Toch maar even een duik nemen

De wind giert door de verstaging en regendruppels prikken in onze ogen. We liggen voor anker bij een prachtig eilandje en de golven slaan tegen de boot. “Zullen we toch maar even gaan zwemmen?”, vraag ik aan Vera. Ze is vijf en heeft een nieuwe zwembril. Die moeten we natuurlijk uitproberen. Ondanks de regen. Thuis in Amsterdam zwemt Vera al in het eerste badje, maar hier vanaf de Blauwe Pinquin springt ze zo vanaf de bijboot het diepe water in. Met haar prachtige Hiwi de Kiwi zwemvest om is ze nergens bang voor. De golven slaan soms over haar hoofd, maar we hebben lol! We hadden ook wel even genoeg van binnen zitten terwijl het buiten regent.



Het is al een paar dagen feest aan boord, want onze walkapitein is gearriveerd! Gerlof, Esther en Vera zijn met een campertje naar Opua gekomen en vandaar zijn we gaan varen. Het is geweldig om elkaar weer te zien. Het voelt zeker niet als anderhalf jaar. De kadoo's die ze mee hebben genomen zijn geweldig. Zelfs een heus kerstpakket dat we binnenkort gaan openmaken, geweldig speelgoed (hoogvermogen lasers om langsvarende olietankers mee te waarschuwen!cool!! ), mooie boeken, een scheurkalender, chocoladeletters, speculaaskruiden, sinterklaas en zwartepiet vingerpoppetjes en heel veel post van familie. Na vier dagen regen zijn we momenteel even aan het opdrogen. Esther, Vera en Gerlof zijn met de bus naar het Kauri bos en wij doen wat kerstklusjes en denken na wat we willen eten op Jezus' verjaardag.


De zon is gelukkig weer gaan schijnen en we hebben zin in de tweede ronde. We varen straks naar een baaitje waar ze later met de camper kunnen komen en dan gaan we met zijn allen kerst vieren, want Ruud en Anna zijn ook onderweg deze kant op. Ik heb al een nieuwe kerstoutfit. Een nieuw tshirt bij de tweedehands winkel dat maar 1,5 dollar kostte.

Veel plezier in de sneeuw en zalig kerstfeest allemaal!

Ben en Miek

Een rokje en drie oude boeken

Om ongestoord zijn gang te kunnen gaan trok Friedensreich Hundertwasser zich in 1973 terug in Nieuw Zeeland. Hij had het wel gehad met het gejaagde en energieverslindende leven in Europa en bouwde hier zijn eigen huis in de natuur. De Oostenrijker was naast kunstenaar een redelijk gevierd eco-architect. Bekend van die rare scheve gebouwen in o.a. Wenen waar bomen in groeien. Je hebt het vast wel eens gezien.

In het behoorlijk saaie stadje Kawakawa heeft Hundertwasser als laatste kunstje de openbare toiletten ontworpen, en daar heb ik vorige week in geplast. Dat luchtte enorm op en dat is weer op bijgaande foto te zien. (Als we weer bij het internet zijn zetten we die erbij ok?)
Alleen als je een Hundertwasser plasser bent word je zomaar na het plassen op de foto gezet. Let op de geestverruimende tegeltjes.

De afgelopen week hebben we heerlijk gezeild met aan boord Ruud en Anneke. Miek had daar al erg lang naar uitgekeken en het was erg leuk om ze in Auckland van het vliegtuig op te halen. Net als Hundertwasser zijn zij het hectische leven in Europa ontvlucht. Al is het maar voor heel even. Ze waren heel blij om hun dochter na meer dan 1,5 jaar weer te zien en we hebben er een goed feest van gemaakt. Voor ons vertrek uit Nederland hebben Ruud en Anneke zo hard geklust aan onze boot dat het bijna schandalig was dat ze nooit met de Pinquin hebben gezeild. Dat is nu dus mooi rechtgezet. We hebben heerlijk gevaren, gesnorkeld, vis gevangen, gefikt en prachtig gewandeld. De ouders Stiekema blijken uitstekende fokkematen en we hebben ze flink laten werken aan de lieren toen we weer eens een baai in of uit kruisten. De motor heeft het nog rustiger gehad dan anders, want zelfs ankerop ging op zeil. De dolfijnen lieten zich helaas niet van dichtbij zien, maar dat komt rond de kerst vast nog wel, want dan komen ze weer een paar dagen aan boord.

