Goede voornemens

Ik weet niet hoe het met jouw goede voornemens staat, maar wij lijken de onze nog niet zo goed na te komen. Het is al weer even geleden dat we de site hebben geupdate. In de tussentijd hebben we ons nieuwe grootzeil gekregen, wat klussen gedaan, de boot weer vol gestopt met proviand en is Gerlof op bezoek geweest.


Het grootzeil hadden we eind November al besteld in Durban, zodat het nieuwe zeil klaar zou staan bij aankomst in Kaapstad. Dit leek allemaal goed te gaan, totdat we het zeil op de boot hadden. Na het hijsen bleek het voor- en onderlijk te kort en het achterlijk te lang. Kortom het zeil kon weer return afzender. Voor Quantum betekende dit dat ze in korte tijd een geheel nieuw zeil moesten maken. In een week hebben ze ons nieuwe zeil gemaakt. Vorige week donderdag toen ze het nieuwe zeil kwamen brengen waaide het windkracht 7, te veel wind om goed te passen. Afgelopen zondag was het windstil. Een goed moment om het zeil te hijsen en nog eens goed te bekijken. Wat blijkt, er valt een enorme diagonale plooi in. Wij dus balen en foto's maken. Ook hebben we ze op hun vrije zondag gebeld met de mededeling dat we maandagochtend 8.00 uur op de stoep zouden staan. Het plan was om maandagavond te vertrekken. Het zou dus krap worden.

Vorige week donderdag landde Gerlof op Kaapstad international airport. Na een vlucht van 24 uur was hij wel wat gaar maar met een echte Afrikaanse boerewors van de braai konden we heb wakker houden. De volgende ochtend zijn we de berg een stuk opgelopen om met uitzicht over de baai en de marina een kop koffie te drinken en plannen te maken. Het weer om naar Namibie te zeilen ziet er nog niet goed uit tot maandag. We besluiten eerst nog wat te klussen en dan na de lunch wijn te gaan proeven bij Steenberg Estate. We nemen de toeristische route en kopen onderweg nog houtjes voor de braai van 's avonds. Het is een sjieke bedoening daar bij Steenberg. Onze geleende huurauto, een mazda uit 1990, valt uit de toon op de parkeerplaats. Gerlof en Ben nemen het wijnproeven serieus want bij aankomst proeven ze eerst de druiven van de struik. Eenmaal binnen ploffen we neer op de bank en kiezen zes wijnen uit die we willen proeven. We zijn het unaniem eens dat de Sauvigon Blanc 2011 de wijn is die we willen. Als we op de terugweg zijn komen we langs een nightmarket van een school, waar moeders het lekkerste eten hebben bereid, de mooiste taarten hebben gebakken en de lokale bandjes de muziek verzorgen. Er hangt een goede sfeer dus blijven we nog even hangen.
Op zaterdag beginnen we na het ontbijt met nog wat klussen. De boot moet immers klaar zijn voor vertrek. Gerlof en Ben boenen het onderwater schip, terwijl ik alles binnen weer terug zet op z'n plek. We vullen alvast de watertanks en zetten de verstagingen weer op spanning. Net na de lunch nemen we het stoptreintje naar Kaapstad. Hier dolen we wat rond, genieten op terrasjes en pakken de laatste trein terug om 18.45 uur. Erg is dit niet, want aan boord bij de buren, Lilly Bolero is een feestje aan de gang. Deze klassiek getuigde schoener wordt gevaren door schipper Kieran en vijf man betalende crew en staat bekend om zijn goede feesten. Ook deze keer is het erg gezellig en komt uiteindelijk de tas met verkleedkleren, hoeden en pruiken uit de kast. Zondag morgen start dan ook nog niet al te snel en daarna balen we dus van de plooi in het nieuwe grootzeil. Met de terugvlieg datum van Gerlof in het achterhoofd besluiten we dat we maandag gewoon weg gaan. En als het grootzeil niet gelijk klaar kan zijn dan halen we dat op in Kaapstad, waar ook nog een marina is. Ik word afgezet bij de supermarkt om alle vers waren in te slaan, groente, fruit, eieren en yoghurt. Ben en Gerlof rijden door naar Houtbay, een prachtige route met een geweldig uitzicht over de baai. Ze willen gaan zwemmen, maar vinden geen goed strand. Op de terugweg halen ze mij weer op uit de supermarkt. En dan nog alles inruimen, met grote precisie in de hoop het zo lang mogelijk goed te houden. Gerlof en Ben lopen in de richting van Boulders waar Jackass Pinguins zitten. Uiteindelijk zijn we alle drie tegelijk bij het happy hour van de False Bay Yacht Club. Terug aan boord zijn we plannen aan het maken voor het wachtsysteem als Gerlof een telefoontje krijgt met heel slecht nieuws. Hij moet naar huis en samen weten we een vlucht te regelen voor de volgende ochtend. En zo is hij 24 uur na het telefoontje terug bij zijn gezin.

