zijn bijboot stapt en naar de kant gaat.

Herfstige Lentegroet
Miek

Het land van de buren

2011-04-23T11:28:00.006+02:00

Onze bus verkochten we op de dag voordat we weer te water gingen. De fietsen zijn weggegeven aan een werkloze tegelzetter en zijn vriendin. Goeie gozer. Het hoofdstuk klussen aan de boot in Whangarei is afgesloten. Het afscheid was goed. En toen ik voor een etentje bij onze buren een fles wijn ging halen bij de Megaknaller moest ik me legitimeren. Ze dachten dat ik nog geen vijfentwintig was. Ik had me net daarvoor geschoren. Mijn naderende midlifecrisis is zodoende vijf jaar naar achteren geschoven.

Het nieuwe hoofdstuk heet: de andere helft van de wereld. We zijn halverwege onze wereldomzeiling en er is nog minstens een halve aardbol te ontdekken voor we weer in thuiswater varen. Het vervolg van onze reis is inmiddels begonnen. De Pinquin is weer zout! Gisteren hebben we definitief al het klusstof van het dek gevaren. Nadat we eergisteren voor het eerst de zeilen hebben gehesen en uit Whangarei zijn vertrokken. Het ging aan de wind naar het noorden. Met 20 knopen uit het Noordoosten. Het voelt vertrouwd, al is het wennen. Golvend water is alweer een hele tijd geleden. Een plets zout water in je gezicht ook.

Eerste zeiltochtje, met nieuwe navigatiesoftware

We hebben besloten om van hier naar Vanuatu te varen, de voormalige Nieuwe Hebriden, oftewel: http://en.wikipedia.org/wiki/Vanuatu. Het is nog minstens een weekje wachten op goed weer, maar we zijn er klaar voor. En krijgen er langzaam ook weer zin in. Het kost twee dagen zee om het walleven van ons af te schudden.

Opeens waait er een weldadige geur mijn neus binnen. We liggen voor anker bij Russel en Miek heeft net haar haar gewassen. Handgeplukte roze koraalbloesem met witte nectarineshampoo. Dat staat op het flesje. Het ruikt verdomd lekker. Met een zinneprikkelende zindering van tropische sensaties tot gevolg. Het bestaat echt, want het staat op het flesje. De wereld waar echte bloemen geuren is nu voor iedereen bereikbaar.

Zometeen komen onze Zuid-Afrikaanse buren een borrel drinken. We gaan ze even uithoren over de route naar Zuid-Afrika. Er zijn veel zeilende Zuid-Afrikanen, en allemaal roepen ze dat we gek zijn als we daar niet even een kijkje gaan nemen. Het zou ons niet slecht uitkomen, want we vermijden daarmee de knotsgekke piraten. Die schieten daar met scherp en welgemikte schoten. En daar hebben we weinig trek in. Dus wordt het waarschijnlijk dat we een echte kaap gaan ronden. Daarover later meer. De buren zijn gearriveerd.

Groeten
Ben

Water om ons heen

2011-04-14T13:03:00.002+02:00

Kilootje goud

2011-04-03T11:59:00.008+02:00

Bij aankomst in Nieuw Zeeland in November was het tijdsverschil met Nederland precies 12 uur. Door het passeren van de datumgrens liepen we een halve dag voor, ondanks dat we de klok één uur terugzetten na het afleggen van 15 lengtegraden. Want elke 15 lengtegraden is een tijdzone. Nu liggen we hoog en droog op de werf, kunnen geen kant op en toch zijn we in één week tijd twee uur dichter bij Nederland gekomen. Dit komt door de geweldige uitvinding van zomertijd. Vorig weekend ging in Nederland de klok een uur vooruit en hadden we opeens een tijdsverschil van 11 uur. Hier op het Zuidelijk halfrond doet de winter haar intreden en werd de zomertijd opgeheven, kortom een klok ging een uurtje terug. En zo is het mogelijk dat we in een week tijd zonder maar een mijl te varen al weer dichterbij zijn gekomen.

Helaas maakt dit geweldige tijdsverschijnsel de keuze voor de route niet makkelijker. De knoop is nog niet doorgehakt; Zuid-Afrika óf de Rode Zee. Via Zuid Afrika betekent haast maken om daar in November 2011 al te zijn dus moeten we veel eilanden overslaan en er is kans op enorme golven. Maar via de Rode Zee betekent kans op piraterij. Kortom de beide opties staan nog open en ervaringen zijn welkom.

Een jaar extra zou uitkomst bieden maar dan moet de spaarpot gevuld worden. Tijdens onze vakantie hebben we hard gezocht naar goud. Bij elke dammetje dat we bouwden of riviertje dat we overstaken, hield Ben vol dat we goed moesten opletten. “Hier kan ons kilootje goud liggen.”
Helaas hebben we ons kilootje niet gevonden. Toen we vorige week bij de bouwmarkt een Harley Davidson konden winnen met onze kassabon, waren de plannen al gauw gemaakt. We hadden een nieuw 'goudklompje' gevonden. We zouden de Harley verkopen en van dat geld konden we een jaartje langer cruisen. Maar helaas de telefoon is niet gegaan afgelopen donderdag. We weten al heel lang dat onze reis ons 'goudklompje' is, maar fantaseren over meer goud blijft leuk. Wat zou jij eigenlijk doen met een kilootje goud?

Tegelijk met de aankomst in Whangarei namen onze bezittingen snel toe. Het is grappig om te zien hoe snel je went aan spullen, bezittingen. De bus is ons tweede huis geworden en mijn fiets vind ik ook geheel vanzelfsprekend onder de boot staan. Maar bezittingen zijn de dingen die je vasthouden op de plek waar je bent, zelfs als het om vervoersmiddelen gaat. En al hebben we onze 'huizen' hier, we willen terug naar Nederland. Dus met een gezond sentimenteel gevoel zetten we onze bus te koop op internet, plakken we een 'for sale 0220851780'-sticker op de achterruit en hangen we briefjes op in de supermarkt. De fietsen zijn verkocht maar de koper vindt het geen probleem om ze pas over twee weken te hebben, dus geniet ik nog van elk ritje op mijn fietsje. De bus verkoopt iets minder makkelijk, maar er zijn wel veel mensen geïnteresseerd. We wachten maar geduldig af en slapen sinds de vakantie nog steeds royaal in ons enorme bed.

De vijf weken vakantie met de bus lijkt alweer langer geleden. De afgelopen twee weken hebben we heel wat meters geschuurd, geschilderd, ingetimmerd en de mast opgevuld tegen het klapperen van de elektra-kabels.
Naast het blauw schilderen van onze romp hadden we een hele lijst met kleine en kleinere klussen. Zo lijkt de lekkage in de voorpunt verholpen te zijn met zo'n 100 ml epoxy, is het zijpaneel uit de voorpunt dat door de lekkage uit elkaar viel vervangen, is de motor weer in topconditie en is het dek oogverblindend wit geworden.

"het is zo fel aan mijn ogen"

Door een jaar tropenzon waren in het dek oude reparaties en slechte plekken in de gelcoat opengesprongen. Na twee rondes plamuren, een paar uren schuren en schrobben waren we donderdag klaar om de eerste laag grondverf aan te brengen. Na twee lagen grondverf hebben we alle kleine oneffenheden grondig weggeschuurd, zodat we een nog mooier eindresultaat kunnen bereiken als bij de romp. Optimistisch en vol goede moed brengen we zaterdagochtend de eerste laag verf aan. En vandaag de tweede en tevens de laatste laag. Dit hopen we tenminste. Ruim een uur nadat wij de laatste verf gesmeerd hebben, vallen er druppels uit een donkere wolk naar beneden. Houden we dáárvoor de weerberichten goed in de gaten! Het zou droog blijven vandaag, grmpf. En de regendruppels zelf lijken niet meteen een probleem opgeleverd te hebben maar de zaden die de windvlagen meevoerden hebben zich met kleine bruine kringen op ons net gelakte witte dek genesteld. Morgen zal uitwijzen of we een derde laag verf moeten smeren of dat we met een slof doekje deze plekjes kunnen wegpoetsen.

Groeten uit Whangarei
Miek

We zijn overladen met pakjes, brieven en kaarten. Dank jullie wel, wat een feest. Over een week hopen we het water weer in te gaan en moeten we helaas ook afscheid nemen van ons postadres.

De diesel van Joe

2011-03-20T23:20:00.005+01:00

Gisteravond Bonte Avond. Kamperen in de duinen bij Bream head. Fikken op het strand. Biefstukje op ons meegesleepte rooster. Glaasje wijn erbij. Windstil, blauwgrijze hemel met duizend sterren en een glinsterende branding. De zee trok langzaam weg en het lange vlakke strand bleef nat en spiegelglad en we zagen alles dubbel. De maan bijna vol en een mooie fik van drijfhout. De vakantie is voorbij en we hebben 'm in stijl afgesloten.

Zondagmorgen vonden we onze Pinquin weer in goede staat terug op de werf en kan de arbeid weer beginnen. Na 5900 kilometer in onze bus met bijna 500 liter diesel verstookt, kunnen we in ieder geval niet meer zeggen dat we zo'n verwaarloosbare carbon footprint hebben. Maar we hebben dus mooi wél met onze eigen ogen kunnen zien hoe hard de gletsjers in de Zuidelijke Alpen smelten. Het was een briljante trip. Onze bus heeft ons overal gebracht, zonder mopperen en we hebben hem maar één keer moeten aanduwen, maar toen had het 's nachts gevroren. NZ per kampeerbus is een groot succes. We hebben overal gekampeerd, aan bergmeren, langs rivieren, op stranden, onder hoge bomen, tussen hoge gebouwen, bij oude goudmijnen en naast onze eigen boot.

We hadden het al gemeld, maar het is echt zo: Kiwi's zijn ongelooflijk lief. Zo kregen we zomaar 25 liter diesel kado van een wegwerker aan wie in de middle of nowhere vroegen of er misschien nog ergens een benzinepomp was. In het laatste stadje dat we gepasseerd waren, 40 km terug was de pomp gesloten en dus hadden we onze hoop gevestigd op een gehucht 5 km verderop.
Zijn antwoord: “How many ya got left?”
“About 30 km” zeg ik aarzelend.
“Who's fault is that!?”, zegt hij lachend. “Pull over there!” Hij wijst naar de berm. En hup voordat we het weten giet Joe, want zo heet hij, een gigantische jerrycan leeg in onze tank en wil hij van enige compensatie niks weten. Als hij wegrijdt gooi ik nog snel even 2 biertjes in zijn auto. De diesel van Joe doet het uitstekend, en wij hebben geleerd dat een stipje op de kaart soms geen stadje is met een benzinepomp, maar een verlaten gehucht waar zelfs de oma's en opa's die normaal op veranda's in schommelstoelen zitten, zijn weggetrokken.

We zijn weer aan boord. Het is maandagochtend en we moeten aan de slag, maar het regent pijpestelen. Miek heeft net een appeltaart gebakken omdat mijn moeder vandaag jarig is en ze is nu extatisch omdat we de post aan het openen zijn. Geweldige kaarten, brieven en een heus Jip en Janneke survivalpakket van Patricia. Bedankt! Nu ga ik de bus te koop zetten en hopelijk kunnen we over 2 weken het water in zodat de boot ook weer in zijn element is. Op ons lijstje staan: dek schilderen, nieuwe verstuiverhulzen, schroefaslager, antifouling, lekkages verhelpen, Furlex repareren, stormfok hermaken, logo's en bootnaam laten printen en opplakken, nieuwe babystag maken, roerlager vervangen, ovenfornuis repareren en nog een paar zaken.

Groet
Ben

Brandhout

2011-03-03T08:15:00.010+01:00

De witte bus dendert over het zuideiland. We zitten ondertussen in Queenstown en gaan morgen richting Milford sound. Veel te zien hier, en erg mooi allemaal. Bergen, bossen, rivieren, valleien, doodgereden possums, groensteen, quartz, zilverhoudende ertsen, pleisters, blaren, stinksokken, rotsblokken, watervallen en vooral brandhout. NZ is het land van het overvloedige brandhout.

De westkust is ruig en het strand ligt vol hout. Niet zomaar een beetje hout. Nee kubieke meters van het allermooiste geloogde hout. Meegevoerd door alle rivieren die hier in zee lopen en weer op het strand gespuugd. We hebben al ontelbaar veel prachtige bouwwerken gemaakt van al dit monstrueus gevormde, door de zee gladgestreken aanspoelhout. Met Hans bijvoorbeeld in Okarito. Hans is een vriend uit Amsterdam die hier rondrijd en die we toevallig telkens weer tegenkomen en dan meestal met een kampvuur tot gevolg. Okarito, dat is een piepklein gehucht aan het eind van een doodlopende weg in een natuurgebied. 10 huizen en een natuurcamping. Hans hadden we een dag eerder al gespot in Hokatiko waar hij in een motel zat en wij doodleuk bij hem voor de deur zijn gaan kamperen. Terwijl we op zijn veranda bier zaten te drinken hebben we veel lokale vrienden gemaakt.

In Okarito hebben we gebbqt op aanspoelhout en later op de avond hebben we een gigantisch vuur gestookt op het strand. Het hout ging maar niet op! Een rare ervaring. We zijn ook maar gestopt met meer hout op het vuur stapelen voordat de australische kustwacht ons zou spotten.

Nu zijn we net van een berg af en terug in de bewoonde wereld. We hebben een deel van de Routeburn track gelopen. Deels in de regen. Vannacht was het 8 graden in onze bus. Dat hebben we al 2 jaar niet meer meegemaakt, maar het sliep best lekker.

De groeten, al wolkjes blazend,
Ben

Oh ja! Niet vergeten te zeggen: We staan weer in Zeilen met een verhaal. In het maartnummer. Een echtgebeurd 100%-niet verzonnen verhaal. Gegarandeerd echt waar. En je kunt het gewoon zelf lezen. In de Zeilen. Ik zeg het je.

Hogere sferen

2011-02-22T22:19:00.005+01:00

Alles ok met ons. We kregen opeens een hoop sms-jes toen we de telefoon aanzetten. Er is een aardbeving geweest schijnbaar. We hebben er niks van gemerkt.
update: het schijnt best ernstig te zijn. We zitten aan de westkust in Paparoa national park en lezen zojuist het nieuws. Het onderstaande bericht hadden we al getypt.

De Pinquin bemanning waant zich in hogere sferen. Met minder zuurstof in de lucht, heldere vergezichten maar ook erg weinig internet. Wij wandelen hoog in de bergen, door diepe dalen en door donkere bossen. We zijn op het Zuidereiland aanbeland en het is waar wat iedereen daar over zegt: het is er adembenemend. Elke bocht onthult een nieuw panorama, de natuur is groots en ongerept en er is overal wel een plekje te vinden waar wij met onze superbus weg kunnen kruipen om van de natuur te genieten.

We kamperen in het wild of semi-wild, op gratis of bijna gratis plekjes in de natuur. We hebben 60 liter water bij ons en genoeg eten voor een paar dagen. Eens in de week warm douchen op een 'dure' camping, de rest van de tijd wassen we ons in riviertjes. Die soms wel heel erg koud zijn. We hebben ook al wild gekampeerd in het centrum van Wellington en de nacht doorgebracht in een berghut op 1800 meter hoogte.

De berghut was een mooie cultuurshock. Na een magische dag lopen over een hoge bergkam kwamen we aan bij een berghut. Superstrak aan een prachtig meer (Angelus lake) met slaapzaal, sobere keuken en veel zweetsokken die te drogen hangen. Daar zaten een stuk of 12 wandelaars stilletjes aan tafels tegen elkaar aan te zwijgen. Ondanks onze lage standing in de bergwandel-hierarchie (zonder goretex klimonderbroek, neopreen pyamabroek of geanodiseerd titanium thee-ei ben je hier echt een nobody) hebben we geprobeerd om nog wat leven in de brouwerij te krijgen en dat is gelukt. Miek pakte zonder te aarzelen de kloofbijl en begon te hakken, de kachel brandde tien minuten later, iedereen begon zich met het vuur te bemoeien en het werd toch nog gezellig. Bergwandelaars en zeilers zijn duidelijk verschillend volk.

De afdaling de volgende dag bracht ons na een paar uur over steile rotshellingen te zijn afgedaald in het mooiste sprookjesbos dat ik ooit gezien heb. Berkenbos, volop met mos begroeid, een meanderend stroompje, overal bloemen en bijtjes, en ontelbaar veel vrolijke vogeltjes. Volop genietend kwamen we tot de conclusie dat het de moeite loont om af en toe je boot te verlaten en het land in te trekken.

Morgen gaan we wandelen in Paparoa nationaal park, overmorgen richting de gletsjers van de zuidelijke Alpen. Maar we hebben geen haast, en elk mooi plekje dat we onderweg tegenkomen kan zomaar de volgende kampeerplaats zijn. Het grote kampeerbusgebeuren bevalt ons prima.

Vakantie

2011-02-16T05:47:00.003+01:00

Terwijl de laatste restjes blauwe en zwarte verf van onze huid afslijten, zijn wij al bijna in Wellington. We zijn daar niet via het water maar via de weg gekomen. Op zaterdagmiddag waren we eindelijk zo ver. Het is tijd voor vakantie. Het is raar om onze Pinquin achter te laten op de werf. Anderhalf jaar is ze mijn thuis geweest. De afgelopen weken hebben we ongelooflijk hard gewerkt om haar nog verder te verbeteren en te beschermen tegen ouderdom, een total make-over inclusief face-lift zou je het kunnen noemen. Deze verjongingskuur is waarschijnlijk op ons over geslagen, want bij het bier kopen in de supermarkt op onze eerste vakantiedag vroegen ze om mijn paspoort. Alsof we nog geen 18 waren! Ik heb volgens mij nog nooit iemand zo spontaan uitgelachen.

Onze vakantiebestemming is het zuidereiland van Nieuw Zeeland. Ons vervoermiddel is onze zelfomgebouwde, ingetimmerde bus en de duur is zo'n 4 weken. Na 4 nachtjes slapen vinden we het nog steeds geweldig. Af en toe mis ik de luxe van onze Pinquin, de keuken, het toilet, de koelkast en een goede spiegel. Maar douchen in de ijskoude rivier terwijl Ben naast mij de afwas doet, is toch wel het ultieme vakantie-kampeer-gevoel. En over vier weken kan ik weer baden in de luxe van ons superjacht.