We zagen veel blauwe pinguins. Mooie beesten zijn dat toch. Ook een paar dode trouwens die ronddreven. Dat komt door een storm van een paar weken geleden zeggen ze hier. Het heeft heel hard gestormd en toen zijn de jonkies een beetje van streek geraakt. Dat was trouwens de storm die wij probeerden te ontwijken. Onze vrienden van zeiljacht Mojo zaten er middenin en die hebben een dag windkracht 9 en 10 gehad en zijn al hun zeilen kwijtgeraakt en in een etmaal 150 mijl de verkeerde kant op afgedreven. Dat hoorden we vorige week toen we ze weer spraken, voor het eerst sinds de Galapagos. Wij blij dat we een week later waren vertrokken uit Tonga.

Nu is het even rustig aan boord en zijn we in blijde verwachting van de komst van Gerlof, Esther en Vera. We liggen voor anker bij Russell, een heerlijk ingeslapen stadje. Ooit noemde ze het hier het 'hellhole of the pacific' en viel er veel te zuipen, hoeren en sloeren. Toen Darwin hier in 1835 voor anker lag met de Beagle was hij niet erg gecharmeerd van het goddeloze oord dat hij aantrof. Verschillende missieposten hebben het de afgelopen 175 jaar echter tot een uiterst aangeharkt oord weten te preken. We hebben er geweldig gewandeld door de natuur en langs historische plekken waar de Maori's de Engelsen hebben bevochten, maar vooral andersom. De geschiedenis hier is beladen, en iedereen doet zijn best uiterst politiek correct te zijn. Toch lees je vooral de westerse variant van de gebeurtenissen. Het prachtig museumpje hier heeft een fantastische replica van de Endeavour van kapitein Cook (die toen nog luitenant was). Schaal 1 op 5, met tuig en zeilen en echte blokken. Een ploegje getrainde lilliputters zou er zo mee weg kunnen varen. Ook al valt er zelfs voor zulke kleine mannetjes helaas niets meer te ontdekken. Aan de overkant van de weg een geweldige tweedehands winkel. Miek heeft een rokje gekocht en ik weer drie nieuwe oude boeken. Bij elkaar kostte dat minder dan wat je zoal betaalt voor een Cornetto-classic op een zonnige zondagmiddag bij een snackbar in bijvoorbeeld Scherpenzeel. Voor vis en chips kun je beter naar Opua gaan. In Russell is die bijna net zo vet als in Harwich, en dat is geen aanbeveling. Je krijgt het hier ook in een oude krant. En zo kwam het dat we gezeten aan de waterkant met volle mond onze horoscopen van verleden week konden vergelijken met het waargebeurde actuele heden en het klopte ook nog!

Groeten
Ben

----------









radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Jacques Plafond op groene stroom

We hebben voor de gein een thermometer gekocht omdat we dachten dat er nachtvorst was. Maar dat bleek dus 14 graden Celsius te zijn. Laat je niks wijsmaken door stoere praatjes van zeilers die de wereld rond zijn gegaan. Van wereldzeilen word je een geweldig watje. Terwijl in Nederland de mussen van het dak vriezen, kun je ons 's ochtends zien zitten ontbijten in lange pyama's met geitenwollen sokken aan.

Zeilpret tussen de eilandjes
Hier in de Bay of islands kun je geweldig zeilen. We hebben alvast wat ankerplekjes verkend. Miek heeft mijn haar geknipt bovenop een berg en we hebben in een groen grasveld gelegen tussen de madeliefjes.