En wij hebben besloten niet uit te varen. Met de foto's van het zeil konden ze geen oplossing geven. Met twee man zijn ze naar onze boot gekomen om te passen en te kijken. Het oog vooraan bij de mast bleek te krap te zijn en deze moesten ze verlengen. Drie maal is scheepsrecht want nu is het zeil goed. Nu maar hopen dat we er goed mee naar huis komen. Het is nog even wachten op goed weer voordat we kunnen uitvaren. De route die we gaan afleggen is nog steeds niet zeker. We kunnen via Namibie, Sint Helena, Ascension, Kaap Verden naar de Azoren varen. Maar we kunnen ook naar de Azoren varen via Brazilie en de Carieb. Alles is mogelijk. Om richting huis te komen moeten we eerst Kaap de Goede Hoop nog ronden, zoveel is zeker.
We houden jullie op de hoogte.

Groeten Miek

Simonstown

We zitten achter een curry aan boord van een prachtige klassieke schoener in de baai van Simonstown. Het waait windkracht 8 maar de windvlagen zijn nog veel harder. Na de borrel in het clubhuis worden we uitgenodigd om een hapje te komen eten aan boord bij Keeran. Zijn boot, de Lilly Bolero, is echt een plaatje. Een stoer schip waarmee hij met wisselende bemanning de wereld over scharrelt. We worden kletsnat in zijn bijboot maar we zijn er zo. Benedendeks is het goed toeven. Als ik aan dek kom merk ik pas hoe hard het waait. Het is een mijl terugvaren naar de jachthaven, maar in deze wind is dat levensgevaarlijk dus blijven we maar aan boord slapen. 's Nachts slaat de bijboot van Keeran los en te pletter op de rotsen. Er zijn alleen nog maar kleine stukjes hout van over als hij in het eerste daglicht met zijn wetsuit aan op onderzoek gaat in een kayak. Zijn buitenboordmotor ligt op de bodem en het waait nog steeds hard. Hij reageert als een echte zeeman. “Balen, maar niks aan te doen. Koffie iemand?”

Waar ons laatste verhaal stopte gierde de wind ons om de oren. De bergwand waarlangs de wind accelereert op nog geen 200 meter aan bakboord. Simonstown in de verte. De wind trekt aan. Eerst 30 dan 35 knopen. We lopen ruim 8 knopen. De jachthaven van Simonstown half verscholen achter een grote Marinehaven. We vinden beschutting achter de gigantische havenmuur van de marinehaven en gooien de zeilen neer. Het waait nu wel heel hard en onze motor heeft moeite om tegen de wind de haven in te varen. We worden achteruit geblazen in een dikke vlaag en draaien nog maar een rondje. Uiteindelijk komen we tegen de wind in en kruipen de haven binnen. Genoeg handjes op de kade om onze lijnen aan te pakken. Een warm weerzien met een hoop vrienden en tijdens de borrel in het clubhuis van de jachtclub toasten we op Oma Stiek.