Terwijl jij dit leest denk je misschien 'maar jullie hebben toch al anderhalf jaar vakantie'. Daar heb je wel deels gelijk in, maar het voelt niet als vakantie als we met de boot reizen. We zijn ons altijd erg bewust van het feit dat de boot heel moet blijven, voor onze veiligheid. Om je boot heel te houden, moet je ook veel doen. Dus al liggen we in het paradijs, we moeten ook een beetje werken. Maar eerlijk is eerlijk, het is wel de beste 'baan' dieik me kan wensen. Maar nu gaan we 4 weken rondreizen, wandelen, bossen en bergen bekijken, douchen in riviertjes en heel veel foto's maken.

Zo zit ik nu in het ochtendzonnetje voor de bus in een grasveldje naast de stromende Waikawa rivier te typen. Om me heen hoor ik krekels, klikkertorren, verschillende vogels en af een toe een hommel. Over het gras, dat opgefleurd wordt door boterbloempjes, madeliefjes en paarse klaver zie ik gele vlinders fladderen. Met ons op dit grasveld staan zo'n 4 kampeerbusjes. De grotere kampeerbussen zie je hier niet. Er zijn op dit kampeerterrein geen voorzieningen, afgezien van de Waikawa rivier en een toilet, maar daarom is het ook gratis. Een van de goede dingen aan reizen door Nieuw Zeeland is dat je aan campings zoveel geld kwijt kunt als je wilt. De campings zijn er in alle gradaties, van super luxe tot super niks. De laatste categorie campings spreekt ons erg aan. We zijn redelijk zelfvoorzienend en in deze categorie mag je vaak kampvuurtjes maken.

Vandaag rijden we de 40 km zuid naar Wellington, waar we de ferry hopen te pakken naar het zuidereiland. Behalve alle lovende woorden over het zuidereiland zijn we ook gewaarschuwd. Het is er koud en er zijn veel muggen, zandvliegen en andere vervelende stekende insekten. Het laatste probleem hopen we opgelost te hebben met de klamboe rond ons bed. Het eerste probleem zie ik vooral erg tegen op. Ik vind het namelijk op het noordereiland 's ochtends en 's avonds al koud, als het zo'n 15 graden is. Gelukkig is het in Nieuw Zeeland goed shoppen bij tweedehands winkels, dus als ik toch nog meer truien nodig heb, zijn ze in ieder geval betaalbaar. Zo zijn we gisteren samen ook weer goed geslaagd met een shirt, blouse, korte broek en jurk voor 5 euro. Er was namelijk uitverkoop, alles voor de helft!

Waar ik erg aan moet wennen is de snelheid waarmee je dingen passeert. De mijlen asfalt schieten onder je door, de diversiteit aan landschap die je in een dag passeert is enorm maar het brengt ons op de meest geweldige plekjes. Sinds zaterdagmiddag hebben we 931 km asfalt onder de bus door zien glijden. Overal waar we komen willen we langer blijven om te wandelen. Veel mensen zeggen ons dat het zuidereiland nog mooier is. Om dit zelf te kunnen bepalen moeten we er eerst naar toe, dus rijden we toch maar verder. Met de snelheid die we ons verplaatsen groeit onze carbonfootprint mee. Waarschijnlijk zullen we deze 4 weken net zo veel diesel verbranden als we het afgelopen 1,5 jaar hebben gedaan. Maar hebben we wel het zuidereiland van Nieuw Zeeland kunnen zien.

Groeten Miek

Kleuren Pinquin

2011-02-07T11:54:00.001+01:00

Pink Pinquin

2011-02-05T04:11:00.008+01:00

Jullie hebben tot maandagochtend 11.00 uur de tijd te raden welke kleur onze Pinquin wordt.

Ik heb er wat foto's van de afgelopen week bij gedaan.

Groeten Miek

Wilma

2011-01-28T05:29:00.009+01:00

Charlie, de werfbaas, heeft nog maar even twee extra pootjes onder de Pinquin gezet. 'Maar ik zou me geen zorgen maken als ik jou was,' voegt hij er nonchalant aan toe. 'We hebben hier al eens 80 knopen wind gehad, en toen zijn er ook geen boten omgevallen.' Nou gelukkig maar dan.

Het regent sinds vanochtend, en we hebben ons teruggetrokken in de warme kajuit want Wilma komt eraan. Wilma is een oude tropische storm die we vanavond en morgen precies recht over krijgen. Aan boord is het momenteel goed toeven. Van de buurvrouw heeft Miek een naaimachine geleend en ze is druk bezig met de gordijntjes voor onze bus.

Die naaimachine, een Singer 319k uit 1965, is onverwoestbaar, sterk en prachtig van ontwerp. Als de Duitsers hierover hadden beschikt in 1944 was het allemaal vast heel anders gelopen. We hebben voor weinig een gigantische spoel garen gekocht en die zetten we met behulp van onze boormachine over op allerlei kleinere klosjes. Dat is eigenlijk best leuk werk. Ondertussen eten we ook nog taco's en regent het steeds harder. Waarschijnlijk trekken we zo maar een pak wijn open.

De afgelopen week op de kant is snel gegaan. We zien er uit als bodybuilders van al het schuren en krabben, maar de romp is vrijwel kaal. En we hebben de bus omgebouwd tot kampeerbus inclusief isolatiefolie, tapijt en kekke keukenkastjes. Vanmorgen hebben we de romp nog even goed ontvet en dan kan Wilma de boel mooi naspoelen. Onder alle verflagen ziet de Pinquin er nog prima uit. De romp is eigenlijk nog in perfecte conditie. Op een paar beschadigingen na ziet hij er als nieuw uit. Van osmose is geen sprake en nadat we alle oude verf wegschuurden was hij weer zo glad als een spiegel.

Na de regen beginnen we aan het schilderwerk, waarvoor we even professioneel advies hebben ingewonnen. We hebben een grote container naast de boot staan waarin ik kan rommelen als het regent en waar onze troep in staat. Het harde werken bevalt goed. Het is lekker om echt afgepeigerd te zijn van harde arbeid, vooral als het resultaat een nog mooier scheepje is. We hopen dat Wilma een beetje lief voor ons is. Miek roept nu dat we gordijntjes voor de bus moeten gaan passen, maar het regent wel erg hard. Binnenkort dus meer van het gordijntjesfront.

Groet
Ben

En veel plezier met schilderen

2011-01-18T12:15:00.005+01:00

Eerst hadden we heel lang alleen maar een boot. Nu hebben we een boot op de wal, een echte bouwvakkersbus en twee fietsen. Bovendien heb ik vanmorgen een 'professionele' Bosch excentrische schuurmachine gekocht. “Ontworpen voor de echte vakman die ook in het nieuwe millenium doelgericht zijn lotsbestemming tegemoet schuurt.” Voor meisjes met verstand van gereedschap: inderdaad , het is een blauwe.

De ontwaterhijsing van ons schip ging als de brandweer. Een-twee-HUP! En daar stond ze al op het droge. Na het afspuiten van een dikke laag groene smurrie en mosselen bleek dat de romp in veel betere conditie was dan verwacht. De zandstraler die we alvast besteld hadden om met geweld wat van de romp af te spuiten bleek niet nodig, en dat vond hij zelf gelukkig ook. Toen hij even meekeek naar de romp was hij verrassend eerlijk.
“Daar hebben jullie mij helemaal niet voor nodig joh,” zegt hij terwijl hij met zijn nagel een beetje langs de waterlijn port.
“Die romp ziet er nog prima uit en dat geld kunnen jullie vast beter besteden.”
“Vindt u het dan niet erg dat we u voor niks gereserveerd hebben?” vragen we voorzichtig.
“Welnee, no worries. En veel plezier met het schilderen!”

En zo is er alweer een uiterst sympathieke Kiwi aan onze verzameling toegevoegd. De verfgroothandelaar geeft ons onmiddellijk grootverbruikers korting (en veel ook), de gereedschapwinkel levert ons taxfree terwijl hij dat eigenlijk helemaal niet mag doen, de electraman geeft me zomaar voor honderden dollars ledlampjes mee om allemaal uit te proberen in het donker (“Kom morgen maar terugbrengen”), de mevrouw van de kringloopwinkel geeft ons voortdurend 50% korting op toch al belachelijk lage bedragen. En zo gaat het maar door. Ze verdienen hier eigenlijk het liefst hun geld door volledig open, eerlijk en oprecht te zijn, en dat is best wel verfrissend. Hopelijk blijft deze kinderlijk naïeve indruk van zakendoen met Kiwi's intact de komende maanden.

Nu zijn we dus alweer twee dagen antifouling (onderwaterverf tegen aangroei) aan het afkrabben. Dat is vies kolerewerk maar het gaat best goed en morgen is alles er waarschijnlijk al af. De romp eronder is spiegelglad, met alleen op de waterlijn wat oneffenheden. Een grote meevaller. We gaan nog steeds zelf de romp schilderen, en zijn voorlopig erg druk met alle klussen op de lijst. We klussen tussen de bedrijven door ook aan onze bus. Daar maken we een kampeerbus van, en hij dient ook als slaapplaats als we de voorpunt gaan herverbouwen.

In Whangarei kun je vrijwel alles kopen. Het is ideaal als kluspleisterplaats. Maar! Ongeveer 4 minuten fietsen en je bent in een prachtig sprookjesbos. Dat deden we zaterdag. Met de fietsen het bos in en een minipicnick langs een riviertje. Hoogtepunt was een waterval die naar verluid de meest gefotografeerde van nieuw Zeeland is. Wij hebben hem voor de zekerheid maar even vastgelegd, met op de voorgrond onze nieuwe bikes glimmend in het zuidelijke zomerzonnetje.

Het is natuurlijk niet alleen maar zon en blits hierzo. We zitten in afwachting van een verdwaalde tropische depressie. Het zou hier gaan stormen en vooral ontzettend regenen. Maar het lijkt erop alsof de boel op het laatste moment is afgebogen, want behalve wat regen vandaag en hier en daar een dikke windstoot is het rustig gebleven. Hopelijk blijft dat zo want als het echt gaat spoken slaap je in een boot die op het droge staat niet echt lekker.

Groeten
Ben

Op de fiets

2011-01-12T23:05:00.008+01:00

De Bus. Dus!

Na bijna een week in Whangarei spoken er nog meer vragen door mijn hoofd. Welke verfsystemen zijn er? Wel of niet een fiets kopen? Wat gaan we met onze zeilen doen? Welke kampeerbus willen we en waar moeten we op letten? Waar gaan we de kant op? Wat willen we zien van Nieuw Zeeland? Ik ben me bewust van de luxe positie waar ik in verkeer als ik in het zonnetje op het achterdek van mijn eigen boot met een versgezet kopje filterkoffie mijn hersenen aan het werk zet om de juiste beslissingen te nemen bij luxevragen.

De rolfok is opgegeten door onze voorstag

Het is een grappig fenomeen dat je een jaar lang in de tropen zeilt met eigenlijk geen mogelijkheid ook maar iets te kopen en je dus ook niks nodig hebt. Op het moment dat we hier voet aan wal zetten, hangt er in menig supermarkt een oproep voor een stadsfiets en speuren we het internet af naar een kampeerbusje. Binnen 24 uur na de oproep in de supermarkt maken we onze eerste fietsritje. Na een jaar weer fietsen voelde voor mij als het eerste ritje zonder zijwieltjes. Wat een genot om je met een snelheid van zo'n 15 km/uur voort te bewegen in plaats van 4 km/uur wandelend. En na nog een paar dagen hebben we een tweede fiets gevonden.

De keuze van de werf is ook gemaakt, Dockland5. Hier zullen we zo'n 2 maanden op de kant liggen. Maandag zullen ze de Blauwe Pinquin uit het water halen en een gedeelte zandstralen als voorbereiding voor het pimpen van onze romp. Daarna mogen we zelf aan de slag met schuurmachines, dremels, plamuurmessen en epoxy om dan te eindigen met een strak-in-de-lak Pinquin.

Met de puinhoop in ons achterhoofd van het vorige klus avontuur in Amsterdam, hebben we besloten een bus naast de boot te zetten om in te slapen. Met deze bus kunnen we dan ook de rest van Nieuw Zeeland gaan verkennen. We speuren de lokale variant van Marktplaats.nl af en nemen een kijkje bij een veilinghuis. Daar staat een oude bus die wel wat lijkt. Na een wat rokerige proefrit gaan we aan de balie wat geschiedenis van deze bus vragen. De dame kijkt in de computer, trekt een bedenkelijk gezicht en vraagt ons of we er mee het eiland willen verkennen.
'Uhh, ja, dat is wel ons plan'
'Dan wil ik jullie deze bus niet verkopen, hij is waardeloos', zegt ze zonder aarzeling.
'Er zijn al te veel problemen mee geweest, dat is niks voor jullie.'
Met grote ogen staan we haar over de balie aan te staren. Zoveel eerlijkheid hadden wij niet verwacht. En aardig als ze is belt ze dealers in de omgeving Whangarei af om een bus voor ons te zoeken, helaas. Dus nog overrompeld van deze eerlijkheid stappen wij weer op onze fiets.

Op dat moment rijdt er een busje het terrein af met 'for sale' en een telefoonnummer erop. Snel noteert Ben het nummer. Gisteravond hebben we met deze Toyota Hiace 2.9D uit 1996 een proefrit gemaakt. Vanmiddag doen we een bod...

Soms bekruipt me het gevoel dat het geld er nu wel heel snel uitvliegt. Ik stel me dan gerust dat bus en fiets ook weer verkocht worden, want ik zie ons nog niet zeilen met twee fietsen en een kampeerbus op het dek. Bovendien komt er waarschijnlijk in het maartnummer van Zeilen weer een Blauwe Pinquin-verhaal, over onze SSB-radio, en dat is ook weer goed voor de boordkas.

Zonnige groet met zadelpijn
Miek

PS. heb je nog fanmail liggen? Tot half maart:
Fam. Rutte
Dockland 5 a/b Blauwe Pinquin
211 Port Road
Port Whangarei 0110
New Zealand

Nog nooit zo'n mooi kerstpakket gezien en gekregen

Of je blog lust

2011-01-08T09:19:00.001+01:00

Er moet gewerkt worden! De winterstop is voorbij en de vakantie ten einde. Alle visite zit weer in het vliegtuig herwaarts. De Pinquin moet weer in beweging komen. Zelfs onze hoogst gewaardeerde walkapitein Gerlof is na een geweldig, maar te kort bezoek aan de Pinquin weer 'gewoon' aan het werk en kijkt tijdens kantooruren uit over koud en guur Amsterdam. Na ruim zeven weken in de Bay of Islands gaan we op weg naar het zuiden. Whangarei is de bestemming en daar willen we de kant op met de boot om te starten aan ons grote 'halverwege-de wereldreis' klusproject.

We hebben een aantal grote klussen op het programma staan, waaronder het opnieuw schilderen van de gehele romp, het dek, het interieur en de kuip. Daarnaast zijn de zeilen en buiskap aan revisie toe, moet de motor een grote troetelbeurt inclusief een paar nieuwe verstuivers, gaan we op zoek naar een andere schroef en schroefaslagers, moeten we het roer vertroetelen en dient het lopende en staande want grondig gecontroleerd en herzien te worden. En als we dan nog niet genoeg gedaan hebben is er nog een lijst van ongeveer 50 kleinere klussen, die allemaal reuze belangrijk zijn.

We hebben geen idee hoe lang dat klussen allemaal gaat duren, maar ergens tussen de bedrijven door willen we ook nog op de fiets het Zuidereiland gaan verkennen. Het cycloonseizoen in de tropen duurt tot april en dus we hebben nog ruim drie maanden de tijd in Nieuw Zeeland voordat we weer noordwaarts naar de tropen zeilen. Met onze dan hopelijk weer helemaal strak opgepimpte Pinquin in topvorm.

Aanloop van Whangarei vanaf zee

Dat voelt als thuis! Drie knopen tegenstroom

Wat we dan gaan doen weten we nog niet precies. In ieder geval willen we naar Vanuatu en Papoea Nieuw-Guinea en dan naar Indonesië. Daarna moeten we een keuze maken over hoe we terug naar huis willen zeilen. Gaan we door de Rode Zee terug, (grofweg van Indonesië via Singapore, Thailand, India naar de Rode Zee en dan door het Suez kanaal naar de Middellandse zee) of kiezen we voor de route om Zuid Afrika?

De Rode Zee-route is sneller en korter maar heeft een groot piraten-angst gehalte en we verwachten dat we er onderweg meer mensen moeten omkopen, en daar zijn we ontzettend slecht in. Ook de Middellandse zee trekt ons niet zo, die hebben we voor een flink deel al gezien. De Zuid-Afrika- route is zeiltechnisch veel interessanter, met meer zeemijlen, een Zuid-Atlantische oversteek, de herkansing om Suriname aan te lopen en bezoekjes aan zeer afgelegen en nieuwsgierigmakende eilanden. Om over Zuid Afrika zelf nog maar te zwijgen. De keerzijde van deze keuze is de kans op erg heftig weer in het zuiden van de Indische oceaan, met bijbehorende enge zeeën.

Voorlopig neigen we naar de Zuid-Afrika route en dat is niet omdat Miek niet van scherp eten houdt. Maar het kan nog alle kanten op. Reisverhalen en ervaringen van anderen zijn altijd welkom, zodat we ons een beetje kunnen inlezen. We zijn te mailen via onder andere blauwepinquin{apenstaart}gmail.com.

Na drie dagen ploeteren met zeer weinig wind zijn we inmiddels in Urquart bay aanbeland, aan de monding van de rivier waaraan Whangarei (spreek uit: Phonkareej) ligt. Het is hier fabelachtig mooi, vooral omdat ik eigenlijk een groot industriegebied verwacht had. Morgenochtend laten we de vloed ons de rivier in duwen, en daarvoor moeten we om 5 uur anker op. Hoe dat ons vergaat kun je binnenkort ook hier lezen. Wij blijven namelijk ook in 2011 hier gewoon vrolijk over onze avonturen berichten alsof er verder helemaal niks aan de hand is.

Een geweldig jaar gewenst, en de groeten
Ben

----------

radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

The feeding roots of Kauri trees...

2011-01-03T11:16:00.003+01:00

Het is 9.00 uur op 1 januari 2011 als ik voor het eerst in mijn leven wakker word in een kampeerbusje. Het zonnetje laat de temperatuur in het busje snel stijgen tot een tropische hitte. We staan in de tuin van Hetty die in Auckland woont. Gisteravond hebben we met Gerlof, Esther, Vera, Hetty en Craig oud en nieuw gevierd. Het vuurwerk op de Skytoren was mooi, maar er wordt hier weinig geknald of in de fik gestoken.