Miek's ouders zijn gisteren gearriveerd en het is vakantie aan boord van de Blauwe Pinquin! Oh yeah! Momenteel zijn de Stiekema's een dagvullende wandeling aan het doen terwijl ik de boodschappen opberg en mijn nieuwe boeken koester. Want ik heb eindelijk een fatsoenlijke boekenwinkel gevonden die bieb-surplus verkoopt tegen afbraakprijzen. De kwaliteit van onze boordbibliotheek is door slechte ruilen en weggeef-acties ernstig in gevaar gekomen maar nu gelukkig weer op peil. En dat is nog niet alles, we steunen met elk boek dat we kopen het instandhouden van het oude gebouw waar de bieb zich in bevind en waar ze hier erg trots op zijn, simpelweg vanwege het feit dat er hier verder eigenlijk helemaal geen oude gebouwen zijn. Dubbel fijn dus en we waren al zo blij vanwege al die kadoos uit Nederland die we hier gistermiddag op het achterdek hebben uitgepakt. Bedankt voor alle post, pepernoten, chocoladeletters, liefdesbrieven, fanmail en verwensingen en we beloven dat we heel goed voor Ruud en Anneke zullen zorgen in ruil voor al het fijns dat ze voor ons hebben meegenomen.
In het gras liggen is plezier voor 2

In mijn inbox een email van broer Vincent die me er terloops op wees dat ALLE afleveringen van Ronflonflon nu online staan. Dat is goed nieuws. KLIK HIER want het is briljant en een genot vooral ook omdat we nu toevallig goed internet aan boord hebben en ik dus alle afleveringen probeer te downloaden om die later tijdens nachtwachten te kunnen beluisteren. Dat alles natuurlijk via door zon en wind opgewekt energie en op 12 volt! Jacques Plafond for president jazeker!

Internet op de ankerplek heeft ook nadelige effecten. Zo ben ik lid geworden van twitter. Ik snap er alleen nog niet zoveel van. En vanmorgen kwam ik achter het bestaan van de Ecolution, een zogenaamd ecologisch zeilschip van Wubbo Ockels. Die boot is door vandalen tot zinken gebracht en dat is een klotestreek, maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat is dat hij een 25 meter lang zeilschip van 70 ton, met aan boord 10.000 kg aan accu's , dat ontworpen is om met 2 mensen te kunnen zeilen, ecologisch durft te noemen. Kijk maar eens op de site van het project en bedenk je hoeveel energie het kost om zo'n schip te produceren. “Je moet je daar niet over opwinden” , zegt Annemiek, en ze heeft gelijk. Als de Ecolution van Wubbo Ockels een ecologisch verantwoord schip is, dan ben ik Sinterklaas.

Om een idee te geven hoe het ook kan sla ik ons logboek even open. De afgelopen 12 maanden hebben wij 463 liter diesel verstookt. Daarmee hebben we 13.003 mijl afgelegd. De accu's houden we vol met twee 85 watt zonnepanelen en een Air Marine windgenerator. We hebben 2 geweldige Mastervolt AGM lichtaccu's aan boord met een capaciteit van samen 320 ampereuur. We hebben eigenlijk maar een grote energieverbruiker aan boord en dat is onze koelkast. Onze verlichting is grotendeels LED en als het donker wordt gaan we naar bed. Ons schip is al sinds 1977 in de vaart maar zeilt nog steeds als de beste. Als je over carbon footprints praat, verhoudt Ecolution zich tot Blauwe Pinquin als de Verenigde Staten tot Bhutan. En wat gaat Wubbo doen als zijn 10 ton aan accu's over een paar jaar aan vervanging toe zijn? Even langs de chemo-kar?