Twee dagen later zijn we aan boord van de gouden huurkoets van Vincent en Linda en cruisen we door de woestijn rond Oudtshoorn. Linda heeft allerlei geweldige plekjes opgesnord. Zo overnachten we in onze eigen safaritent met uitzicht over een mooie vallei. Terwijl Miek en Linda in het zwembad liggen met een drankje en zeedieren na doen, steken de gebroeders Rutte de braai aan. Onze eigen tent heeft een balkon rondom met een jacuzzi onder de sterren. Wat een geweldige plek. Wat volgt is een roadtrip van een paar dagen met heel veel lol, bergpassen, grotten en wijnproeverijen.

Als klap op de vuurpijl dineren we bij het meest gerenommeerde restaurant van Zuid-Afrika. Le Quartier Francais in Franschhoek. Daar spetteren de tovervonken van je bord en eten we lekkerder dan we ooit hadden kunnen bedenken. Als we op vrijdag afscheid nemen van Vincent en Linda in Kaapstad duiken we een internetcafe in voor een geheel nieuwe ervaring. Letterlijk geheel nieuw, want hoe vaak bent u al live via skype bij een uitvaart geweest? Omringt door emailcheckende backpackers en moppentappende medewerkers zijn we er toch een beetje bij en dat is heel fijn.


Nu zijn we alweer een paar dagen aan boord. Ons nieuwe grootzeil is gearriveerd. Helaas heeft de zeilmaker een rekenfoutje gemaakt en bleek het zeil veel te klein. Nu moeten ze dus een heel nieuw zeil maken, erg zonde van alle moeite en materialen. Simonstown is echter een prima plek om te verblijven en we houden het hier nog wel even uit. Ian, onze Zuid-Afrikaanse buurman heeft ons zijn auto uitgeleend en we combineren bootklussen met toeristische uitstapjes. Zojuist hebben we de boot verlegd. De Pinquin ligt nu buitenop Lilly Bolero die vanavond een groot feest geeft en daarvoor in de haven is komen liggen. We doen niet aan goede voornemens maar we zullen proberen weer wat vaker ons blog bij te schrijven want er gebeurt genoeg.


groet
Ben en Miek

Geen vis meer zien

"Ik werd pas drie dagen later in het ziekenhuis wakker" zegt Roy als hij zijn bakkie het haventerrein afstuurt. "Ik was kennelijk neergestoken door mijn eigen bemanningslid. Bijna doodgebloed en op straat achtergelaten. Daarna ben ik maar gestopt met drinken." Roy zegt het bijna terloops. Twee jaar staat hij nu droog. "En dat bevalt toch beter." Ik zit naast hem in zijn bakkie, Afrikaans voor pickup-truck. Hij geeft me een lift naar het benzinestation om diesel te halen. Hij is zetschipper op een klein vissersbootje en wacht al een paar weken om uit te varen. Maar de vis blijft weg. "Als ze 40 mijl verderop in Stilbaai wat beginnen te vangen dan varen we uit. Eerder heeft geen enkele zin."

Maar die vis had daar 2 maanden geleden al moeten zijn. Hij zucht. "Die gasten van mij weten zich ook geen raad en zetten het op een zuipen." Zijn kop zit vol groeven van zon en zout, en ook van zorgen. Zijn blauwe ogen staan fel, maar hij kijkt verdrietig. Hij gebaart om zich heen naar de Mosselbaaise straten. Veel lege panden en vergane glorie. Als ik mijn jerrycans sta vol te gooien komen er twee stomdronken bemanningsleden van zijn schip aanwaggelen. Volgetatoeëerd en Afrikaans pratend met dubbele tongen. Roy is hun man. Een gekke Hollander die op zo'n piepklein bootje de wereld omzeilt kunnen ze ook wel waarderen. Ik krijg een stevige handdruk. De mannen, loensend van de drank, blank en begin veertig, zijn aan zware slijtage onderhevig. Slechte gebitten, eelt op de vuisten. Ruige gasten die het zwaar hebben. Het nieuwe politieke bewind is ze nou niet echt op het lijf geschreven. Als arme blanken bevinden ze zich sinds een paar jaar onderaan de voedselketen. En er is niks geen vis te vangen. Dus geen geld. De drank wacht ze elke dag geduldig op. "Misschien varen we volgende week. Toch? Roy?" Roy lacht ze toe. "Wie weet jongens." En we scheuren weer naar de haven, mijn volle dieseltanks achterin het bakkie.