Met kerst is dat gelukkig anders. Op kerstnacht en eerste kerstdag fikken we op het strand van de Oke bay. Een idyllisch baaitje waar we met de Pinquin voor anker liggen. Papa en mama slapen bij ons aan boord en Gerlof, Esther en Vera staan op de camping om de hoek. Op kerstochtend wekt de zon ons dus neem ik een duik. Misschien iets te overmoedig, want binnen een halve minuut ben ik er weer uit. Het water is veel te koud. Vera is een stuk moediger. Vanaf het strand loopt ze zo het water in en dobbert daar heerlijk rond in de golven. Naast het vuur en het lekkere weer is de kerst ook erg gezellig en perfect. Zo zie ik op bijboot-excursie een rog rusten in het zand. Ik ga terug om mijn ouders op te halen. Beiden zitten op de knieen als kleine kinderen over de rand geleund ingespannen het water af te turen, terwijl ik langs de rand van de baai vaar. Hoe vaak krijg je nou de kans je ouders zo rond te varen? En er is tijd genoeg voor het uitpakken van het Super-Hannie-Seerp-kerstpakket, voetballen, schelpen zoeken, zandkastelen bouwen, een geweldig (modern) Kerstverhaal van Papa en een kersttelefoontje naar Oma Stiek. Wat fijn om haar na anderhalf jaar weer te horen.

Als 's avonds laat de zon ondergaat steken we het vuur nog eens hoog op. De vloedlijn is prachtig versierd door aanspoelende fosforescerende algen, alsof er 10.000 kleine lichtjes de waterlijn verlichten. Het is een prachtige dag, maar als ik heel eerlijk ben, voelt het toch niet echt als kerst als je in bikini over het strand rent.

Na de kerst leggen we de Pinquin veilig aan een meerboei in Opua. We gaan 6 dagen met mijn ouders op roadtrip. We rijden via het noorden de westkust naar Auckland af. We slapen op de meest uiteenlopende plekken. Van een hutje bij een boerderij tot de bovenetage van een grote villa, van een kamer in een omgebouwd ziekenhuis tot een slaapzaal in een hostel in het bos. Bij de boerderij mogen Ben en ik helpen een 5 dagen oud kalfje te voeren. Wat een zuigkracht heeft zo'n beest. 's Avonds na ons eigen gemaakte eten kletsen we wat met de boer en zijn vrouw en mogen we van de worst proeven die ze 's middags gemaakt hebben. Dit is pas verse worst.

De wandeling door het Kauri bos is indrukwekkend. Niet alleen de grootte (tot 51,5 m), de omvang (tot 13,8 m) en leeftijd (tot 2000 jaar) van deze bomen, maar ook het grote aantal bordjes. Elke boom heeft zijn eigen bordje met telkens hetzelfde: 'The feeding roots of Kauri trees are shallow and delicate. Walking off the formed, protective paths and boardwalks can kill these giant trees. Toitu te whenua, Leave the land undisturbed.' De volgende dag in het museum wordt ons duidelijk dat de bomen die er nu staan eigenlijk nog maar klein zijn. Eind 19de eeuw zijn bijna alle bomen gekapt voor het hout. De bomen die er nu nog staan, stonden op een moeilijk te bereiken plaats en zijn daarom gespaard. Ondanks of dankzij het actieve kappen van deze bomen is het Kauri museum super interessant. Er is een hele zagerij te zien, vele stoommachines en werkende dieselmotoren maar ook een groot deel van de geschiedenis van Nieuw Zeeland.

Op het strand van Baylys Beach hebben we heerlijk gewandeld, zandkastelen gebouwd en in de golven van de Tasmanzee gedoken. Tijdens de wandeling komen twee mensen recht op ons af die we niet kennen. "Jullie zijn toch van Blauwe Pinquin?" Huhh? Ze hadden via de Camping-eigenaar gehoord dat er twee Nederlanders waren die naar Nieuw Zeeland waren gezeild. Heel even voelen we ons wereldberoemd.

Op oudjaarsdag verlaten mijn ouders het land. Helaas is het dan weer tijd voor afscheid. Het was geweldig om ze deel te laten zijn van ons leven en een kijkje te geven in onze keuken, letterlijk en figuurlijk. Een dag later nemen we afscheid van Gerlof, Esther en Vera, ook zij gaan helaas weer. Met al het bezoek was december een geweldige feestmaand. Nu begint ons gewone leven weer en we verheugen ons op de klusweken die gaan komen. We zijn blij om nu weer terug aan boord te zijn. We hebben onze Pinquin best gemist...

Gelukkig Nieuwjaar en we hopen dat iedereen zijn dromen en voornemens verwezenlijkt in 2011. Of het in ieder geval probeert.

Groeten
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Toch maar even een duik nemen

2010-12-21T23:38:00.002+01:00

De wind giert door de verstaging en regendruppels prikken in onze ogen. We liggen voor anker bij een prachtig eilandje en de golven slaan tegen de boot. “Zullen we toch maar even gaan zwemmen?”, vraag ik aan Vera. Ze is vijf en heeft een nieuwe zwembril. Die moeten we natuurlijk uitproberen. Ondanks de regen. Thuis in Amsterdam zwemt Vera al in het eerste badje, maar hier vanaf de Blauwe Pinquin springt ze zo vanaf de bijboot het diepe water in. Met haar prachtige Hiwi de Kiwi zwemvest om is ze nergens bang voor. De golven slaan soms over haar hoofd, maar we hebben lol! We hadden ook wel even genoeg van binnen zitten terwijl het buiten regent.

Het is al een paar dagen feest aan boord, want onze walkapitein is gearriveerd! Gerlof, Esther en Vera zijn met een campertje naar Opua gekomen en vandaar zijn we gaan varen. Het is geweldig om elkaar weer te zien. Het voelt zeker niet als anderhalf jaar. De kadoo's die ze mee hebben genomen zijn geweldig. Zelfs een heus kerstpakket dat we binnenkort gaan openmaken, geweldig speelgoed (hoogvermogen lasers om langsvarende olietankers mee te waarschuwen!cool!! ), mooie boeken, een scheurkalender, chocoladeletters, speculaaskruiden, sinterklaas en zwartepiet vingerpoppetjes en heel veel post van familie. Na vier dagen regen zijn we momenteel even aan het opdrogen. Esther, Vera en Gerlof zijn met de bus naar het Kauri bos en wij doen wat kerstklusjes en denken na wat we willen eten op Jezus' verjaardag.

De zon is gelukkig weer gaan schijnen en we hebben zin in de tweede ronde. We varen straks naar een baaitje waar ze later met de camper kunnen komen en dan gaan we met zijn allen kerst vieren, want Ruud en Anna zijn ook onderweg deze kant op. Ik heb al een nieuwe kerstoutfit. Een nieuw tshirt bij de tweedehands winkel dat maar 1,5 dollar kostte.

Veel plezier in de sneeuw en zalig kerstfeest allemaal!

Ben en Miek

Een rokje en drie oude boeken

2010-12-14T07:57:00.006+01:00

Om ongestoord zijn gang te kunnen gaan trok Friedensreich Hundertwasser zich in 1973 terug in Nieuw Zeeland. Hij had het wel gehad met het gejaagde en energieverslindende leven in Europa en bouwde hier zijn eigen huis in de natuur. De Oostenrijker was naast kunstenaar een redelijk gevierd eco-architect. Bekend van die rare scheve gebouwen in o.a. Wenen waar bomen in groeien. Je hebt het vast wel eens gezien.

In het behoorlijk saaie stadje Kawakawa heeft Hundertwasser als laatste kunstje de openbare toiletten ontworpen, en daar heb ik vorige week in geplast. Dat luchtte enorm op en dat is weer op bijgaande foto te zien. (Als we weer bij het internet zijn zetten we die erbij ok?)
Alleen als je een Hundertwasser plasser bent word je zomaar na het plassen op de foto gezet. Let op de geestverruimende tegeltjes.

De afgelopen week hebben we heerlijk gezeild met aan boord Ruud en Anneke. Miek had daar al erg lang naar uitgekeken en het was erg leuk om ze in Auckland van het vliegtuig op te halen. Net als Hundertwasser zijn zij het hectische leven in Europa ontvlucht. Al is het maar voor heel even. Ze waren heel blij om hun dochter na meer dan 1,5 jaar weer te zien en we hebben er een goed feest van gemaakt. Voor ons vertrek uit Nederland hebben Ruud en Anneke zo hard geklust aan onze boot dat het bijna schandalig was dat ze nooit met de Pinquin hebben gezeild. Dat is nu dus mooi rechtgezet. We hebben heerlijk gevaren, gesnorkeld, vis gevangen, gefikt en prachtig gewandeld. De ouders Stiekema blijken uitstekende fokkematen en we hebben ze flink laten werken aan de lieren toen we weer eens een baai in of uit kruisten. De motor heeft het nog rustiger gehad dan anders, want zelfs ankerop ging op zeil. De dolfijnen lieten zich helaas niet van dichtbij zien, maar dat komt rond de kerst vast nog wel, want dan komen ze weer een paar dagen aan boord.

We zagen veel blauwe pinguins. Mooie beesten zijn dat toch. Ook een paar dode trouwens die ronddreven. Dat komt door een storm van een paar weken geleden zeggen ze hier. Het heeft heel hard gestormd en toen zijn de jonkies een beetje van streek geraakt. Dat was trouwens de storm die wij probeerden te ontwijken. Onze vrienden van zeiljacht Mojo zaten er middenin en die hebben een dag windkracht 9 en 10 gehad en zijn al hun zeilen kwijtgeraakt en in een etmaal 150 mijl de verkeerde kant op afgedreven. Dat hoorden we vorige week toen we ze weer spraken, voor het eerst sinds de Galapagos. Wij blij dat we een week later waren vertrokken uit Tonga.

Nu is het even rustig aan boord en zijn we in blijde verwachting van de komst van Gerlof, Esther en Vera. We liggen voor anker bij Russell, een heerlijk ingeslapen stadje. Ooit noemde ze het hier het 'hellhole of the pacific' en viel er veel te zuipen, hoeren en sloeren. Toen Darwin hier in 1835 voor anker lag met de Beagle was hij niet erg gecharmeerd van het goddeloze oord dat hij aantrof. Verschillende missieposten hebben het de afgelopen 175 jaar echter tot een uiterst aangeharkt oord weten te preken. We hebben er geweldig gewandeld door de natuur en langs historische plekken waar de Maori's de Engelsen hebben bevochten, maar vooral andersom. De geschiedenis hier is beladen, en iedereen doet zijn best uiterst politiek correct te zijn. Toch lees je vooral de westerse variant van de gebeurtenissen. Het prachtig museumpje hier heeft een fantastische replica van de Endeavour van kapitein Cook (die toen nog luitenant was). Schaal 1 op 5, met tuig en zeilen en echte blokken. Een ploegje getrainde lilliputters zou er zo mee weg kunnen varen. Ook al valt er zelfs voor zulke kleine mannetjes helaas niets meer te ontdekken. Aan de overkant van de weg een geweldige tweedehands winkel. Miek heeft een rokje gekocht en ik weer drie nieuwe oude boeken. Bij elkaar kostte dat minder dan wat je zoal betaalt voor een Cornetto-classic op een zonnige zondagmiddag bij een snackbar in bijvoorbeeld Scherpenzeel. Voor vis en chips kun je beter naar Opua gaan. In Russell is die bijna net zo vet als in Harwich, en dat is geen aanbeveling. Je krijgt het hier ook in een oude krant. En zo kwam het dat we gezeten aan de waterkant met volle mond onze horoscopen van verleden week konden vergelijken met het waargebeurde actuele heden en het klopte ook nog!

Groeten
Ben

----------

radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Jacques Plafond op groene stroom

2010-12-04T06:03:00.013+01:00

We hebben voor de gein een thermometer gekocht omdat we dachten dat er nachtvorst was. Maar dat bleek dus 14 graden Celsius te zijn. Laat je niks wijsmaken door stoere praatjes van zeilers die de wereld rond zijn gegaan. Van wereldzeilen word je een geweldig watje. Terwijl in Nederland de mussen van het dak vriezen, kun je ons 's ochtends zien zitten ontbijten in lange pyama's met geitenwollen sokken aan.

Zeilpret tussen de eilandjes
Hier in de Bay of islands kun je geweldig zeilen. We hebben alvast wat ankerplekjes verkend. Miek heeft mijn haar geknipt bovenop een berg en we hebben in een groen grasveld gelegen tussen de madeliefjes.

Miek's ouders zijn gisteren gearriveerd en het is vakantie aan boord van de Blauwe Pinquin! Oh yeah! Momenteel zijn de Stiekema's een dagvullende wandeling aan het doen terwijl ik de boodschappen opberg en mijn nieuwe boeken koester. Want ik heb eindelijk een fatsoenlijke boekenwinkel gevonden die bieb-surplus verkoopt tegen afbraakprijzen. De kwaliteit van onze boordbibliotheek is door slechte ruilen en weggeef-acties ernstig in gevaar gekomen maar nu gelukkig weer op peil. En dat is nog niet alles, we steunen met elk boek dat we kopen het instandhouden van het oude gebouw waar de bieb zich in bevind en waar ze hier erg trots op zijn, simpelweg vanwege het feit dat er hier verder eigenlijk helemaal geen oude gebouwen zijn. Dubbel fijn dus en we waren al zo blij vanwege al die kadoos uit Nederland die we hier gistermiddag op het achterdek hebben uitgepakt. Bedankt voor alle post, pepernoten, chocoladeletters, liefdesbrieven, fanmail en verwensingen en we beloven dat we heel goed voor Ruud en Anneke zullen zorgen in ruil voor al het fijns dat ze voor ons hebben meegenomen.
In het gras liggen is plezier voor 2

In mijn inbox een email van broer Vincent die me er terloops op wees dat ALLE afleveringen van Ronflonflon nu online staan. Dat is goed nieuws. KLIK HIER want het is briljant en een genot vooral ook omdat we nu toevallig goed internet aan boord hebben en ik dus alle afleveringen probeer te downloaden om die later tijdens nachtwachten te kunnen beluisteren. Dat alles natuurlijk via door zon en wind opgewekt energie en op 12 volt! Jacques Plafond for president jazeker!

Internet op de ankerplek heeft ook nadelige effecten. Zo ben ik lid geworden van twitter. Ik snap er alleen nog niet zoveel van. En vanmorgen kwam ik achter het bestaan van de Ecolution, een zogenaamd ecologisch zeilschip van Wubbo Ockels. Die boot is door vandalen tot zinken gebracht en dat is een klotestreek, maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat is dat hij een 25 meter lang zeilschip van 70 ton, met aan boord 10.000 kg aan accu's , dat ontworpen is om met 2 mensen te kunnen zeilen, ecologisch durft te noemen. Kijk maar eens op de site van het project en bedenk je hoeveel energie het kost om zo'n schip te produceren. “Je moet je daar niet over opwinden” , zegt Annemiek, en ze heeft gelijk. Als de Ecolution van Wubbo Ockels een ecologisch verantwoord schip is, dan ben ik Sinterklaas.

Om een idee te geven hoe het ook kan sla ik ons logboek even open. De afgelopen 12 maanden hebben wij 463 liter diesel verstookt. Daarmee hebben we 13.003 mijl afgelegd. De accu's houden we vol met twee 85 watt zonnepanelen en een Air Marine windgenerator. We hebben 2 geweldige Mastervolt AGM lichtaccu's aan boord met een capaciteit van samen 320 ampereuur. We hebben eigenlijk maar een grote energieverbruiker aan boord en dat is onze koelkast. Onze verlichting is grotendeels LED en als het donker wordt gaan we naar bed. Ons schip is al sinds 1977 in de vaart maar zeilt nog steeds als de beste. Als je over carbon footprints praat, verhoudt Ecolution zich tot Blauwe Pinquin als de Verenigde Staten tot Bhutan. En wat gaat Wubbo doen als zijn 10 ton aan accu's over een paar jaar aan vervanging toe zijn? Even langs de chemo-kar?

Wij zijn zeker niet heilig, maar ik word wat triest van het feit dat men maar als een blind paard achter dit soort valse duurzaamheids-profeten aanloopt terwijl wordt vergeten dat duurzaamheid begint bij minder beslag leggen op natuurlijke middelen. Maar zoals Miek al zegt, daar moet ik me niet over opwinden.

Vanaf maandag weer gewoon offline en genieten van de natuur. Hup, met zijn vieren lekker zeilen en in de tussentijd de groeten vanaf zogenaamd ecologisch vakantiezeiljacht Blauwe Pinquin.

Groene groeten

Ben

Het gras is groen op Roberton Island vlakbij Russel

Asperges en kaasplakken! Er is weer kaas! KAAS!!!!!

Geen snode plannen

2010-11-22T11:25:00.003+01:00

We beginnen zowaar te twijfelen. Ligt Nieuw Zeeland hier echt ergens? Het land komt maar niet in zicht uit de regenachtige mist waar we de laatste uren doorheen varen. Het is nog maar vijf mijl. Waar is dat land toch? De wind is helemaal ingezakt en we hebben 10 mijl voordat we de Bay of islands invaren de motor moeten aanzetten. Jammer, want we hebben de hele overtocht gezeild, en hadden graag onder zeil Opua binnen gevaren. Maar er is een limiet aan de hoeveelheid zeilgeklapper die je kunt verdragen. Als het zicht dan ook nog maar 50 meter is en je verwacht elk moment een olietanker te zien opdoemen dan is de keuze snel gemaakt. De motor staat dus bij als we vrijdagmorgen vanuit de mist eindelijk iets zien opdoemen.
koffievisite 20 mijl buitengaats

Maar dat is geen land! Uit de mist komt langzaam een gigantisch oorlogschip tevoorschijn. Ze varen recht op ons af en dat is een imposante gewaarwording. Moeten we nu bang zijn? Ik voel me die U-boot kapitein uit Das Boot als ik met onwelriekende oksels en een baard van 8 dagen door mijn verrekijker sta te turen om in te schatten welk gevaar ons nu weer bedreigt. Maar dat valt gelukkig mee. De oorlogsbodem vaart erg langzaam op ons af en maakt dan een wijde cirkel om ons heen. Ik roep hem op op de marifoon en hij vertelt dat ze aan boord komen voor controle. Gezellig en we hebben onze coke toch al op, en even later ligt er een dikke speedboot langzij die drie man aan boord zet. Aardige gasten van de douane, met helmen op en echte pistolen, die dezelfde vragen stellen als het vliegtuig van gisteren ook al stelde.
"Geen wapens aan boord ? Geen dieren?"
"Nee meneer!"
"En jullie hebben geen snode plannen?"
"Nee meneer!"
"Nou da's mooi. Welkom in Nieuw Zeeland! En mijn opa komt ook uit Holland trouwens"
Ze maken nog wat foto's van ons logboek en dan zijn ze weer vertrokken. Met hun 400 pk Rib worden ze binnen 10 seconden weer omhoog gehesen aan boord van hun moederschip, die de hele tijd 100 meter naast ons voer en elke minuut luid de misthoorn liet klinken. Niks saai hier op zee!