Wij zijn zeker niet heilig, maar ik word wat triest van het feit dat men maar als een blind paard achter dit soort valse duurzaamheids-profeten aanloopt terwijl wordt vergeten dat duurzaamheid begint bij minder beslag leggen op natuurlijke middelen. Maar zoals Miek al zegt, daar moet ik me niet over opwinden.

Vanaf maandag weer gewoon offline en genieten van de natuur. Hup, met zijn vieren lekker zeilen en in de tussentijd de groeten vanaf zogenaamd ecologisch vakantiezeiljacht Blauwe Pinquin.

Groene groeten

Ben

Het gras is groen op Roberton Island vlakbij Russel

Asperges en kaasplakken! Er is weer kaas! KAAS!!!!!

Geen snode plannen

We beginnen zowaar te twijfelen. Ligt Nieuw Zeeland hier echt ergens? Het land komt maar niet in zicht uit de regenachtige mist waar we de laatste uren doorheen varen. Het is nog maar vijf mijl. Waar is dat land toch? De wind is helemaal ingezakt en we hebben 10 mijl voordat we de Bay of islands invaren de motor moeten aanzetten. Jammer, want we hebben de hele overtocht gezeild, en hadden graag onder zeil Opua binnen gevaren. Maar er is een limiet aan de hoeveelheid zeilgeklapper die je kunt verdragen. Als het zicht dan ook nog maar 50 meter is en je verwacht elk moment een olietanker te zien opdoemen dan is de keuze snel gemaakt. De motor staat dus bij als we vrijdagmorgen vanuit de mist eindelijk iets zien opdoemen.
koffievisite 20 mijl buitengaats

Maar dat is geen land! Uit de mist komt langzaam een gigantisch oorlogschip tevoorschijn. Ze varen recht op ons af en dat is een imposante gewaarwording. Moeten we nu bang zijn? Ik voel me die U-boot kapitein uit Das Boot als ik met onwelriekende oksels en een baard van 8 dagen door mijn verrekijker sta te turen om in te schatten welk gevaar ons nu weer bedreigt. Maar dat valt gelukkig mee. De oorlogsbodem vaart erg langzaam op ons af en maakt dan een wijde cirkel om ons heen. Ik roep hem op op de marifoon en hij vertelt dat ze aan boord komen voor controle. Gezellig en we hebben onze coke toch al op, en even later ligt er een dikke speedboot langzij die drie man aan boord zet. Aardige gasten van de douane, met helmen op en echte pistolen, die dezelfde vragen stellen als het vliegtuig van gisteren ook al stelde.
"Geen wapens aan boord ? Geen dieren?"
"Nee meneer!"
"En jullie hebben geen snode plannen?"
"Nee meneer!"
"Nou da's mooi. Welkom in Nieuw Zeeland! En mijn opa komt ook uit Holland trouwens"
Ze maken nog wat foto's van ons logboek en dan zijn ze weer vertrokken. Met hun 400 pk Rib worden ze binnen 10 seconden weer omhoog gehesen aan boord van hun moederschip, die de hele tijd 100 meter naast ons voer en elke minuut luid de misthoorn liet klinken. Niks saai hier op zee!

Leuke Big Brother ervaring: Fly-by 100 mijl uit de kust. Ze wisten zelfs mijn naam.



Nou en nu zijn we dus in Nieuw Zeeland. Hoe het hier is vertellen we je later nog wel. In ieder geval mooi, kneuterig en goed georganiseerd. Alsof ze de jaren vijftig in een nieuw jasje hebben gestoken. De voordeuren staan hier nog gewoon open en iedereen zegt gedag. Je kunt hier binnen een dag waarschijnlijk wel 200 fietsen stelen. Dat had Herman Brood moeten weten. Die ging vroeger met een busje naar Oostenrijk om fietsen te jatten omdat niemand daar zijn fiets op slot zette.