Mosselbaai was de enige schuilplek toen bleek dat we de lagune van Knysna niet in konden varen. Deze lagune heeft een zeer smalle entree, en toen wij daar op 1 januari om 7 uur 's ochtends langsvoeren braken er vier meter hoge golven over de volle breedte van de ingang. Levensgevaarlijk vond ook de reddingsdienst die ik even had gebeld. En dus werd het een ruige en uiterst zoute tocht tegen aantrekkende wind naar Mosselbaai, 45 mijl verderop. En daar liggen we drie dagen langszij een vissersschip. Gemengde emoties in het nieuwe jaar, want Miek hoort dat haar oma erg ziek is en ik krijg uiterst slecht nieuws over de gezondheid van mijn studiemaatje Richard. En zo slijten we drie mooie dagen tussen vissers en toeristen. Vincent en Linda, op weg naar Knysna, logeren een nachtje aan boord en ik bak een Heek-filet van twee kilo tot lekkerbekjes om dat te vieren. Volgende week reizen we nog een paar dagen samen door het land.

Nu wachten we totdat de wind weer terug naar Oost draait. En wachten onze vissers op vis in Stilbaai. Ik drink een biertje met Bruno, de buurman als dank voor de vis die we van hem kregen. Lekkere Panga die we bakken met knoflook en gember. Hij kan geen vis meer zien, heeft er al teveel van gegeten. Ook hij heeft geen cent te makken en vertelt over de betere tijden. De beveiligers die de haven moeten bewaken verdienen ook maar een zeer mager loontje. Toch zijn de zaken voor hun anders. Het zijn zwarte jongens en meisjes en dit baantje is voor hun duidelijk een gigantische sprong voorwaarts. Omdat we geen havenpasje hebben, moeten ze telkens de poort voor ons opendoen. Onze boodschappentassen vinden ze dan heel interessant. Ze vragen geregeld of ze wat van de boodschappen mogen hebben, of wat geld. Ik weiger telkens met een grapje of een mengeling van verontwaardiging en beleefdheid. Uiteindelijk moeten zij natuurlijk wel het hek voor ons van slot halen.

Nu varen we met bijna acht knopen af op Simonstown, iets ten zuiden van Kaapstad. We hebben vannacht Kaap Agulhas gerond en zijn dus weer officieel in de Atlantische Oceaan. Drie oceanen hebben we er nu opzitten. De zon schijnt fel op Kaap de Goede Hoop die we ten noorden van ons zien liggen terwijl we False bay binnen varen. Dan gaat de telefoon. Miek's vader vertelt dat Oma is overleden, zojuist. Om ons heen de prachtige natuur in de volle zon. De Tafelberg schuilt achter een dun wolkendekje ver aan de horizon. De zee is vol met leven. Een school met honderden dolfijnen op jacht gebruikt onze boot als verzamelplaats, zeeleeuwen schieten onder ons door op jacht naar sardines en haaien jagen op zeeleeuwen. Daarboven honderden vogels die zich wild laten neervallen. Een mooie plek om verdrietig te zijn.

Groeten
Ben en Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Familie-hereniging? Ventilator uit!

De kerk zit bomvol. Lekker meezingen en het kindje Jezus wordt door een sterke delegatie priesters van divers pluimage binnengedragen. Naast me zit een hele dikke man die heel mooi kan zingen. Mijn moeder zit voor me. De priester vertelt dat Santa Claus eigenlijk Sint Nicolaas is. We zijn in Kaapstad en de familie Rutte is bijna compleet. Eerste kerstdag arriveert de rest. Engelenkoren zwellen aan en als de collecte mand voorbij komt gooien we er handenvol dankgeld in.