Leuke Big Brother ervaring: Fly-by 100 mijl uit de kust. Ze wisten zelfs mijn naam.

Nou en nu zijn we dus in Nieuw Zeeland. Hoe het hier is vertellen we je later nog wel. In ieder geval mooi, kneuterig en goed georganiseerd. Alsof ze de jaren vijftig in een nieuw jasje hebben gestoken. De voordeuren staan hier nog gewoon open en iedereen zegt gedag. Je kunt hier binnen een dag waarschijnlijk wel 200 fietsen stelen. Dat had Herman Brood moeten weten. Die ging vroeger met een busje naar Oostenrijk om fietsen te jatten omdat niemand daar zijn fiets op slot zette.

Net als in de Tour wordt er niet gestopt voor kleine reparaties

Het inklaren was een eitje en de marina erg goedkoop, dus daar liggen we nu even een paar dagen om te ontzilten. Alles is namelijk heel erg zout geworden. We zijn in het thuiswater van de Blauwe Pinguin! Die kleine jongens zwemmen hier gewoon rond. Onze boot is een ware heldin, wij zijn heelhuids en veilig halverwege onze wereldreis en we hebben 15.734 mijl op het log staan. Het voelt reusachtig goed om hier te zijn.

Groeten
Ben

Zout

2010-11-17T04:43:00.001+01:00

Met ons liggen er nog 21 boten te wachten in Nuku'Alofa om de oversteek naar New Zealand te maken. Rond een uur of 10 elke ochtend zie je de schippers naar de kant gaan, tijd om over het weer te praten. Het weer is niet zo voorspelbaar als we het laatste jaar hebben gehad. We verlaten de tropen en hebben meer kans op harde wind en veranderlijk weer. Langzaam wordt het duidelijk dat we donderdagochtend weg kunnen. Het kan wel eens hard waaien in het begin maar dichter bij New Zealand lijkt het beter te worden. Op woensdag zie je geen vrouw buiten. Zij zijn allen druk bezig in de kombuis. 'Hoeveel dagen gaan we varen, schat?' en de vriezers worden gevuld. Ik ben echter met een uurtje al weer buiten. De nasi staat af te koelen om afhankelijk van de zeegang nassi of nassie te worden. Met alleen een koelkast ben je nou eenmaal snel klaar.

Donderdagochtend is het zover, rond 9.00 uur gaat ons anker op. Als in een optocht varen de boten tussen het rif door de oceaan op. De wind komt uit het zuiden dus we varen weer eens hoog aan de wind. Het is even wennen om onder een hoek van 30 graden te liggen maar de Pinquin vaart mooi door de golven. We kunnen de andere boten bijna bijhouden ondanks dat ze toch een stuk langer zijn dan wij. Na de eerste nacht begint het langzaam harder te waaien. De zee bouwt op en we banen ons een weg naar Nieuw Zealand over en door de golven heen. Het water spoelt over het dek en binnen de kortste keren zijn we zelf ook helemaal zout. Binnen begint het langzaam op steeds meer plekken te lekken. Overal hangen stukjes keukenpapier om de druppels een beetje bij elkaar te houden en de bedden droog.

Ik word vrijdagochtend gewekt door de marifoon. Een vrouw roept 'panpan panpan, this is sailingyacht Calemera. We lost our rudder'. Omdat we alleen boten kunnen horen met onze handheld VHF binnen zichtsafstand is het voor ons al snel duidelijk dat het om de zeilboot achter ons gaat, mede omdat zij zojuist in de wind is gedraaid. Ben vraagt voor de zekerheid de positie. Ik doe snel mijn zeilpak aan. Ben belooft om in de buurt te blijven. We besluiten te reven en dan bij te gaan liggen. Het laatste is niet nodig want de stuurkabel blijkt gebroken en deze hebben ze kunnen vervangen met een lijn. De stuurautomaat doet het ook nog dus ze kunnen verder. Gelukkig maar en nog wat overrompeld zeilen ook wij weer verder.

Het waait ondertussen zo'n 5 a 6 beaufort en door een gunstige stroom gaan we hard. We hebben de zeilen flink gereefd en maken toch gemiddeld zo'n 7 knopen. De wind fluit door de stagen, de golven slaan over het dek maar de boot juicht. Hoe spannender ik het vind, hoe meer de Pinquin lijkt te genieten. Ze geeft me een veilig gevoel en ben trots op ons dappere scheepje.

Ondertussen is de wind al weer stukken minder en komt New Zealand langzaam dichterbij. Ik verheug me al stiekem op het moment dat onze Blauwe Pinquin tussen blauwe pinguins voor anker ligt, de kleinste pinguin soort. Maar eerst hebben we 290 mijl te gaan om 12 eieren, een pot honing, 3 kilo gedroogde bonen en 8 knollen knoflook op te eten. Dit alles mag niet met ons mee naar New Zealand.

Groeten van 31' 08,5 Z 177' 32,9 O
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

moonen voor XS4all

2010-11-08T22:04:00.005+01:00

Ja hoor! Wel goed opletten daar in Nederland. We staan namelijk al een kwartier te moonen voor dit billboard in Tonga.

Daar hebben kekke reclamejongens een nederlands billboard plus webcam opgehangen voor Xs4all. Die reclamejongens zijn niet van gisteren! Een leuk snoepreisje en wat spiegels en kraaltjs voor de locals. Ze hebben hier zelfs een lezing gehouden om het nederlandse reclamebord uit te leggen aan de locals. " Een stukje globale totaalcommunicatie naar de mensen toe!", zegmaar.

Check : http://xs4all.nl/tonga

Conciërge op zee

2010-11-05T09:48:00.002+01:00

Langzaam sjokken de beambten van de Douane en de Immigratiedienst over de stoffige kade richting onze boot. Ze dragen geen uniformen en maken een uiterst kalme en vriendelijke indruk. No hurries, no worries. We hebben de Blauwe Pinquin zojuist aan de visserskade van het stadje Neiafu geparkeerd. Dat is verplicht als je wilt uitchecken bij vertrek.

We willen zo snel mogelijk weg van deze kade want er waait veel zand op ons dek en we willen geen kakkerlakken of ratten aan boord. Langszij een kade liggen is de beste manier om zulk gespuis aan boord te krijgen. De beambten lopen vriendelijk groetend ons schip voorbij en gaan aan boord bij een Amerikaans jacht dat zojuist is aangekomen na ruim twee weken op zee. Brian, de schipper, zwaaide ons een maand geleden uit toen we vanaf Raiatea vertrokken en nu zien we elkaar dus weer. Om naar een andere eilandengroep te mogen varen moet je hier telkens in- en uitklaren. Een werkverschaffing voor alle betrokkenen, maar we hebben geleerd om bureaucratische regels zonder morren te accepteren. Dat maakt het leven veel leuker. We doen dus vrolijk wat er van ons gevraagd wordt, lopen rond met formulieren, schudden handen van beambten en vergaren stempels en belangrijke kopieën. Bij de havenmeester rekenen we 58 cent af. We spelen het spel mee en vinden iedereen reuze belangrijk. Na een klein uurtje mogen we weg en gooien we de boot los.

"Can we help you?" Twee in oranje tupenu's gestoken schooljongens willen helpen met wegvaren. Ze zijn een jaar of tien en zien er patent uit in hun traditionele tongaanse rokken die verplicht zijn als schooluniform. Ondanks al het kattekwaad dat de heren hier op de kade uithalen zijn hun witte bloesjes onberispelijk wit en mooi gestreken. Maar we zijn al los en ik stuur vrolijk naar ze zwaaiend de boot terug naar het dorp.

Omdat er slecht weer aankomt blijven we nog een tijdje in de buurt. In het dorp is gratis internet en een gezellige kroeg en binnen een straal van tien mijl stikt het van de beschutte ankerplekjes. Het eerstvolgende weervenster voor vertrek naar Nieuw Zeeland wordt voorlopig nog niet verwacht. We doen rustig aan voordat we naar de meest zuidelijke stad van Tonga, Nuku'alofa varen. Daar liggen momenteel wel veertig boten te wachten op goed oversteekweer, dus we hebben geen haast om daar tussen te gaan liggen.

Op zaterdag als de wind wat geluwd is zetten we de gerepareerde Genua weer op het stag en varen daarmee op zondag het dorp uit. Zonder motor van de meerboei afzeilend begint een heerlijke zeildag. Het is fijn om weer met onze vertrouwde Genua te varen, want hoog aan de wind vaart dit zeil veel beter dan ons reserve voorzeil. Het vaargebied van de Vavau groep, waar we nu zijn, is beschut en het water is vlak. Door de vele hoge eilanden heb je nooit langer dan tien minuten wind uit dezelfde richting en dat maakt het zeilen leuk. Alsof we weer met een Valk over sloot en plas door Friesland varen. We doen ons best om de volgende ankerplek zonder motor te bereiken en laveren tussen koraalriffen, tropische eilandjes en walvissen door naar onze bestemming, een ankerplek achter een piepklein eilandje. Het waait tussen de vijftien en vijfentwintig knopen en ik verbaas me erover dat we na vijftienduizend mijl nog steeds zoveel plezier hebben in de zeilerij. Zal wel een goed teken zijn,denk ik als we vlak voor een koraalrif overstag gaan.

Ons ankerplekje is uitstekend. Langs de kant is het water prachtig groen en azuurblauw. Het stikt hier van de fel-blauwe zeesterren, maar er drijven ook Portugese oorlogsschepen rond. Dat zijn kut-kwallen. Gelukkig van mini-formaat en dus niet meteen gevaarlijk, maar heel irritant als je er tegenaan zwemt. We doen hier twee dagen lang bijbootexcursies, vissen, snorkelen en fikken een dikke bbq op het strand. Op dinsdag regent het de hele dag en vullen we alle tanks. Ik sta 1,5 uur lang in mijn zwembroek de was te doen, vul al onze watervaatjes en heb mijn tweede douche sinds gisteren. Het moet niet gekker worden die luxe.

We vertrekken op woensdagmiddag en met een lekker briesje zigzaggen we tussen de kleine eilandjes en ondiepten door zuidwaarts. De lucht in het zuiden is donker en de wind valt al gauw helemaal weg. De motor moet er bij want anders zijn we niet voor donker tussen de eilandjes vandaan. Voor ons begint de zwarte lucht zijn potentie te ontladen. Een gigantische bultrug-walvis zwemt opeens naast de boot. Proest! Ik schrik me rot. Hij maakt een wat strenge indruk. Zijn kalf zwemt even verderop en na een paar seconden zijn ze weer verdwenen, terwijl het rond ons flitst en knettert van het onweer. Wat een gaaf beest! Door zijn afmetingen dwingt hij onmiddellijk respect af en het leek net alsof hij ons even kwam waarschuwen. Als een conciërge die komt zeggen dat die teringherrie wat zachter moet.
"Wegwezen met die lawaaiige herriemotor!"
"OK, we gaan al,mevrouw!"

Als het donker wordt lijkt het wel een vuurwerkshow. De wind is weggevallen en we hotseklotsen langzaam vooruit. We zeilen als natte kranten, met net te weinig wind en iets te veel flitsen overal om ons heen. De voorspelde wind is nergens te bekennen en het duurt tot twee uur de volgende middag voordat we bij een onbewoond eilandje zijn waar we voor anker gaan.

Niet veel beschutting hier aan de zuidkant van Ofolanga. Mocht het vannacht gaan waaien dan varen we meteen weer verder. De Pinquin schommelt zachtjes achter haar anker dat 10 meter diep ligt. Het eiland is mooi groen met palmbomen en wit strand. Het eiland lokt maar het begint te plenzen. Het is grijs en grauw en dus blijf ik maar binnen. Miek bakt een brood en ik doe een tukkie. Als de zon ondergaat komt hij onder de bewolking tevoorschijn en geeft een prachtige lichtshow met twee regenbogen. Opeens zien we de vulkaan Kao aan de horizon, met de zon ernaast. Die hadden we door alle wolken even over het hoofd gezien. Een prachtige toegift. We zijn hier alleen op de wereld, en al is die momenteel wat grijs, hij mag er wezen.

Groeten vanaf 19'36'4Z 174'27,4W
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

En de regen spoelde alles weg

2010-10-29T02:39:00.004+02:00

Al ruim anderhalve week in Tonga en nog geen blogupdate, al bijna een week dertig en nog niks geschreven. Soms heb ik duizenden dingen die ik wil schrijven, nu lijken alle ideeen met de regen zijn weggespoeld. Want regen hebben we gehad, en veel ook. We waren wel blij met de regen, want de watertanks raakten leeg. Hier op Tonga is je drinkwater het regenwater dat je verzamelt. Eindelijk komt ons 1 m bij 1,5 m zeiltje dat we op Gomera gemaakt hadden van pas. Na wat puzzelen met touwtjes, de giek, een slang en ons anker, hebben we een goed afvoerend zeiltje hangen. Na 3 dagen wek ik Ben bruut uit zijn dutje op de bank. Onder zijn slapende lichaam zit de watertank en daar hoor ik een geluid. Ik draai de ontluchting van de tank open en water borrelt omhoog. In drie dagen hebben we zo'n 140 liter water opgevangen, blij maar verbaast kijken we elkaar aan. Nu mag het stoppen met regenen, de tanks, de douche en alle emmers zijn vol.

Ik ben nu een week dertig en dat voelt goed. Lange tijd heb ik geroepen dat iedereen boven de dertig oud is, die grens moet ik nu toch maar gaan verleggen naar veertig. Het voordeel is daarbij dat ik opeens een jonge man heb in plaats van een oude. Ben heeft erg zijn best gedaan om mijn verjaardag onvergetelijk te maken en dit is uitstekend gelukt. Oudjaarsavond begon al goed. Rond zonsondergang maken we kennis met Gerjan en Ans van SY Spirit, die ons uitnodigen voor een borrel. Na een paar uurtjes besluiten wij terug te gaan terwijl op de Spirit de kuip vol zit met gezellig borrellende cruisers. 's Middags op de markt kopen we spercieboontjes [die we sinds de Carieb niet meer hebben gezien en gegeten] en vinden we roti-pannekoeken. We smikkelen van onze vegetarische roti-variatie en besluiten cake te gaan bakken. Het worden een appel-citroen en een choco-banaan cake. Met de heerlijke geur van vers gebakken cake vallen we in slaap.

alles weer fris en schoon

De volgende ochtend om 6.30 uur hoor ik Ben met Keith praten op de SSB. Na het positierapport zet Ben de radio harder en hoor ik vanuit mijn bed 'Happy Birthday' gezongen worden. Als ik slaperig om het hoekje gluur, zie ik slingers en ballonnen. Ik stap uit bed en trek mijn feestjurk aan. Buiten in het zonnetje heeft Ben een stapel kadootjes voor me neer gelegd. Tijdens een ontbijt van cake en verse zoete ananas mag ik het uitpakken. Mooie kettingen, een fleurige bikini, een zak chips en drie machines schone was! Tijdens het onbijt komen Werner en Sonny voorbij, luidkeels zingend, Hoera! En niet veel later roept Clara ons op via de marifoon om op kanaal 17 voor mij te zingen. Ans, Gerjan en Harke komen op de koffie. Het is lang geleden dat er vijf nederlanders op de Pinquin zaten.
chips!

We hebben besloten dat er 's avonds kampvuur moet zijn dus 's middags zeilen we naar een andere ankerplek. Ik in mijn feestjurk met nieuwe ketting achter het roer, terwijl Ben binnen een dipsausje maakt bij de chips. Hoe toepasselijk, Bluebird penguinchips. Op onze nieuwe ankerplek gaan we aan land om hout te sprokkelen voor het vuur. Het is allemaal wel een beetje nat na alle regen van de afgelopen dagen, maar dat zal de pret niet drukken. We moeten nog even terug naar de boot om de hapjes, het bier, de wijn en de rum op te halen, maar zijn op tijd terug om samen van de zonsondergang te genieten. De Fransen komen naar het strand gevolgd door de Amerikanen en de Canadezen. Ik voel me heel erg jarig en als we tegen 3.00 uur terug roeien naar de boot besluit ik dat ik nog maar even jarig blijf tot 22 oktober in Nederland ook is afgelopen.
geen dertig zonder kampvuur

De volgende dag maken we de balans op. Acht nationaliteiten, 'Lang-zal-ze-leven' in vier talen, vijf media om gefeliciteerd te worden en 37 uur lang jarig . Toen Ben vijf jaar geleden zij dat ik maar een kosmopoliet moest worden, had ik niet geacht het zo ver te schoppen.

We hebben de rest van de week nog wat andere ankerplaatsen bekeken, gesnorkeld, grotten bekeken, de genua laten repareren en wat kleine reparaties uitgevoerd. Nu wachten we het goede weer af om naar Nuku A'Lofa te gaan in het zuiden van Tonga. Hier zullen we weer wachten tot het weer goed is om naar New Zealand te gaan. Op dit moment liggen daar al een heleboel boten te wachten en wij zullen ons bij hun aansluiten. We hopen dat de weergoden ons goed gezind zullen zijn zodat we voor begin December in New Zealand.