Net als in de Tour wordt er niet gestopt voor kleine reparaties

Het inklaren was een eitje en de marina erg goedkoop, dus daar liggen we nu even een paar dagen om te ontzilten. Alles is namelijk heel erg zout geworden. We zijn in het thuiswater van de Blauwe Pinguin! Die kleine jongens zwemmen hier gewoon rond. Onze boot is een ware heldin, wij zijn heelhuids en veilig halverwege onze wereldreis en we hebben 15.734 mijl op het log staan. Het voelt reusachtig goed om hier te zijn.

Groeten
Ben

Zout

Met ons liggen er nog 21 boten te wachten in Nuku'Alofa om de oversteek naar New Zealand te maken. Rond een uur of 10 elke ochtend zie je de schippers naar de kant gaan, tijd om over het weer te praten. Het weer is niet zo voorspelbaar als we het laatste jaar hebben gehad. We verlaten de tropen en hebben meer kans op harde wind en veranderlijk weer. Langzaam wordt het duidelijk dat we donderdagochtend weg kunnen. Het kan wel eens hard waaien in het begin maar dichter bij New Zealand lijkt het beter te worden. Op woensdag zie je geen vrouw buiten. Zij zijn allen druk bezig in de kombuis. 'Hoeveel dagen gaan we varen, schat?' en de vriezers worden gevuld. Ik ben echter met een uurtje al weer buiten. De nasi staat af te koelen om afhankelijk van de zeegang nassi of nassie te worden. Met alleen een koelkast ben je nou eenmaal snel klaar.

Donderdagochtend is het zover, rond 9.00 uur gaat ons anker op. Als in een optocht varen de boten tussen het rif door de oceaan op. De wind komt uit het zuiden dus we varen weer eens hoog aan de wind. Het is even wennen om onder een hoek van 30 graden te liggen maar de Pinquin vaart mooi door de golven. We kunnen de andere boten bijna bijhouden ondanks dat ze toch een stuk langer zijn dan wij. Na de eerste nacht begint het langzaam harder te waaien. De zee bouwt op en we banen ons een weg naar Nieuw Zealand over en door de golven heen. Het water spoelt over het dek en binnen de kortste keren zijn we zelf ook helemaal zout. Binnen begint het langzaam op steeds meer plekken te lekken. Overal hangen stukjes keukenpapier om de druppels een beetje bij elkaar te houden en de bedden droog.

Ik word vrijdagochtend gewekt door de marifoon. Een vrouw roept 'panpan panpan, this is sailingyacht Calemera. We lost our rudder'. Omdat we alleen boten kunnen horen met onze handheld VHF binnen zichtsafstand is het voor ons al snel duidelijk dat het om de zeilboot achter ons gaat, mede omdat zij zojuist in de wind is gedraaid. Ben vraagt voor de zekerheid de positie. Ik doe snel mijn zeilpak aan. Ben belooft om in de buurt te blijven. We besluiten te reven en dan bij te gaan liggen. Het laatste is niet nodig want de stuurkabel blijkt gebroken en deze hebben ze kunnen vervangen met een lijn. De stuurautomaat doet het ook nog dus ze kunnen verder. Gelukkig maar en nog wat overrompeld zeilen ook wij weer verder.

Het waait ondertussen zo'n 5 a 6 beaufort en door een gunstige stroom gaan we hard. We hebben de zeilen flink gereefd en maken toch gemiddeld zo'n 7 knopen. De wind fluit door de stagen, de golven slaan over het dek maar de boot juicht. Hoe spannender ik het vind, hoe meer de Pinquin lijkt te genieten. Ze geeft me een veilig gevoel en ben trots op ons dappere scheepje.

Ondertussen is de wind al weer stukken minder en komt New Zealand langzaam dichterbij. Ik verheug me al stiekem op het moment dat onze Blauwe Pinquin tussen blauwe pinguins voor anker ligt, de kleinste pinguin soort. Maar eerst hebben we 290 mijl te gaan om 12 eieren, een pot honing, 3 kilo gedroogde bonen en 8 knollen knoflook op te eten. Dit alles mag niet met ons mee naar New Zealand.