De boot ligt in Port Elizabeth aan 17 landvasten. Versterkt met plastic slangen tegen doorslijten en extra schietgebedjes die hopelijk meehelpen dat we over een paar dagen de Pinquin weer veilig en heelhuids terugvinden. Met de Greyhound bus naar Kaapstad en nu met de familie samen kerst vieren in de Kaapse zon. Het is geweldig om met Atty, Pieter, Vincent en Linda op het strand te hangen en samen een kerstdiner te improviseren. We zijn schandalig verwend met kadootjes en zwemmen in de ijskoude Atlantic. Ik kijk uit op Robbeneiland als ik door een gigantische breker wordt omvergeworpen. Als ik weer bovenkom zit mijn zwembroek vol grind. Een zeeleeuw zwemt voorbij en lijkt me uit te lachen. Tijd voor een kerstborrel.

Vanuit Kaapstad wensen we iedereen een geweldige kerst en een gezond en gelukkig nieuwjaar.

Groet
Ben en Miek

Stroom zoek

Het zeilt als de brandweer. Eindelijk. Na vertrek uit Durban hebben we eerst 20 mijl stroom tegen, terwijl we ons op de gigantische duw van de Agulhas-stroom hadden verheugd. Stiekem hadden we er ook op gerekend. We hebben 48 uur tijd om in East London te komen, 250 mijl verder. Daarna wordt het hondenweer met verschrikkelijke golven. 'Boat breaking conditions' zoals ze hier zeggen. Geen risico, dus de motor bij totdat we de stroom hebben gevonden. Dat moment laat lang op zich wachten, maar dan gaan we opeens 8 knopen over de grond. En dan negen. En dan tien! Een paar uur schieten we als een raket door de prachtige avond.

Er zit veel leven in het water. Ik zie een paar grote haaien zwemmen, vlak langs de boot. Jammer genoeg zie ik niet wat voor soort, maar ze zijn een meter of drie lang. In de verte springt een walvis uit het water. Daar word ik altijd een beetje nerveus van. Maar dat is eigenbelang, want het is een prachtig gezicht. De golven zijn enorm, hoog en steil, maar we raken er mooi overheen. De wind is matig en van achteren. De snelheid neemt wat terug naar acht knopen als we de nacht ingaan. Er wordt nog wat gekletst over de marifoon. Er zijn veel boten vertrokken uit Durban vandaag. Zal wel goed komen met dioe stroom, denken we. Maar halverwege de nacht gaan we nog maar zeven en dan zes. Nou moe? We zijn de stroom kwijt! Dus: Gijpen! We gijpen terug en maken een gunstige hoek met onze vorige koers, nog geen veertig graden, we blijven dus redelijk de goede kant op gaan. En ondertussen zoeken we naar het moment waarop de boot weer begint te spurten. Maar dat komt niet.

Als we drie mijl uit de kust zijn gijpen we maar weer terug. We snappen er niks van. Nu, als ik dit typ hebben we 'm weer gevonden. We racen met 9,5 knoop naar East London. Eindelijk. Het is grappig hoe, als je in een donkere nachtwacht zit te piekeren, je aan de meest elementaire zaken kunt gaan ziten twijfelen als het even niet meezit. Nu schijnt de zon en racen we voorwaarts. De verwachting is dat de Noorderwind die we nu hebben ( momenteel windkracht 5) nog verder zal aantrekken dus we hebben een beetje haast. Door al dat gedraal hebbn we wel de kans verspeeld om met daglicht in East London aan te komen, maar in het donker zal ook wel lukken. We hebben geen keus. Onze deadline is zondagnacht, want dan komt er een front over en draait de wind tegen en zal de zee heel gemeen worden. Het weerbericht ziet er goed uit om na een dagje East London weer verder te varen. Kerst met de boot in Kaapstad zit er waarschijnlijk niet meer in, maar we gaan het proberen.

groet vanaf 32'21 Zuid, 029'02 Oost
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Even wachten