Wat het weer betreft weten we het ook niet meer. Voor we de Atlantische oceaan op gingen had iedereen het over El Nino. Blijkbaar heeft hij in de tijd die het ons heeft gekost om de Pacific over te zeilen tot Tonga een gender-operatie gehad, want we moeten nu rekening houden met La Nina, of zou het zijn evil-twin zusje zijn? Niemand weet het. La Nina is een feit, al kan niemand ons precies vertellen wat het inhoud, behalve dat het weer niet is zoals het hoort te zijn. Maar dit horen we al vanaf dat we Nederland verlieten anderhalf jaar geleden. Vroeger kregen de goden de 'schuld' van verschijnselen die men niet kon verklaren. Tegenwoordig is het magische woord 'La Nina'

Groeten
Miek, nu dertig jaar jong!

klimmen en zwemmen in de Swallow's cave

Tonka in de Tonga trog

2010-10-18T03:00:00.003+02:00

Quasi-wetenschappelijk expeditieschip Blauwe Pinquin is vanzelfsprekend uitgerust met een BINAS tabellenboek aan boord. Dit heerlijke boekje helpt ons af en toe bij het uitpluizen van opmerkelijke zaken op natuur- en scheikundig vlak, die wij onderweg tegenkomen. Zo hebben wij onlangs precies uitgerekend hoe lang onze windmolen bij windkracht 6 [25 knopen] moet draaien om de energie op te wekken benodigd om een volwassen cavia [gevild gewicht 500 gram] bijtgaar te frituren in een frituurpan gevuld met 2 liter ossenvet. Over de uitkomsten corresponderen wij met de Vereniging voor ecologisch onderlegde vegetarische huisvrouwen, die ons hierdoor een lidmaatschap tot ver in de 22ste eeuw hebben ontzegd.

De foto's zijn nog van Suwarrow

Aangezien we onderweg zijn van Suwarrow naar Tonga heb ik me al enige tijd verheugd op een ander experiment. Totaal nutteloos maar daardoor niet minder opwindend. Want! Vandaag passeren wij de datumgrens. Niet alleen dat, we passeren deze grens in een stuk oceaan met een diepte van bijna 10 kilometer! Jawel, de Tonga trog, en wij varen er over enige uren precies boven!

Wat is nu een trog? Denk aan een omgekeerd gebergte. Door plaattektoniek duwen grote aardschollen her en der op aarde tegen elkaar. Op sommige plekken schieten beide platen omhoog en geeft dat hoge gebergten, zoals de Alpen en de Himalaya. Op andere plekken duwen de aardplaten elkaar juist naar beneden, daar ontstaat dus een gigantische kuil, of trog. Er zijn maar een paar echt diepe troggen en de Tonga trog is daar een van. Op 10 kilometer diepte is het trouwens niet erg fijn toeven. De druk van een kolom water van 10 kilometer hoogte drukt alles plat. Denk wat er met je auto gebeurt als er een massief gouden wolkenkrabber van 500 meter hoog bovenop wordt geplaatst. [Of ken je die Tonka reclames nog van vroeger. Speelgoed auto's waar een olifant op kon staan.]

Vanwaar nu alle ophef? Mijn plan is om een speciaal daartoe geprepareerde kroonkurk van een flesje Hinano Bier [voorzien van Blauwe Pinquin initialen!] Vlak voor de datumgrens overboord te gooien. Ik heb grofweg berekend dat de kroonkurk er ongeveer 1,5 uur over doet om de tien kilometer diepte van de bodem te bereiken, terwijl hij door de heersende zeestroom over de datumgrens zal worden meegevoerd! Ergo, de kroonkurk zal er dus ruim 25 uur over doen om de bodem te bereiken! Ik gooi hem op zaterdagmiddag 16 oktober rond 15uur lokale tijd overboord en hij zal naar verwachting pas op zondag om 16.30uur op de bodem arriveren. Naar mijn weten de langste tijd dat een vrij vallend/zinkend voorwerp ooit onderweg is geweest binnen de dampkring van planeet aarde. En dat dus voorzien van Blauwe Pinquin initialen!

Voorwaar dus een dag die met trots de geschiedenis- en logboeken van de Blauwe Pinquin ingaat! Jammer alleen dat hij zo kort duurt, want door het passeren van diezelfde datumgrens kunnen wij er slechts enkele uren van genieten.

Suwarrow en Tonga

De overtocht tot nu toe verloopt uiterst rustig. Op een dikke bui met 40 knopen wind na, die we eergisteren tegenkwamen is het zeer rustig en staat er weinig wind. We hebben veel met de Gennaker gevaren, al is dat grote zeil nogal gevaarlijk als er buien in de buurt zijn. Sinds gisteren varen we tussen hele grote buien door en is de wind weggevallen. Gisteren was het humorloze vrijdag aan boord, evenals vorig jaar op de derde vrijdag van oktober. We weten niet precies meer waarom we deze dag hebben ingesteld, maar het is een groot succes, al kost het ons soms teveel moeite om onze koppen strak te houden en niet te lachen. De goden van de schaterlach zijn weer geeerd met een dagje geheelonthouding, al blijkt wel dat we dubbel zoveel lol hebben op humorloze dagen.

Sinds een uur staat zelfs de motor aan. We varen een vervelend weergebied binnen waar de lucht al enkele dagen volledig stilstaat en her en der dikke vieze buien leeg hangen te regenen. We hebben lang mazzel gehad maar de regen heeft ons nu toch ook bereikt. Of beter gezegd, wij zijn de regen ingevaren. Tonga is nog 80 mijl weg en de datumgrens is dichtbij. We laten de regen natuurlijk niet onze wetenschappelijke triomfen verpesten en dus geef ik de kroonkurk nog een laatste anti-roest behandeling met wat WD40 voordat deze belangwekkende gebeurtenis zijn voltrekking zal hebben.

Gegroet!

Ben

We zijn zojuist veilig gearriveerd op Tonga.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Niet voor de poes

2010-10-10T09:35:00.000+02:00

Na een paar uur bijliggen komen we maandagmorgen vroeg aan op Suvarrov. De ingang van het atol is hobbelig, de stroom naar buiten botst tegen de deining en de wind die naar binnen willen. Het duurt even voor we een goed plekje voor ons anker vinden, want er zijn erg veel koraalhoofden. De oversteek was uitstekend, we hebben 800 mijl gevaren in zes dagen.

Suwarrow is een nationaal park, de enige bewoners zijn 2 parkwachters. Ze wonen op het hoofdeilandje van het atol en heten Apii en James. Hun huis doet dienst als Suwarrow Yacht Club, het is de ontmoetingsplaats voor iedereen. Nog geen tien minuten nadat we zijn geankerd meldt zich een Franse buurman met een uittnodiging. Vanmiddag tonijnlunch bij Appi en James. Er zijn zes andere boten geankerd. Een half uur later hebben we iedereen ontmoet en eten we versgevangen tonijn van de grill. Appi en James blijken uiterst goed volk te zijn. Het zijn grote robuuste kerels waar je vreselijk mee kunt lachen en die hier uiterst relaxt vertoeven. Het lijkt erop alsof ze zich vooral ten doel gesteld hebben om de zeilers een zo goed mogelijke tijd te bezorgen. Het behoud van het park en het observeren van alle natuur doen ze er gewoon nog even bij, en dat lukt ze erg goed.

De plek is adembenemend. Een groot atol met een paar prachtig begroeide motu's oftewel eilandjes. Het water is glashelder, we zien ons anker liggen op 10 meter diepte en het stikt hier van de haaien en ander zeeleven. We hebben continu een paar white- en blacktips rond de boot zwemmen. Er zwemmen grote humpback wales rond het atol, maar die hebben we zelf helaas nog niet gezien. In de pas, de ingang van het atol, stikt het van de vis. Als we er op dinsdag gaan snorkelen en vissen zien we haaien, morenes, Napoleon Brasses en honderden andere visjes. Apii, een van de parkwachters, neemt ons mee op vis- en snorkelexcursie. Na het snorkelen gaan we nog even vissen en met volle vaart door de hobbelige pas heen en weer varend met een paar lijntjes achter de boot vang ik een Barracuda. Erg lekker, en omdat er hier geen ciguatera [vergiftiging door bepaalde koraaldeeltjes] is kunnen we hem zo eten. We maken er curry van.

Op dag twee van ons verblijf hier gaan we op krabbenexcursie. Met een klein groepje in de aluminium speedboot van de parkwachters. Voordat we wegvaren stopt Apii de motor en doet een gebedje voor een goede vangst en een veilige terugkeer. Een half uurtje varen plus een half uurtje langs het rif lopen en we zijn bij een ander eilandje. Hier, verscholen onder de palmbomen wonen dikke cocoskrabben. Apii laat ons zien waar ze leven en hoe je ze kunt vangen. De krabben zijn gigantisch groot en beresterk. Omdat ze zo zeldzaam zijn vangen we er maar een paar. Als ik na een tijdje zoeken een reus vind die zich heeft verscholen onder een dikke steen komt Miek me te hulp. De krab is blauw met feloranje en hij is zo sterk dat we hem niet onder de steen vandaan krijgen. Zijn scharen zijn gevaarlijk, want daarmee knijpt hij normaal gesproken de cocosnoten open. Als we uiteindelijk de steen waaronder hij zit wegduwen kunnen we hem te grazen nemen. Na een flink gevecht hebben we hem uiteindelijk in onze jute zak en gaat hij mee huiswaarts. Daar dient hij als basis voor een groot feestmaal. Iedereen neemt iets mee, de parkwachters houden een kleine speech en we eten als koningen. De restjes zijn niet voor de poes, maar worden gevoerd aan de haaien. Een waar spektakel, tientallen haaien klimmen over elkaar heen bijna het strand op om wat eten te bemachtigen.

Het is hier een paradijsje. Letterlijk. Er is altijd wel iemand die een gigantische vis gevangen heeft, de zonsondergangen zijn indrukwekkend en de parkwachters zijn een soort veredelde speelkameraden. We snorkelen in de pas, op het rif, onder en rond onze eigen boot. De haaien zijn niet gevaarlijk als je alleen maar wat rondzwemt en onze haaienvrees wordt zienderogen kleiner. En we mogen elke avond douchen bij Apii en James. Hun regenwaterreservoir zit barstensvol, en we vullen ook al onze watertanks ermee.

Op donderdag gaan we op kreeftenjacht. Daarvoor moeten we eerst ruim een uur varen naar een eilandje aan de zuidkant van het atol. Daar slaan we om zes uur 's avonds ons kamp op. We spannen een groot zeil tussen een paar bomen en gaan lekker op het strand liggen slapen. Na een uurtje slapen begint het hard te regenen. Iedereen vlucht onder het droge zeil, maar doet verder geen oog dicht. Om twee uur ' s nachts gaan we met laag water het rif op. We zijn met zijn zessen en gaan in twee groepjes ieder een kant op. Het waait hard en is nog harder gaan regenen. Ik loop in mijn korte broek en t-shirt en ben volkomen doorweekt. Het rif staat half onderwater en door de harde wind kan ik met mijn koplamp niet alle gaten in het rif zien. Mijn pet waait van mijn hoofd en ik val half in een gat in het rif. Het koraal prikt door de zolen van mijn schoenen en de kreeften laten zich niet zien. Miek loopt iets verderop en is ook doorweekt. Dan opeens lichten er een stel rode oogjes op in het donker. Kreeften! Als we er een willen pakken schiet hij razendsnel weg. Na een tijdje hebben we het door en vangen we onze eerste kreeft. Hij maakt een klapperend geluid want hij is het er niet mee eens. Onze Oostenrijkse metgezel Walter heeft nog meer succes, hij vangt er een stuk of drie achter elkaar. Na een tijdje lopen we weer terug, hopend dat we het zwakke lichtje van ons kampement weer terug kunnen vinden. Het waait en regent nu voluit, maar we hebben een paar kreeften en kunnen tevreden huiswaarts. We zien in de verte drie lichtjes naderbij komen, dat zijn de anderen. Ook zij hebben een paar grote kreeften gevangen en zijn doorweekt tot op het bot.

Terug onder het droge zeil tukken we nog een paar uurtjes totdat het licht wordt en varen dan terug naar huis. Het feestmaal is dit keer nog feestelijker want iemand anders heeft in onze afwezigheid 2 tonijnen van elk 15 kilo gevangen. Ik maak een couscoussalade en we eten onze zelfgevangen kreeft, gegrild, gekookt en gestoomd. De tonijn wordt deels als sushi geserveerd, deels gegrild en deels rauw in cocossaus gemarineerd. Wat was het lekkerst? Geen idee. En dus geen klachten vanaf Suwarrow: We genieten hier met alle zintuigen van de natuur.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Hoemperd of hoempert?

2010-10-04T01:49:00.000+02:00

We gaan na Suwarrow. Suwarrow S-u-w-a-r-r-o-w. Bij het zeggen van deze naam zie ik lange bontmantels, dikke wanten, warme mutsen, hoge laarzen, sneeuw, ijs en wodka. Maar na het lezen in de pilots weet ik dat het eiland Suwarrow voor mij een nieuw tropisch paradijs is. Een atol met enkele eilandjes met namen die tot de verbeelding spreken, Turtle island, Gull island, Anchorage island, Whale island, The Seven islands en One Tree island. Vooral bij deze laatste vraag ik me af of er inderdaad maar een boom staat, en wat als er andere bomen gaan groeien? Kappen ze die? En wat als die ene boom omwaait? Hebben ze dan een reserve? Morgenochtend hopen we aan te komen bij dit tropische paradijs om ons anker te laten vallen, inderdaad bij Anchorage island.

Dat Suwarrow Russisch klinkt is omdat het Russische schip de 'Suvarov' dit eiland in 1814 aandeed, niet als eerste maar wel degene die het eiland haar naam gaf. Het eiland is een natuurpark. Tijdens het zeilseizoen wonen er twee mensen op het eiland die de boel in de gaten houden. Deze mensen wonen hier acht maanden per jaar. Ze worden na het orkaanseizoen gebracht met een grote lading voedsel om ze na acht maanden voor het orkaanseizoen weer op te halen. Er is geen scheepvaart die het eiland aandoet, noch een veerboot, noch een vliegtuig. De enige manier om er te komen is met je eigen boot. En ik voel me bevoorrecht dat ik daar over 70 mijl ook een kijkje mag nemen.

De boot glijdt en danst weer over het water, voortgestuwd door de wind. Ze doet waarvoor ze is ontworpen, zeilen. Ik zit buiten in de kuip en hou de wacht. De zon schijnt, de lucht is bijna onbewolkt en de golven gooien ons zo nu en dan opzij. Er vliegt een vogel voorbij. 'Dag vogel' Hij neemt ook een kijkje bij de tonijnplug die we achter de boot aanslepen. Omdat dit niet de eerste vogel is die denkt dat dit een lekker visje is, roep ik ' afblijven, die is van ons!' Misschien dat hij het verkeerd begrepen heeft, want een paar minuten later deponeert hij twee grote witte klodders poep om mijn kuiten. En ik had me laatst nog wel voor genomen dat 'niet poepen' een overbodige uitroep was naar overvliegende vogels. Dit voornemen is overboord. Maar er is een licht puntje. Binnenkort heeft Nederland 500 dierenpolitieagenten. Ik hoop dat zij hard zullen optreden tegen vogels die dit soort grove overtredingen begaan. Zet ze met pek en veren de grens over!

Terwijl de dagen langzaam in elkaar over gaan en Suwarrow dichterbij komt, val ik in slaap. Ik zeil samen met Ben op onze Pinquin door een oerwoud met de meest gigantische bomen, prachtige stammen en lange lianen. Af en toe moeten we een boom ontwijken, maar over het algemeen gaan we prachtig vooruit met de wind in de rug. Vanuit het oerwoud komen we op een meer. Een meer zoals de Beulakerwijde bij Giethoorn. Ben gaat naar binnen en ik hou de wacht. Als ik even niet oplet zit ik in een veld vol met boeien, tonnen, prikken en waarschuwingsborden. Ik roep naar Ben dat hij de computer aan moet zetten en naar buiten moet komen. Hij is bezig met een kort broek aandoen en is hier zo druk mee bezig dat ik maar even moet wachten. Ik ben buiten druk met het ontwijken van alle boeien, tonnen en prikken en lees op de waarschuwingsborden 'Hier ver vandaan blijven' 'Kernenergie' 'Ga weg' 'Uranium' en 'Plutonium'. In het midden van het veld boeien zie ik de zee in een soort kuil verdwijnen. Ik navigeer ons langzaam verder bij deze kuil vandaan. Opeens ben ik niet meer aan boord en ren ik door sneeuw en over ijs in hagelwit ondergoed. Ik ren tussen mensen door die hier op strandstoelen liggen. Zij zijn hier met vakantie. Sinds de kerncentrale niet meer in gebruik is, wordt het gebruikt als een speciale vakantiebestemming. Ondanks het rennen heb ik het koud. Eindelijk kom ik bij een trap, een trap naar beneden. Als ik de trap af wil gaan, roept een Chinese dame me. 'he jij daar, die zo fatsoenlijk gekleed gaat'. Ze staat voor een Chinees restaurant. Ik heb haast maar vraag haar wat er is. Ze vraagt of ik de keuken schoon wil maken in ruil voor eten. Als ik haar vraag wat ik te eten krijg, laat ze me twee foccatia's zien en een pizza en vertelt dat als ze dit maakt voor me, dat ze er maar een klein handje popcorn bij kan maken...Ik neem het aanbod aan. Opeens ben ik weer met Ben op het meer. Hij is nog steeds bezig met zijn korte broek. Ik zie stenen boven het water uit steken en een pilaar met een Nederlandse vlag. Deze vlag is de markering van de ondiepte. We moeten gijpen, maar zonder Ben kan ik niks. Ik doe mijn best de stenen te ontwijken en roep nogmaals dat hij moet opschieten. Als ik tegen een rij stenen dreig op te varen zie ik een zandbankje. Ik probeer te gijpen maar de boot wil niet draaien. Heel rustig komt de boot hier tot stilstand in het zand. Eindelijk komt Ben naar buiten. Hij trekt de fok bak en we varen weer tussen de stenen door. Tot we een opening missen en op de stenen tot stilstand komen. Ben springt in het water en tilt de rotsblokken aan de kant. De rotsen zijn gigantisch groot en Ben zegt 'wel zwaar die stenen'. Als ik ook een kleine steen wil optillen om te helpen, is dit te zwaar voor mij. De rotsen zijn wit en bruin, donker en licht en glimmen als gepoetst marmer. Uiteindelijk varen we verder. We komen bij een stroomversnelling en een waterval. We kunnen hem niet ontwijken en komen onderaan de waterval klem achter een dammetje. Ik kijk om ons heen. Geen water, maar verderop ligt een grote tanker in een soort van droogdok. We lopen er heen om te kijken waar het water is. Een van de werknemers vertelt ons dat er geen water is. 'Maar deze schepen dan' vragen we. 'Deze zijn voor het Panamakanaal' is zijn antwoord, alsof daarmee een verklaring is gegeven. Dan gaat de wekker en zeilen we nog rustig onder de sterrenhemel over de stille oceaan, zonder boeien, kerncentrales, watervallen of andere gekkigheid. Tijdens mijn wacht probeer ik mijn droom te verklaren, maar dit leidt tot niets, behalve een goed verhaal.

Na een aantal dagen op zee lijkt je brein anders te gaan werken dan aan land. Zo kwam het vannacht tot het volgende gesprek en hebben we jouw hulp nodig om het op te lossen.
De postdoos die we bij vertrek hebben gekregen, heeft voor elke eerst van de maand een envelopje met een puzzel. Het varieert van sudoku, kruiswoordraadsel, zoek de verschillen, cryptogram tot een woordzoeker. En de eerste oktober was het een quizwoordzoeker (het antwoord op de vraag moet je dan in de woordzoeker wegstrepen). Bij de aflossing van de wacht vraagt Ben aan mij 'Heb je nog zo'n rebus?'
'Rebus?' vraag ik verbaasd.
'Ja, zo een als vanmorgen.'
'Nee, dat was een quizwoordzoeker.'
'Quizwoordzoeker? Wow dat is een goed woord voor scrabbel, een Q en tweemaal een Z!'
'Maar dan zijn er weinig mensen die dit woord kennen.'
'Tja, 't staat vast niet in de dikke Van Dale.'
'Maar woorden die we beiden kennen en het over de spelling eens zijn mogen toch ook? Zoals HOEMPERD met een D.'
'Met een D? Echt niet! Met een T, hoempert is met een T.' is zijn reactie.
'Hij heeft last van hoemperd, dat is met een D.'
'Maar het is een zelfstandig naamwoord.'
'Ja zeg ik,' net als HOND, begint ook met een H en eindigt op een D'. Ik overrompel Ben met mijn top-argument. Na enkele seconden antwoord hij 'Maar HUT is met een T.'
Kortom wij komen er niet uit. Wat denk jij Hoemperd of Hoempert?

Groeten vanaf 12' 53,8 Z 161' 52,5 W
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Onderweg naar Suwarow

2010-10-01T02:24:00.000+02:00

Het blauw van de oceaan is weer zoals het moet zijn. Diep levend blauw, als het bloed van de allermooiste planeet die je kent. De tijd tikt om naar Nieuw Zeeland te varen, dus we hadden het even benauwd. Het was een poosje dreigend donkerblauw, dat ons omringende oceaanwater, want we hadden geen idee hoe erg ons motortje eraan toe was.

Na 3 maanden verlaten we Frans Polynesië in de overtuiging dat we hier weer naartoe gaan. Ooit. Ooit is een vage belofte, maar we hebben gemerkt dat als je ervoor kiest, vage beloftes snel en concreet je leven in kunnen galopperen. Als een stel ondeugende ridders op kerngezonde paarden. Niets is leuker om te beseffen dat jij de baas bent over die ridders. Maar je bent ook hun knecht, en je moet hun harnassen poetsen tot je handen bloeden. En de paarden voeren en de zwaarden slijpen. Dat gaat ook niet vanzelf. Maar dan ben je de koning van je eigen leven, en voordat je het weet zet je je troon op weer een ander uniek plekje van de wereld.

Onze troon is onderweg naar een piepklein atolletje midden in de oceaan. We varen met zes knopen in de richting van het atol Suwarow. Onze motor heb ik weer gefixt al hebben we hem momenteel niet nodig. We racen met 15 knopen wind en stroom mee over hele hoge golven noordwest-waarts en hebben nog zo'n 400 mijl voor de boeg. De mensen van de werf in Raiatea hebben ons fantastisch gematst. We betalen uiteindelijk maar een prikkie voor hun hulp, advies, onderdelen en liggeld.

CNI Raiatea Carenage is de werf
de mensen zijn er lief maar het stinkt er naar de verf
problemen groot of klein, je krijgt er altijd goede raad
en het fijne gevoel dat het ze niet alleen maar om de centen gaat
De wasmachine die er staat wast witter dan het witste wit
en de oude werfbaas klappert soms wat met zijn kunstgebit
maar neem het hem eens kwalijk, hij runt een uiterst puike tent
Ga er beslist eens kijken als je in die streken bent

Om de beentjes weer even op de grond te krijgen: een van de drie verstuivers was gaan lekken zodat er in een cilinder dus geen compressie meer was. Bij onze Volvo zitten de verstuivers in speciale koperen hulzen die in het blok geperst zijn. Die huls zorgt voor een goede afdichting. Die afdichting was dus niet goed meer, maar de huls kon niet worden vervangen. Alleen supergetalenteerde en in geheime Zweedse bossen gedrilde Volvo monteurs met speciale tools kunnen die hulzen eruit trekken en vervangen. Je raadt al dat die niet in de buurt waren. Sterker nog, het gehele continent Oceanië moet het zonder zo'n kunstenmaker stellen.

Dus moesten we iets anders verzinnen. Larry, onze Canadese vriend van de boot Tao8 hielp mee en fungeerde als 'senior mechanical adviser'. Uiteindelijk hebben we een koperen ring op maat gemaakt die we onder de verstuiver konden leggen. In al mijn drieste amateursleutel-aandrang heb ik nog wel eerst het schroefdraad van de retourleiding op een der vertuivers gesloopt, een banjerbout gebroken en het binnenschroefdraad van een dieselfilterbehuizing geschandaliseerd. Met hulp van Larry en Thierry, de mecanicien van de werf, is alles uiteindelijk helemaal in orde gekomen. Alle verstuivers zijn nog even getest op de testbank en Thierry wilde niets hebben voor zijn hulp en advies.

Hoera dus, en hopen dat de motor heel blijft. Na zo'n tijd weer de zee op gaan is altijd spannend, ook zonder motor reparaties. Binnen in het atol is het rustig en kalm en veilig, buiten staan dikke golven en heersen andere krachten. Nu we eenmaal weer een flink stuk de oceaan op zijn komen we weer in de greep van het leven op het water. Wij alleen met de boot, de golven, de wind. Alles moet heel blijven, de buitenwereld is heel ver weg. Een overzichtelijk bestaan.

Ik verheug me op onze bestemming en geniet van het zeilen. Miek maakte zojuist ontzettend lekkere tortilla's en ik probeer iets te vangen met onze sterk verbeterde cederhouten tonijnplug. Aan ons ongeplande bezoek aan Raiatea hebben we goede herinneringen overgehouden en de eilanden die we gisteren heel dicht gepasseerd zijn, Bora Bora en Maupiti zien er veelbelovend uit. Die vage belofte aan onszelf gaan we inlossen, al moeten we daarvoor nog een hoop harnassen poetsen.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

De pas in zeilen

2010-09-23T03:45:00.001+02:00

De grote BP jungle-expeditie in Huahine

We liggen sinds donderdag op Raiatea. Zonder motor, want die doet het even niet. Dat is erg balen, want we willen snel verder richting Westen. Tussen Huahine en Raiatea kregen we motorpech. Nu liggen we op een nieuwe verstuiver te wachten en hoop ik maar dat we alles weer passend en niet lekkend in elkaar krijgen.

Onze vrienden van Tao8 zijn voor de morele support bij ons in de buurt komen liggen. We liggen aan een meerboei aan de westkant van het eiland, met uitzicht op Bora Bora in de verte. Het binnenzeilen van de lagune Raiatea was best spannend. Zonder motor en met maar heel weinig wind voeren we op de pas af. Ver voor ons voer De Ware Jakob, een Nederlands schip met aan boord Jaap en Renee, en zij waren zo lief om een paar uur op ons te wachten bij de ingang van de pas. Dan konden ze ons een sleepje geven als er wat mis zou gaan of de wind zou wegvallen.

De wind zakte langzaam in en kwam pal van achteren toen we de pas binnenvoeren. Aan beide kanten van ons dikke brekers, en wij net wel of net niet op gijpkoers. We kropen met 2 knopen snelheid naar binnen. Elk klein vlaagje koesterend stond ik met het zweet in de handen op de kuipbanken. Miek aan het roer en Jaap en Renee vlakbij op de uitkijk. Het ging uitstekend en toen we eenmaal in de lagune waren konden we gijpen en zeilde het gemakkelijk naar het stadje, Uturoa.

Ankeren was wel weer erg spannend. Het water is overal erg diep en het enige ankerbare plekje was erg dichtbij een ondiep rif. We varen er voorbij, gijpen, loeven op en sturen aan de wind. We houden de dieptemeter strak in het oog. Diepte 6 meter, diepte 8 meter, diepte 12 meter. We rollen snel de fok weg en ik ren naar voren om het anker te laten zakken. Dan roept Miek "Diepte 24 meter." Shit, we zijn er alweer voorbij. Het is echt een piepklein stukje waar we kunnen ankeren en er ligt ook nog een ander jacht waar we niet te dichtbij mogen komen. Ik rol snel de fok weer uit en we vallen af over bakboord. We weten nu waar we het anker willen uitgooien en de tweede poging slaagt. We liggen achter ons anker. Ik duik de bijboot in om het anker te checken en te zien hoe ondiep het achter ons schip is. We liggen in 6 meter water en 2 scheepslengtes achter ons begint het koraal. Niet echt ideaal zonder motor, maar we moeten het er even mee doen. De Ware Jakob draait een rondje om ons heen en als we vastliggen gaan zij elders een plekje zoeken. Zij hebben een paar uur opgeofferd om ons naar binnen te helpen, geweldige lui.

Na een uurtje gaat het flink waaien op onze ankerplek. Door de stroom komen we bijna tegen onze buurman aan. Ook zijn we bang dat we krabben en op het rif achter ons terecht komen. Het geeft een goed gevoel om alles zelf zeilend te hebben gedaan, maar we liggen niet erg fijn en kunnen niet zonder hulp weer weg. Onze bijbootmotor is te klein om de boot door de wind te trekken.

Als ik naar de kant ga om te kijken of er een plekje in het haventje is, kom ik David tegen. Met hem hebben we veel samen opgevaren. Hij biedt aan om ons morgen met zijn bijboot naar de andere kant van het eiland te slepen. Ideaal want daar is meer beschutting en kunnen we een meerboei pakken. Aan die meerboei liggen we nu nog steeds. We hebben een kapotte en een lekkende verstuiver en ik heb al weer erg veel geleerd over sleutelen aan Diesels. Zoals zo vaak met amateur-sleutelwerk gaat er ook van alles fout en ik breek een banjerbout in de retourleiding kapot, zodat er nog een onderdeel te bestellen is. De onderdelen zijn nu onderweg en als we dat allemaal passend krijgen en werkend zal dat een hele grote opluchting zijn. En zijn we hier zo snel mogelijk weer vertrokken. Het voelt als een ernstige onderbreking van het paradijselijke bestaan en we zitten hier toch een beetje met samengeknepen billen te hopen dat we alles weer gefixt krijgen.

Als we het voor onszelf proberen te relativeren hoeven we alleen maar rond te kijken. Kraakhelder water, een rif waar de zee op breekt, een prachtig groen eiland en in de verte Bora Bora dat op ons lijkt te wachten aan de horizon. We genieten er niet heel erg van, maar hopelijk is dat snel weer anders.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

De zwakste schakel

2010-09-15T08:59:00.001+02:00

Meer dan eens wordt geroepen dat de bemanning de zwakste schakel is van een schip. Sinds onze oversteek naar Huahine kan ik dat beamen. De tocht naar Huahine heeft ons bootje getest en zij is met vlag en wimpel geslaagd voor zeilen in golven tot 4 meter en windstoten tot 40 knopen. Terwijl de Pinquin met veel plezier de wind omzet in snelheid, zich afspoelt in de regen terwijl ze vrolijk met de golven speelt, draait mijn maag zich nog eens om en heb ik er doorweekt van de regen geen plezier meer in.

Twee mijl voor de ingang naar de rustige lagoon van Huahine wek ik Ben. We navigeren ons naar een rustige en mooie ankerplek. We hebben niet veel geslapen en laten het anker vallen, klaar om naar bed te gaan. Bij controle van het anker merken we dat we het anker hebben laten vallen midden in een prachtige koraaltuin. De ankerketting zit achter een koraalhoofd gehaakt en het anker heeft geen grip. Hier kunnen we niet blijven liggen. Ik trek moedig mijn bikini aan en zet mijn duikbril op. Na nog geen 10 seconden in het water zit ik in de bijboot. Door de stroom en diepte kan ik de ketting niet goed zien en ligt het te diep om er heen te duiken. We proberen wat maar ruilen dan van taak. De ogen van Ben zijn zo'n 10 keer beter dan die van mij. Dus Ben in de bijboot met zijn snorkel op en ik achter het roer. De commando's klinken door de snorkel 'naar voren bakboord', 'naar achteren stuurboord',' recht vooruit', 'snel de ketting binnen halen' en dus ik ren naar voren en draai de lier tot de ketting niet verder wil en ga weer achter het roer staan, 'naar voren', 'ketting stukje laten vallen' dus ik ga wederom naar het voordek. Na het vallen van de ketting sta ik klaar om terug naar het roer te gaan als Ben roept 'snel alles opdraaien, ik kom aan boord!' Na ruim een half uur stuntelen zijn we los. Jammer van deze mooie plek maar hier ankeren wordt 'm niet. We besluiten bij het rif te gaan liggen waar meer zand is. Blij dat we er zijn en veilig achter ons anker liggen, duiken we ons bed in.

De harde wind op weg naar Huahine is veroorzaakt door een hoge druk gebied dat in aantocht was. De afgelopen dagen trok deze voorbij. Na twee dagen regen zijn wij dat ook weer zat. Twee keer zijn we het eiland gaan bekijken en beide keren komen we tot op onze onderbroek doorweekt terug aan boord. In de nachten trekt de wind aan een klapperen de vallen, fluit de wind door de verstaging en staat de mast te trillen in de windstoten van zo'n 40 knopen. Ons anker weert zich tegen al dit geweld door zich diep in te graven en wij liggen als een huis. Ik denk dat we misschien in onze Pinquin steviger en droger liggen dan de huizen alhier. De huizen zijn vaak een soort enorme veranda en de kozijnen zijn open gaten met soms een luik.

Zoals bij alle Society Eilanden ligt er ook bij Huahine een rif om het eiland heen. Dus terwijl wij op bijna spiegelglad water liggen, bouwt de zee buiten op. De golven komen zo'n vijf meter omhoog om vervolgens met een donderend geweld kapot te slaan op het rif. We zijn met de bijboot zo dicht mogelijk naar de golven toe gevaren, maar door de sterke stoom (of onze 2.2 pk buitenboordmotor) komen we niet dichterbij dan 50 meter. Ik snap waarom Huahine zo bekent is onder surfers al krijg je mij voor geen goud die golven in. Wow, wat zijn die golven gigantisch!

Om ons heen wordt de ankerplek wel steeds rustiger. De boten die er nog zijn, blijven hier. De boten die ook naar New Zealand of Australië zouden gaan, stellen hun plannen bij en wachten hier tot volgend seizoen. Momenteel wachten wij op beter weer om de volgende sprong te maken, 700 mijl naar Palmerston. De sprong daarna wordt dan 650 mijl naar Tonga en dan wachten op goed weer naar New Zealand. Onze planning is om op 1 oktober in Tonga te zijn, maar met zo'n 14 dagen op zee om in Tonga te komen wordt het zeer moeilijk deze datum te halen...

Groetjes
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Handige antwoorden om te vragen

2010-09-07T08:44:00.001+02:00

Ik vroeg me altijd wat jaloers af hoe die wereldzeilers dat toch deden. Ervandoor gaan met een boot, de oceanen navigeren, al je spullen verkopen en je thuis achterlaten. Dat is toch heel ingewikkeld? En ontzettend moeilijk? Je boot uitrusten voor de wereldzeeen, radio-apparatuur en licenties regelen, epoxyhars bekertjes en reservelijnen meenemen, kaarten kunnen lezen en weerberichten interpreteren. Sterren herkennen en zeevogels kunnen determineren. Je eigen boot koesteren, maar je schepen achter je verbranden.

Kunnen wij dat wel? Hoe weten we nou ooit of we er aan toe zijn? We hebben maar gewoon besloten om te gaan. Hoe dan ook en dan zagen we wel. Vanaf dat moment vroegen we ons continu af of we alles wel goed voor mekaar hadden. Hebben we nog meer apparatuur nodig, genoeg zeilen meegenomen, reserve moertjes en schroefjes, genoeg medicijnen, en welke dan? Hebben we alle zeekaarten nodig? Zal de windmolen genoeg stroom laden? Waar halen we weerberichten vandaan? Hebben we een zeeanker nodig, moet ik nog een aardplaat monteren? Verbruikt de koelkast niet teveel stroom? Zijn we niets vergeten? Kunnen we wel weg?

Het antwoord op die laatste vraag hebben we onszelf maar gegeven, zonder al te veel feitelijke onderbouwing. Op een regenachtige middag in juli floepte het antwoord eruit: Ja, we kunnen weg!
Het was het belangrijkste antwoord op al onze vragen, al wisten we dat toen niet. Als je eenmaal onderweg bent worden alle andere vragen namelijk vanzelf beantwoord. Dat gaat heel geleidelijk en natuurlijk. Als ik een jaar later terugdenk aan alle vragen die we hadden, verbaast het me dat al die antwoorden zo gemakkelijk zijn gekomen. Bijna dertienduizend zeemijl zijn onder de kiel doorgegaan sinds de Blauwe Pinquin Nederlandse wateren verliet en we zitten nog steeds vol vragen. Allemaal nieuwe vragen, die zich elke dag weer aandienen. Het verschil met eerst is dat we er nu op vertrouwen dat de meeste vragen vanzelf worden beantwoord. We hoeven ons nu dus alleen nog maar te concentreren op de echt belangrijke vragen.

Vandaag is de belangrijke vraag: gaan we ankerop of blijven we nog even liggen? We liggen op het uiterste zuidpuntje van Moorea achter 30 meter ankerketting. We zijn prinsheerlijk alleen, om ons heen een uitgestrekt rif met een bevaarbare maar doodlopende geul erdoorheen. We hebben vrij uitzicht op Moorea en achter ons, in de verte zien we Tahiti liggen. Het waait 30 knopen, windkracht 6. Vanmorgen om 7 uur hebben we heerlijk in het zonnetje ontbeten. De zon kwam achter Tahiti tevoorschijn en bescheen de puntige groene bergen van Moorea. We liggen vol in de wind, die sinds een uur of negen hard uit het Noordoosten komt. Er staat 6 meter water onder de kiel, ons anker ligt verderop, op 9 meter diepte. Het water is aanlokkelijk lichtblauw en ondanks de golven kan je de bodem makkelijk zien.