De beruchte Agulhas stroom staat hier in Durban vlak langs de kust. Deze stroom is erg handig want hij neemt je mee zuidwaarts. Het enige probleem is dat er zeer geregeld, en soms ook zeer onverwachts, depressies met heel harde zuidwestenwind ontstaan en langs de kust omhoog razen. Mocht jij op dat moment met je bootje zuidwaarts dobberen, comfortabel met de stroming mee, dan heb je een groot probleem. Als deze harde wind tegen de harde stroom opbotst ontstaan er namelijk vreselijk gevaarlijke zeeën. Heel hoge steile golven die veel hoger en steiler zijn dan waar ook ter wereld (denk aan gebouwen van vijf verdiepingen). Je wilt dus altijd voorkomen dat er opeens een zuidwesterstorm opsteekt. Jammer genoeg gebeurt dat hier minimaal eens per week.





Als ik 'Agulhas' intyp geeft de spellingscontrole van OpenOffice als spelling-suggestie ' lulhannes'. Dat is ongeveer de zelfde typering die de Commodore van de jachtclub hier overhad voor een zeiler die zich van al het lokale advies niets had aangetrokken en die vervolgens van zee gered moest worden. De afstand tussen Durban en de eerstvolgende haven waar je kunt schuilen is 250 mijl, minimaal twee dagen varen. Je begrijpt dus dat het nauw luistert wanneer je hier uit de haven vertrekt. En dat je beter maar wel naar de locals kunt luisteren.

Zondagmorgen half zeven. Uit de veren, bed opruimen, bijboot door het voorluik naar binnen en gaan. Althans dat was de bedoeling. De boot ligt er klaar voor. Watertanks vol, klusjes gedaan, verse proviand aan boord. Iedereen was het er al een paar dagen over eens dat zondag een uitstekende dag was om te vertrekken uit Durban. De wind zou naar het Noordoosten draaien en zo een paar dagen blijven. Net genoeg om mee naar East London of zelfs iets verder, maar Port Elizabeth te varen. En dat is precies wat je wilt. Dus vrijdag waren we braaf alle instanties ( immigratie-douane-havendienst-douane-havendienst) afgelopen om uit te checken. Klaar om na twee weken Durban richting de Kaap te varen.




Dat ik op zaterdag nog even door mijn rug ging hielp niet mee. Maar toen bleek dat de noordenwind wel heel hard zou zijn en er zelfs een gale-warning werd uitgevaardigd krabden we ons allemaal nog even achter de oren. Druk geouwehoer op de steiger. Gaan of niet? Uiteindelijk met rug als goed excuus hakken we de knoop door. We gaan niet. Twee uur later komt een boot die wel was uitgevaren terug. Die gale-warning had hem doen besluiten om te keren. Het is 4 december. Miek besluit pepernoten te gaan bakken. Die avond krijgen alle Nederlandse boten op mysterieuze wijze bezoek van de Sint. En de stormwaarschuwing doet zijn naam eer aan. Verderop in het zuiden waaien de winden met meer dan 40 knopen door de bomen. De brave kinderen aan boord Blauwe Pinquin draaiden zich nog maar eens om onder hun heerlijk warme dekbed. Volgende week beter.


groet
Ben

De grote vlakte

“Dus we hadden jou ook niet mogen meenemen?” Onze gebruikelijke naïviteit werkt niet in Zuid- Afrika. Toch nemen we deze liftster mee. We rijden al een paar uur door adembenemend groots land. Dreigend onweer torent hoog boven de Drakensberg. Pikzwarte wolken boven felgele graslanden en zwart graniet. Piepkleine stippels in het veld blijken gigantische bruine koeien van dichtbij. De schaal van het landschap is niets wat we kennen. In cultuur gebracht door noeste arbeid van arme zwarten en hun dikke blanke bazen.