Om acht uur gaan we aan de slag. De gebroken zeereling moet worden vervangen. Op Tahiti hebben we 4 mm RVS verstaging met een oogterminal en een draadeind op maat laten walsen. Acht meter achtentachtig lang. We demonteren de zonnepanelen en verwijderen de provisorische zeereling die we op Nuku Hiva hadden gemaakt. Er vaart een kano voorbij met twee stevige lokale deernes in bikini. Ze gaan hun kreeftenpotten leeghalen. Door de golfslag zijn ze kletsnat maar ze hebben een hoop lol en zwaaien enthousiast. Om 11 uur zitten er twee fonkelnieuwe relingen op de boot en hebben we de zonnepanelen weer strak en stevig gemonteerd. We koken wat rijst en eten het restant van de curry van gisteravond op. We hadden voor een prikkie een hele lading basilicum gekocht en samen met een cocosnoot die we nog hadden liggen en wat curry hebben we daar twee dagen heerlijk van gegeten. Als de boot weer is opgeruimd en onze RVS voorraad opnieuw is ingedeeld waait het 7 Bft. En is de werkdag ten einde. Tijd voor recreatie.

Gaan we wel varen als het zo hard waait? Komen we daar wel tegen in? Wat als de motor uitvalt, knallen we dan op het rif? Is het zeil klaar om te hijsen in noodgevallen? We wachten het nog even af, maar om 14 uur gaan we ankerop. De windgolven rollen over het dek, en dat terwijl we binnen in de lagune zijn. De Pinquin kruipt langzaam vooruit tegen de korte steile golfjes, en het duurt even voordat we op gang zijn. We varen pal in de wind naar een stadje een paar mijl verderop. De lagune is te smal om aan de wind te zeilen. Bij het stadje kunnen we in de luwte van een bergwand ankeren en misschien nog een leuke wandeling maken. Na een uurtje varen valt het anker en liggen we weer in de bewoonde wereld.

We liggen voor een kerkje en op een strandje zwemmen wat kinderen. Het stadje ligt in een prachtige vallei, ommuurd door sappig groen begroeide bergwanden. Het lijkt erg veel op Fatu Hiva waar we eerder waren, alleen is hier wat meer beschaving. De meeste huisjes zijn kleine paleisjes die verstopt zijn in groene weelde. Overal bloemen en mooi groen. We maken een wandeling in de richting van een waterval, maar die halen we niet want we willen voor donker terug zijn in het dorp. Ik wil mijn 2 lege statiegeldflessen bier omruilen voor volle, maar de supermarkt staat naast de kerk en verkoopt dus geen drank. Ik snap het verband niet, maar de supermarkt-meneer vertelt het me alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Naast de kerk geen drank. Het is zeker geen katholieke kerk? Nee, het is een protestantse tempel. Ok.

De belangrijke vraag voor morgen: Gaan we naar de waterval wandelen of het onderwaterschip schrobben? Het antwoord weten we morgenavond.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Pinquin pour President!

2010-09-03T04:05:00.010+02:00

Er zijn dagen dat we alle twee niks te melden hebben, maar er zijn ook momenten dat we allebei staan te springen om de blogupdate te schrijven. Nu leek het ons wel een keer leuk om samen een blog te schrijven. Ook omdat we sinds ons vertrek 416 dagen geleden elke dag samen hebben door gebracht (op 3 dagen na, toen ik op een tripje ging om de Galapagos te bekijken samen met mijn zus). Ik hoop dat het wat wordt...

We hebben heel veel mooie foto's die we jullie willen laten zien, maar ons internet is de laatste tijd bijzonder schraal. De toegang hier is schaars en vooral erg duur. We betalen te veel voor een ontzettend slechte verbinding. Eergisteren zijn we al ons resterende tegoed kwijtgeraakt omdat we niet meer konden uitloggen. Ik ben toen heel boos geworden, en dat is niet gezond voor mij. Al mijn bloed trok uit mijn hersens, en de neurotransmitters die er normaal gesproken voor zorgen dat ik een uiterst sympathieke en voorkomende indruk op mensen maak, werden geblokkeerd door agressieve rode monsters die mijn ogen veranderden in zwarte gaten. Mijn gelaat vertrok tot een valse grimas en mijn mond was plots een goddeloze scheur des verderfs. Iedereen op de ankerplek is wakker geworden omdat ze dachten dat de Antichrist was geland in zijn zwarte bijboot. Ik ben liever offline dan dat ik nog eens zo boos word. Een paar tandafdrukken in het laptopscherm herinnert mij er nu aan dat zelfs in het paradijs het kwaad voortdurend op de loer ligt.

We zijn trouwens op Tahiti. Na vier maanden weer in een grote stad, Papeete. Het is even wennen. Veel auto's, nog meer mensen en heel veel winkels, met van alles en nog wat om te kopen. Na al het paradijselijk natuurschoon voelt dit aan als een parallel universum. In de Anse Amyot, op de Tuamotu's snorkelde ik door een aquarium gevuld met koraalhoofden. Het voelde aan alsof ik in een 'verkleinmachine' was gegaan en in een aquarium was geplaatst, zo veel vissen, zo veel kleuren, dat kan toch bijna niet echt zijn.

De Tuamotuaanse verkleinmachine heeft overigens wel degelijk aangestaan, want door de piepkleine bikini waarin Miek rondzwom leken de vissen nog veel groter dan ze daadwerkelijk waren. De atollen waren een walhalla van rimpelloos zeilen, vis vangen, rondzwemmen, fikkie steken, vis grillen en keet trappen . We hebben genoeg schelpen geraapt om de Markerwaard mee droog te leggen. Daar maken we dan sieraden van die we voor veel geld verkopen zodat we heel rijk worden terwijl we hier wat ronddobberen.

De grote stad geeft ook wel weer een vertrouwd en herkenbaar gevoel. Er liggen hier gewoon dronken mensen midden op straat waar iedereen omheen loopt. Leven ze nog wel? Zolang je er met je auto langs kunt rijden is het niet erg, zo lijkt het. Gezien de prijzen van de drank behoren deze zuiplappen tot de absolute bovenklasse van de Tahitiaanse maatschappij. Waarschijnlijk worden ze daarom met zoveel egards ontweken als ze zich pontificaal op het trottoir neervlijen.

Bij aankomst op Tahiti werden we verwelkomd door een roedel dolfijnen, terwijl we werden overrompeld door alle huizen, industrie en vliegtuigen. Om op deze ankerplek te komen moet je het vliegveld kruisen. Om geen vliegtuig in je mast te krijgen moet je wachten op toestemming van de verkeerstoren. Met dus aan je linkerhand de stad, aan je rechterhand het koraalrif en boven je het vliegtuig varen we naar de ankerplaats. We knipperen nogmaals want zo veel boten hebben we lange tijd niet gezien. We gooien het anker uit en bereiden ons voor op klussen en inkopen. We moeten onze zaakjes regelen, nieuwe zeereling, andere stag, proviand en gasflessen vullen. Het lijkt er op dat we alles in gang hebben gezet en dat we over drie dagen weer weg kunnen. Terug naar ons rustige parallelle universum van snorkelen, kampvuur, vissen roosteren en genieten van waar we zijn.

We liggen op vlak water in de luwte van het eiland. Lekker rustig slapen dus. We hebben een druk eiland aan de ene kant en vrij uitzicht op het rif en Moorea aan de andere kant. Het vakke water is ook handig om het onderwant te vervangen. Ik kwam er bij de dagelijkse controle achter dat er twee tieren van het BB achter-onderwant waren gebroken. Wel balen want dat had ik voor vertrek allemaal vervangen. Waarschijnlijk was de terminal er te strak opgewalst. Ik ga nog wel even verhaal halen bij de tuiger, want de breuk werd zo te zien niet veroorzaakt door teveel spanning op de stag.

Bij zonsondergang gaan we met de bijboot naar het rif en kijken we al dobberend naar de geweldige kleuren in de hemel als de zon achter Moorea onder gaat. Het plaatje wordt nog meer compleet als de roeiers met hun piroques (lokale kano's) voorbij komen. Honderd meter voor onze neus slaan de golven op het rif kapot, terwijl wij al dobberend een koud biertje drinken en mijn nieuwe parelketting glinstert in de ondergaande zon.

uitzicht tijdens onze dagelijkse bijboot borrel

Een andere geweldige ontdekking die we hebben gedaan is dat we met de bijboot naar de McDonalds kunnen. Alleen al omdat het mogelijk is zijn we al twee maal een milkshake gaan halen. Zo zijn we 'De ware Jacob' uit Rotterdam tegengekomen. Op San Blas zagen we voor het laatst Nederlanders, dus zijn we even een praatje gaan maken. Achteraf realiseerde ik me dat het dus al bijna 5 maanden geleden is dat ik Nederlands sprak tegen iemand anders dan Ben. Het is dus niet zo raar dat ik in het Engels droom...

But we vinden het not so sorry dat we meet so little Hollanders, because dan is het a lot leuker when you sometimes meet one. Not all the time you have to talk about Dutch dingen. The ankerplaats is een camping anyway so dan hoef je niet eens per se everymorning ”goeiemorruge buurman” te horen what my betreft. Als het goed is gaan we zaterdag weer verder. Richting Moorea en dan naar Huahine. Lekker in de bergen wandelen, snorkelen en op het strand fikken. Misschien maken we daarna nog een korte stop op Bora Bora en dan een grote sprong richting Palmerston.

Nu we halverwege de Pacific zijn kunnen we wel zeggen dat het het mooiste is dat we ooit gezien hebben. De verlatenheid en puurheid van het leven op bijvoorbeeld de Markiezen, en de gulheid van de mensen die hier leven is mooi om te ervaren. We hebben veel plezier aan boord en we hebben zin in de volgende etappe. Laat ons vooral horen hoe het met jou gaat. Want dat is het enige dat we hier missen: jullie!

Ben en Miek

Tuamotu's

Snorkelen

2010-08-23T03:26:00.000+02:00

Het is woensdagmorgen rond een uurtje of tien als we over de marifoon 'Blue Pinquin, Blue Pinquin, Slip Away' horen. Ze gaan over een uurtje snorkelen, of we zin hebben om mee te gaan. Ben heeft niet zo heel veel zin, maar ik ga graag mee. Een uurtje later halen ze me op. Heather van de Kate gaat ook mee. Aangekomen op de snorkelplek trekken zij allemaal een wetsuit aan. Ik duik in mijn bikini met flippers en bril het water in. Ik denk dat de temperatuur vergelijkbaar is met Nederlands zwemwater midden in de zomer.

Een mijl ten westen van de ankerplek in Fakarava is een groot koraalhoofd, dat zelfs deels boven het water uitsteekt. Een perfecte snorkelplek volgens de 'kenners'. Ik ben alles behalve bedreven in het snorkel gebeuren. Samen met Larry en Angie van de Tao8 hebben Ben en ik de zuidpas gesnorkeld. Daar moet je het tijdstip goed plannen anders stroom je met de ebstroom zo naar buiten, met zo'n 4 knopen. De zuidpas was ook geweldig. Er waren wel veel toeristen in het water, maar daardoor vluchtte ik niet meteen het water uit toen ik de black tip reef sharks zag, maar keek ik naar hun en zij naar mij. Het koraalhoofd in de lagoon is rustig, geen stroom en net zo blauw helder water als in de pas. Naast het koraalhoofd kijk je zo'n 20 meter de diepte in, waar enkele vissen zich schuil houden.

Als we allemaal in het water zijn, roept Heather ' heb je al christmastreewurms gezien?' Ik zwem naar me toe en ze wijst ze aan op het koraal. Het zijn net kleine kerstboompjes die altijd met zijn tweeën groeien in fel blauwe, gele, rooie of oranje kleuren. Bij een poging om ze aan te raken kruipen je in elkaar en blijft er eigenlijk niks meer van ze over. Even later roept Rich of ik een aal wil zien. 'Hoe groot?' vraag ik eerst een beetje op afstand blijvend. Als hij niet zo heel groot blijkt te zijn durf ik dichterbij te komen. Hij wijst hem aan maar mijn ogen reiken niet ver genoeg en naar beneden duiken durf ik nog niet, zeker niet bij een aal.

Eigenlijk bij elke vraag is mijn antwoord 'nee' dus wijzen ze mij van alles aan. Zo leer ik een heleboel (Engelse) namen voor de vissen die ik zie. Ik zie een moorish idol, een napoleon wrass, een groep unicorn fishes en allerlei angelfishes, butterflyfishes en een paar snappers. En ook een heleboel waarvan ik niet weet wat het zijn maar die er wel mooi uitzien. Terug aan boord probeer ik ik de Reef Fish Identification een paar vissen op te zoeken, maar dan blijkt dat ik veel meer moet weten om ze te vinden, welke finnen, kleuren en het patroon van de kleur. Hoe dan ook ik vond het geweldig.

Na anderhalf uur snorkelen ben ik wel erg koud geworden. Terwijl ze nog allemaal in het water zijn ga ik terug naar de bijboot. Ik kom om hoog, zet me af en glijdt als een logge zeeleeuw zo de bijboot in, met mijn hoofd tegen de andere zijde stotend. Blij dat iedereen onder water kijkt, probeer ik in het zonnetje weer wat op temperatuur te komen. Als we allemaal in de bijboot zitten vraag Rich of we ook de Eagle ray hebben gezien. Ik ben volgens mij de enige die blij is deze niet gezien te hebben. Terug aan boord van de Blauwe Pinquin zet Ben een kopje thee voor me terwijl ik in een trui en lange broek onder een dekentje in de zon probeer om het weer warm te krijgen. Na een uur ben ik weer warm en gaan we een strandwandeling maken.

Het strand ligt bezaaid met geweldige schelpen en stukjes koraal. Ik stop mijn zakken vol en terug aan boord bekijk ik mijn winst. Het bakje gevonden voorwerpen begint zo langzamerhand uit te puilen. Moet er maar eens wat mee gaan doen...

Ondertussen is het alweer zondag. We zijn nu in Amyot, waar het ook goed snorkelen is en goed fikken. W hebben al een klein vuurtje gemaakt waar we blik hotdogs op hebben opgewarmd voor de lunch. Voor het diner gaan we proberen een visje te vangen en die vanavond boven het vuur te roosteren. En dan maar hopen dat we deze keer geen voedselvergiftiging oplopen...

Het landschap hier in Atollenland is waar je aan denkt bij 'paradijs'. Witte koraal stranden, palmbomen en water dat blauwer is dan een zwembad. Toch is de variatie in vegetatie kleiner dan in een duinlandschap in Nederland. Ik denk dus dat dit niet het beeld van het paradijs is maar van het vakantieparadijs terwijl de Markiezen met al hun begroeiing, fruitbomen, struiken en groente het ware paradijs is. Het varen hier met de eb en vloedstroom, de ondieptes, de tijdsplanning voor de pass en de rode en groene tonnen zorgen er voor dat het varen ons doet denken aan de wadden. Het enige verwarrende is dat de tonnen hier op de ondieptes staan en je er niet te dichtbij moet komen.

Ik ga het water weer in. Tot later!
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Dus wij die oceaan op..

2010-08-11T04:59:00.000+02:00

Waaide het opeens niet meer. Althans dat dachten we eerst. Na een ruime week wachten omdat de zee te ruig was en het te hard waaide. Dan ga je toch denken dat je iets fout hebt gedaan. Onze vrienden waren de dag ervoor al vertrokken en die riepen over de radio dat ze al 150 mijl verderop waren. Maar toen wij het zeil omhoog trokken en om Ua Pou heenvoeren gebeurde er eigenlijk bar weinig. We drentelden met 3 knopen in een wijde boog om het eiland heen.

We waren eerst vanaf Nuku Hiva nog even naar het eiland Ua Pou gevaren voor water en vers fruit. Na een paar weken op Nuku Hiva hadden we iedereen daar wel zo'n beetje traditioneel zien dansen en dus was het tijd voor verkassing. Het waaide nog wel een beetje maar dat zorgde ervoor dat we er gauw waren met zeven knopen over de grond. We lagen achter een soort piertje in de beschutting. Op de achtergrond de dramatisch mooie rotspieken van het eiland ( google maar even op ua pou, marquesas, images) die als een paar slagtanden in een halve circel meer dan 1000 meter omhoogsteken. De hele dag spelen alle kinderen hier vanaf de laad en loskade. Fantastisch om te zien, 30 kinderen die in en uit het water springen, elkaar weer uit het water helpen, lange aanloop nemen, er weer in springen, met zijn allen op de stootkussens zitten kletsen, zwemmen, springen, met nog langere aanloop, bommetje, het gaat maar door. En je hoort geen wanklank, ruzie of gejank, ze hebben vooral alleen maar lol.

We wilden al eerder vertrekken vanaf Nuku Hiva maar door een hele domme actie op de ankerplek aldaar moesten we een dag blijven voor reparaties. Het was echt te stom voor woorden. Ik was en ben nog steeds heel kwaad op mezelf. De schade viel gelukkig mee, maar ik was er echt heel ziek van. We hadden van de Kate ( met aan boord Heather en Steve) een potje zuurdesem-cultuur gekregen, en 60 liter water van hun watermaker, en een potje zelfgemaakte jam, en een groot stuk zelfgebakken mangobrood, en handgeschreven recepten voor zuurdesembrood, tips voor yoghurt etc etc. Echt te lief voor woorden allemaal. We hadden al een reep goeie choco gegeven maar bedachten dat we ze ook nog even 6 biertjes gingen brengen. Hekanker uit de klei getrokken, bijboot aan dek, hoofdanker op, en we varen met de Blauwe Pinquin naar de Kate die aan de andere kant van de baai ligt. Ik met pikhaak op voordek met eraan een tas bier. Totzover was het al een dom plan, de uitwerking ervan was nog stommer. Door het hekanker van de Kate en hun bijboot die erachter hing konden we geen goede hoek maken om langszij te varen, het resultaat was uiteindelijk dat we met ons zonnepaneel ( die we niet hadden ingeklapt!!!) achter hun railing bleven haken. Die was gelukkig erg stevig en van rvs pijp dus wij hadden alle schade. Ik ben nog nooit zo boos geweest op mezelf, want los van onze eigen schade hebben we iemand anders' boot nodeloos in gevaar gebracht. Hoe dom kun je zijn?

Ik schaamde me kapot. de schade: onze zeereling kapot, zonnepaneel uit zijn verband gerukt, connectie en wantspanners van zeereling verbogen. Kortom: we hebben mazzel gehad. We hebben het hele zwikkie binnen 3 uur gefixt maar ik was nog niet helemaal heel. De Kate kwam ons meteen uitnodigen voor een biertje later op de middag en ze deden echt hun best om me te overtuigen dat ik me niet moest opvreten. Maar ik heb duidelijk een nieuw hoofdstuk topegevoegd aan het boek Slecht zeemanschap voor dummies. Gelukkig dus met beperkte schade aan materiaal. Ik heb er heel slecht van geslapen maar nu is het geloof ik wel weer wat beter. Wat een stommiteit!

Wij gingen op Ua Pou dus op fruitjacht. Dat hebben we geweten. We zijn overladen. Bij willekeurige mensen waaraan we de weg vroegen kregen we een grote zak vol stervruchten ( je weet wel waar salades wel eens mee worden gegarneerd, maar die dus ook echt gewoon overheerlijk! zoet smaken), en een meloen van 3 kilo ( die hier op de markt 30 euro kosten!) kregen we zomaar, voor niks. Echt geweldig. Toen we weer terug in het stadje waren gingen we op zoek naar een groentetuin, daar was niemand en er kwam een oude mevrouw in een grote pickup langsrijden. Ze draait haar raampje open en kijkt ons met gigantisch grote ogen aan:
" Wat willen jullie?"
" Groente en fruit ruilen mevrouw"
" Oh, nou... Stap dan maar in. Ja, in de auto. Hup!"
Zo reden we dus opeens naar het huis van een van haar zonen. Onze lieve oma heette Yvonne, en ze riep heel hard Hoeahuuu! Maar er was niemand thuis, dus pakte ze een grote tros bananen die ergens hing en ging ons voor de tuin in (eigenlijk is het hele stadje een grote tuin, maar je moet het zien als het deel van het paradijs dat bij dat huis hoorde) en begon stervruchten, mangos en citroenen voor ons te plukken.
" Alsjeblieft!! Wat nog meer??" Ze was erg grappig en kordaat bijdehand op een brutale manier. Maar ze was gul! Ze wilde eigenlijk niks hebben, maar wij wilden perse onze ruilmiddelen inzetten. "Nou. ok, laat maar zien dan." Hollandse koffie en filters en nog allerlei houdbare etenswaar. "OK fijn, bedankt hoor. Stap nu maar snel in dan breng ik jullie wel even naar het strandje." Nog geen 5 minuten later stonden we met een dikke smile op het strand met vitamine voor een paar weken.

Toen nog even onderwaterschrobben. De boot is aangegroeid als een koraalrif. Van de antifouling is op sommige plekjes niet veel meer over, dus we moeten voortaan iedere 2 weken een uurtje duiken en schrobben en afsteken totdat we in nieuw zeeland zijn. Geen probleem, het water is helder zat. En toen waren we dus klaar om eindelijk naar de Tuamotu's te varen.

Daar zijn we zojuist aangekomen. Ons eerste echte atol, Fakarava. Door beginnersgeluk kwamen we precies rond de kentering (van eb en vloed) aan, en dat is mooi want dan stroomt het niet zo hard. De zuidelijke ingang van het atol lag lagerwal en het waaide 5 Bft, dus stromend water konden we niet gebruiken. Vooral niet stroom tegen wind want dan krijg je hele enge golven. Om 9 uur 's ochtends was het dus ' slack' en wij friemelden de Blauwe Pinquin zo de passage in. Er stonden hele hoge brekers aan beide kanten van de pas, en het was best een beetje eng zo met dikke wind in de rug. Maar het ging perfect en even later slalomden we tussen koraalriffen door op zoek naar een ankerplekje. Die hebben we snel gevonden. We liggen prima, in een aquarium want je gelooft niet wat er allemaal voor veelkleurigs rond de boot zwemt.

Ik vond de overtocht erg ok, al heeft het flink hard gewaaid en was het de ruigste tot nu toe, met heel veel dikke buien. We hebben verrukkelijk gezeild, de boot denderde als op rails over de golven. Het is ongelofelijk hoe lekker de Pinquin over de golven gaat. Ik ben echt trots op onze boot! Na de aanvankelijke windstilte gingen we als een raket en dat is zo gebleven totdat we er waren. Het waaide gemiddeld zo'n 20 knopen, een tijdje 30 knopen, en de hardste vlaag die we kregen was 35. We hebben 540 mijl afgelegd in precies 4 dagen en zijn gisteren nog een uurtje wezen bijliggen om een gigantische onweersbui voor langs te laten passeren. De zeilerij was eigenlijk verbazingwekkend simpel. Met een rif in het grootzeil en 2 riffen in de genua konden we vrijwel alles prima bevaren. We voeren voornamelijk halve wind en in dikke buien loefde de boot mooi op en werd de wind uit de zeilen geloosd. Zo hoefden we niet telkens te reven en ontreven en gingen we toch lekker hard.

Nu zijn we de boot aan het ontzilten en gaan we zo even een borrel halen bij de buren, de enige boot die hier ligt. Het voelt goed om weer in een nieuw sprookjesland te zijn.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Afcrossen

2010-07-28T05:24:00.003+02:00

We liggen nog steeds op Nuku Hiva, in de Markiezen. Het weer is nog even niet geschikt om naar de volgende bestemming te gaan, de Tuamotu-archipel. Er zijn hier zoveel mooie baaitjes en ankerplekken dat we ons niet hoeven vervelen in de tussentijd.

We wandelen erg veel. Naar watervallen en ruines, door dorpjes die onwerkelijk mooi zijn, door bossen en over rotskliffen. Ik ben 's nachts op kreeftenjacht geweest en we hebben dikke fik gestookt op verlaten strandjes. De bijboot werd nog achtervolgd door een heel schattig haaitje (blacktip reefshark) en omdat het paringstijd is voor de roggen krioelen die constant rond elkaar en onze boot in de baai waar we nu liggen. Gisteren hebben we een rotsmuur beklommen die aan beide kanten steil in zee afliep en die maar een paar meter breed is. We zaten 50 meter boven het water en konden het aan beide kanten van de muur loodrecht naar beneden kijken. We hebben gezwommen onder een waterval en in de poel bleken later een paar gigantische alen te zitten van meer dan anderhalve meter. Een paar andere zeilers lieten ons een dag later foto's zien van die beesten en die waren best eng! Gelukkig hebben we die toen niet gezien, want we hebben heerlijk gezwommen in een door de waterval (3 na hoogste ter wereld) volledig uitgesleten grot.

Markiezen

Al onze vrienden hebben inmiddels tatoeages laten zetten. Die zijn erg mooi en wereldberoemd. De lokale tatoeage man heeft het druk met alle zeilers. Hij schijnt nogal vermaard te zijn en maakt inderdaad waanzinnig mooie tatoes. Wij laten jullie bij thuiskomst in Nederland wel zien of we ook zijn gezwicht voor de verleiding ons te laten volkliederen door een wietrokende ex-kannibaal. In de tussentijd kunnen jullie dan eventueel fantaseren over of, hoe en waar wij onze – momenteel toch al zo goddelijke- lichamen hebben laten verfraaien.

We hebben 14 juli, de nationale feestdag gevierd met de locals. Dat was fantastisch. De lokale dansfestijnen zijn ongelofelijke. Van alle eilanden kwamen er dansgroepen hiernaartoe. Ze lieten hun beste show zien. Een typische dansgroep bestaat uit een stuk of 30 dansers en danseressen. Ze brengen hun eigen trommels mee. Kleintjes en hele grote. De grootste zijn groter dan de trommelaars zelf, en dat zijn geen kleine ventjes. De dansen concentreren zich uiteindelijk meestal rond een paar, en die doen verleidelijke achtervolgingen. In het meest gangbare scenario besluipt het alfa mannetje zijn beeldschone vrouwelijke tegenspeler en begint daarna een uiterst hitsig en door perfecte lichaamscontrole bij beide dansers, volmaakt esthetisch schouwspel, waarbij het uiteindelijke doel van al dit moois weinig aan de verbeelding overlaat. Ophitsend gezang van de dames en heren die zich in een kring rondom de hoofdrolspelers begeven, aangevuld door gejoel en aanmoedigingen van het publiek, zorgen voor een waanzinnige beleving die je niet snel vergeet. Omdat het geen moment ranzig of voorspelbaar is en iedereen vol enthousiasme en breedlachend meeklapt en joelt waan je je als objectieve toeschouwer soms even in een ander tijdperk. De kracht en trots van de lokale cultuur is heel sterk en op zo'n moment beleef je dat extra sterk. De feesten duren nog de hele maand en er komen nog en aantal dansfeesten aan, dus als we verwaaid blijven zal ik proberen wat foto's te maken om een beter idee te geven.

We doen ook nuttige dingen. Zo hebben we onze gehele dieselvoorraad gefilterd. Tijdens de oversteek hebben we amper diesel verstookt en al onze jerrycans (zo'n 170 liter) zaten nog vol met diesel uit de Galapagos. Dat bleek de meest ranzige rotzooi te zijn die we tot nu toe getankt hebben. Ik wilde het niet in onze tank gooien omdat er zoveel slijm, water en vuil inzat. Zelfs na dubbele filtratie was het nog smerig. Gelukkig hebben ze hier een goed chemisch afvaldepot en we hebben de helft weggegooid. Dat voelde erg goed. Nu is alle diesel ververst, zijn de filters schoon en heb ik de rotzooi en het water uit onze vaste tank afgetapt. De olie en oliefilters zijn verschoont, de onderkant van de boot is geschrobt en de aardplaat van de SSB radio is ontdaan van een lange baard. Ondertussen heeft Miek de groene algen van de romp gepoetst, het roer en divers ander houtwerk in een nieuw lakje gezet en heb ik de zwemtrap gerepareerd.

De Tuamotu's, waar we nu graag heen willen, zijn de atollen waar de parels groeien, waar dunne streepjes land als kringetjes rond glasheldere lagunes liggen. Palmboompjes erop, wit strand, dik koraalrif waar de oceaan op stukslaat en wij dan achter ons anker in zo'n veilige lagune. Zo zien we dat voor ons, maar het waait nog even te hard, en vooral zijn de zeeën te hoog. Daarnaast zijn de atollen en riffen slecht zichtbaar, stroomt het er erg hard en is er weinig beschutting als het opeens harder gaat waaien. Het is ongeveer 5 dagen varen en de zeecondities onderweg zijn momenteel Rough tot Very rough. Dat betekent zoveel als: je ben gek tot idioot als je daar vrijwillig invaart. Geen probleem, we wachten nog wel even.

Er zijn een hoop zeilers die als gekken proberen de hele Pacific in een vaarseizoen af te crossen. Wij hebben besloten zoveel mogelijk te zien en ervaren van de plekken waar we zijn. We gaan ons past haasten als we in oktober naar New Zeeland moeten om het orkaanseizoen te ontvluchten. Tot die tijd nemen we de tijd en genieten we van de plekken waar we zijn. De Pacific is te groot om je erdoor te haasten en we verwachten dat we hier in de toekomst nog wel een keer heen zullen varen.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Genereux

2010-07-13T01:19:00.002+02:00

Op weg naar Nuku Hiva

Net als George W. dat ooit deed, delen wij alle mensen die wij onderweg tegenkomen in in twee groepen. Mensen die vóór de Blauwe Pinquin zijn en mensen die tégen de Blauwe Pinquin zijn. Voor de volledigheid hebben we er nog een derde groep bij gemaakt, de mensen die het geen reet kan schelen. Sinds ons vertrek uit IJmuiden is vooral de eerste groep sterk gegroeid ten koste van de derde. Op de Markiezen lijkt het wel alsof iedereen zich in de eerste categorie bevindt.

Hoewel de Markiezen bekend staan om hun fiere en oersterke krijgers zijn de mensen hier onvoorstelbaar aardig en gul. Als ze eenmaal hebben besloten dat je OK bent is het moeilijk te ontkomen aan hun genereuze inslag. We moesten onze nieuwe vrienden op Tahuatu echt op het hart drukken dat het niet nodig was om al hun zoete broodjes aan ons te geven. "Nee, we hebben écht liever dat jullie straks zelf ook nog kunnen ontbijten!"

Op Nuku Hiva, waar we nu zijn, zijn de mensen weer iets meer gewend aan geld en grote stad. Toch werden we door een lokale meneer uitgenodigd om voetbal te komen kijken in de keuken van zijn bakkerij annex snackbar. "Kom maar rond negen uur, want ik ga pas na de kerk open". Dat eerste half uur konden we wel missen, en omdat we ook besloten naar de kerk te gaan kregen we er veel voor terug.

De kerk in Nuku Hiva is heel groot, prachtig versierd en op zondagmorgen barstensvol met mensen. Er werden drie baby's gedoopt en er werd prachtig gezongen. De kerk bestaat uit een heel hoog, zwevend kruisvormig puntdak dat aan de vier uiteinden open is. De wind waait dus een beetje door de kerk. Het geheel is prachtig versierd met houtsnijwerk van alle eilanden en de versieringen zijn echt indrukwekkend. Het is kennelijk een grote eer om te helpen aan de versieringen van de kerk. De akoestiek onder dat hoge dak is uitzonderlijk goed, en het koor had duidelijk goed geoefend. Ik zat met kippevel te luisteren. De structuur van de mis was erg herkenbaar dus konden we het een beetje volgen. De taal van de markiezen is echter lastig dus de preek is aan ons voorbij gegaan. Ik had het tijdens de preek ook veel te druk met om me heen kijken. Iedereen gaat hier echt op z'n paasbest naar de kerk, met prachtige bloemstukken in het haar. De dames hebben hier de neiging om nogal uit te dijen na hun- pak'm beet- 18e, maar dat compenseren ze met karakter. Het zijn hier echt stoere wijven, en hoe groot, breed en vervaarlijk volgetatoeëerd de mannen ook zijn, het is duidelijk wie er thuis de baas is. Terwijl ik al rondturend de locals bewonderde werd er ook driftig terug gekeken. Omdat ik zo ver boven iedereen uitstak, dachten ze allemaal dat ik op een van de bankjes stond, en probeerden te gluren of mijn voeten wel op de grond stonden.

Meteen na de mis gingen we in gestrekte draf naar onze vriend de bakker. Ramvol zenuwen zaten we even later in een keuken naar de finale van het WK te kijken. Ondertussen werden er allerlei quiches gebakken en kwam er telkens snel iemand kijken als we begonnen te schreeuwen. Buitenspel! Corner! DOELPUNT!!! NEEE!!! AARGHHHHHH. Vooral in de tweede helft was het een geschreeuw van jewelste en at Miek bijna haar slippers op. In de rust aten we een stukje quiche van de bakker en hielpen we zijn zoon bij het vangen van kippen op het erf. Korey, onze Canadese hulpsupporter besloot dat we bier nodig hadden. En dat is best een sensatie om 10 uur 's ochtends, vlak na de kerk. Het heeft niet geholpen, maar we hebben wel genoten van de wedstrijden die we hebben kunnen zien. Ik heb nog de hele dag lopen vloeken over die corner en die gele kaarten van Heitinga, maar daarna heb ik het moeten accepteren. Gelukkig verloren we van een goede ploeg, en niet bijvoorbeeld van slecht spelende Duitsers, of aanstellerige Italianen. Miek had bedacht dat we bij winst met onze nieuwe NL vlag en onze oranje toeter over de ankerplek zouden roeien ( de BBmotor is momenteel even stuk, maar ik heb hem alweer bijna gefixt) maar dat was ons dus niet gegunt. Er zijn hier geen Spanjaarden en behalve ons ook geen Nederlanders, dus verdere uitspattingen zijn uitgebleven.

We kunnen het hoofdstuk Voetbal nu weer voor 4 jaar afsluiten, en dat hebben we vandaag gedaan met een feestje, want we zijn vandaag precies 365 dagen onderweg. En er zijn zojuist twee baby's geboren waar we heel blij mee zijn! Juriaan en Mila.

Een jaar geleden was onze uitzwaaiparty op de Borneokade in Amsterdam. Het was een geweldig jaar. We zijn letterlijk en figuurlijk in een andere wereld terechtgekomen. We hebben heel veel geleerd, gezien, genoten, geschreeuwd, gelachen en ontmoet. Ik heb nog nooit zo vaak mijn hoofd gestoten. Zelden zoveel blauwe plekken gehad en tenen gekneusd. Nog nooit zo lang zo bruin geweest. Nog nooit zo relaxt geleefd, terwijl er toch zoveel spannends gebeurt. Nooit gedacht dat zo een simpele beslissing, zoveel zou opleveren. Als je de beslissing om te gaan eenmaal genomen hebt gaat de rest vanzelf, en neem je alle moeite voor lief. In het begin denk je wel eens 'Waarom?', maar na een jaar is dat volkomen duidelijk.

We zijn blij met onze keuze om dit te gaan doen, het leven is zo rijk en vol, en er valt zoveel te zien en beleven overal, dat we dit wel jaren zouden kunnen volhouden. Maar er zijn ook wel wat nadelen. Door onze keuze om weg te varen zijn we ook echt weggevaren uit het leven van een hoop van onze vrienden. We houden via dit weblog iedereen op de hoogte van wat wij allemaal meemaken. Na een jaar op zee blijkt dat je het omgekeerde niet kunt verwachten van de thuisblijvers. Van veel van de mensen die ons dierbaar zijn horen we minder dan we zouden willen. Dat is een gevolg van onze eigen keuze, maar het is wel eens balen om je dat te realiseren. Bij terugkeer in Nederland hebben we in ieder geval genoeg om bij te praten met een heleboel mensen.

We zijn er zojuist achter dat onze gasflessen hier gevuld kunnen worden. We gaan onze boot de aankomende dagen klaarmaken voor de volgende stap richting de Tuamoto-archipel. Op 14 juli gaan we hier groots feesten. Van alle eilanden komen dansgroepen hierheen om hun ding te laten zien. Overal waar we kwamen was men druk aan het oefenen. De Markiezers kunnen feesten als de besten dus dat beloofd goed te worden. Na het feesten willen we nog op excursie naar de bijna allerhoogste waterval van Oceanië en dan wachten de atollen en kunnen we snorkelen met haaien en ander addergebroed. Voor de lol welteverstaan. Ik ben er nog niet helemaal klaar voor, maar we houden jullie op de hoogte.

Groeten!
Ben

----------

kerk op Nuku Hiva

Broer Vincent is jarig