Er is niet veel veranderd in de arbeidsverhoudingen sinds de apartheid is afgeschaft. Het kapitaal blijft in handen van een kleine groep. Weldoorvoede aliens zijn we. Veilig vanuit onze huurauto aanschouwen we een verscheurd maar krankzinnig mooi land. Onze liftster werkt op een boerderij en staat al uren op een lift te wachten. Ze kan maar eens per week naar haar eigen huis. De weg is zo leeg als het land dat we doorkruisen. Een snelle blik doet ons besluiten dat we hier niet met een koppensnelster te maken hebben en ik trap op de rem .

Vier minuten later. Vanaf de achterbank drukt een uiterst welbespraakt Zulu meisje – een jaar of 20 is ze, mooi aangekleed- ons op het hart nooit meer lifters mee te nemen. In ieder geval niet in Kwazulu Natal. “ Jullie zijn maf! Ze drukken een mes op je keel, een pistool op je hoofd. Stelen je auto. Laten je naakt in de berm achter. Of erger” Ik kijk haar lachend aan in de spiegel. “En jij dan? Hoe gevaarlijk ben jij?” Een diepe zucht. “ Nee, ik niet nee. Maar.. Nee echt ik meen het. Doe het niet! Beloof het me! Jullie snappen er niets van. Je gelooft niet wat mensen kunnen doen.”

We beloven haar niets en brengen haar netjes naar haar dorp. Toch heeft ze waarschijnlijk gelijk.
De mannen van de jachtclub in Durban drukten het me ook al op het hart. Telkens weer. “In Durban kun je 's avonds niet over straat. Met de auto gaat nog net, maar dan mag je zeker niet uitstappen en altijd je deuren en ramen dichthouden. Ga het risico niet nemen, want je wordt vermoord. Dat is geen grapje” Ze zeggen het echt. De nuance is volledig zoek. Zonder blikken of blozen wordt 90% van de bevolking hier weggezet als genadeloze moordenaars. Na talloze generaties van genadeloze onderdrukking van de zwarte hordes weten de meeste blanken hier momenteel niet zo goed meer waar ze het zoeken moeten. Behalve dan achter hoge hekken.

Zes dagen zijn we het land ingetrokken. Safari, wilde dieren, lege velden, grote vlakten. Indrukwekkend grotesk land. Landstreken waar de helft van alle volwassenen HIV heeft. Armoede naast stinkende rijkdom. De blanke kliek heeft zich verschanst en wacht angstig op wat de zwarte regering nu weer gaat uitspoken. Straatnamen zijn veranderd. Generaals uit het boerenleger verliezen hun pleinen aan zwarte verzetshelden. Piet Retief kan het wel vergeten. De geschiedenis wordt herschreven. De 'winner takes it all' gaat hier niet op, want de blanken houden het kapitaal in handen. Alles behalve de economische macht zijn ze kwijt. Ook daarom is er veel corruptie en nepotisme onder het nieuwe bewind. Het douanekantoor waar we inklaren: Een vrouw ligt onder haar bureau chips te eten. Welkom in het nieuwe Zuid-Afrika.

Dag twee van onze excursie en een gigantische neushoorn dribbelt recht op ons af. Duizend kilo testosteron met een hekel aan auto's. In zijn achteruit gieren we slingerend de heuvel terug op. Dan duikt onze grote belager de bosjes in en is plots verdwenen. Terwijl de adrenaline bijna uit onze oren stroomt bejubelen we de brute kracht van moeder natuur.

Na twee weken Zuid Afrika begint het een beetje te dagen. Dit is geen gewoon land. Overal en alles is hier politiek, terwijl de ervaring van het land en de natuur juist volledig a-politiek zijn. In het natuurreservaat zijn alle door mensen bedachte regels afwezig. Een paar bochten na de neushoorn, de auto opeens omringd door acht leeuwen. “Als ik nu uitstap wordt ik opgegeten”, zeg ik lachend tegen Miek. Een nieuwe ervaring.

Groeten
Ben

Kwazulu-Natal

klik op bovenstaande foto voor nog meer foto's


toch een luipaard...rende voor de auto langs de bosjes in