Groeten van 31' 08,5 Z 177' 32,9 O
Miek

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

moonen voor XS4all

Ja hoor! Wel goed opletten daar in Nederland. We staan namelijk al een kwartier te moonen voor dit billboard in Tonga.

Daar hebben kekke reclamejongens een nederlands billboard plus webcam opgehangen voor Xs4all. Die reclamejongens zijn niet van gisteren! Een leuk snoepreisje en wat spiegels en kraaltjs voor de locals. Ze hebben hier zelfs een lezing gehouden om het nederlandse reclamebord uit te leggen aan de locals. " Een stukje globale totaalcommunicatie naar de mensen toe!", zegmaar.

Check : http://xs4all.nl/tonga

Conciërge op zee

Langzaam sjokken de beambten van de Douane en de Immigratiedienst over de stoffige kade richting onze boot. Ze dragen geen uniformen en maken een uiterst kalme en vriendelijke indruk. No hurries, no worries. We hebben de Blauwe Pinquin zojuist aan de visserskade van het stadje Neiafu geparkeerd. Dat is verplicht als je wilt uitchecken bij vertrek.

We willen zo snel mogelijk weg van deze kade want er waait veel zand op ons dek en we willen geen kakkerlakken of ratten aan boord. Langszij een kade liggen is de beste manier om zulk gespuis aan boord te krijgen. De beambten lopen vriendelijk groetend ons schip voorbij en gaan aan boord bij een Amerikaans jacht dat zojuist is aangekomen na ruim twee weken op zee. Brian, de schipper, zwaaide ons een maand geleden uit toen we vanaf Raiatea vertrokken en nu zien we elkaar dus weer. Om naar een andere eilandengroep te mogen varen moet je hier telkens in- en uitklaren. Een werkverschaffing voor alle betrokkenen, maar we hebben geleerd om bureaucratische regels zonder morren te accepteren. Dat maakt het leven veel leuker. We doen dus vrolijk wat er van ons gevraagd wordt, lopen rond met formulieren, schudden handen van beambten en vergaren stempels en belangrijke kopieën. Bij de havenmeester rekenen we 58 cent af. We spelen het spel mee en vinden iedereen reuze belangrijk. Na een klein uurtje mogen we weg en gooien we de boot los.

"Can we help you?" Twee in oranje tupenu's gestoken schooljongens willen helpen met wegvaren. Ze zijn een jaar of tien en zien er patent uit in hun traditionele tongaanse rokken die verplicht zijn als schooluniform. Ondanks al het kattekwaad dat de heren hier op de kade uithalen zijn hun witte bloesjes onberispelijk wit en mooi gestreken. Maar we zijn al los en ik stuur vrolijk naar ze zwaaiend de boot terug naar het dorp.

Omdat er slecht weer aankomt blijven we nog een tijdje in de buurt. In het dorp is gratis internet en een gezellige kroeg en binnen een straal van tien mijl stikt het van de beschutte ankerplekjes. Het eerstvolgende weervenster voor vertrek naar Nieuw Zeeland wordt voorlopig nog niet verwacht. We doen rustig aan voordat we naar de meest zuidelijke stad van Tonga, Nuku'alofa varen. Daar liggen momenteel wel veertig boten te wachten op goed oversteekweer, dus we hebben geen haast om daar tussen te gaan liggen.

Op zaterdag als de wind wat geluwd is zetten we de gerepareerde Genua weer op het stag en varen daarmee op zondag het dorp uit. Zonder motor van de meerboei afzeilend begint een heerlijke zeildag. Het is fijn om weer met onze vertrouwde Genua te varen, want hoog aan de wind vaart dit zeil veel beter dan ons reserve voorzeil. Het vaargebied van de Vavau groep, waar we nu zijn, is beschut en het water is vlak. Door de vele hoge eilanden heb je nooit langer dan tien minuten wind uit dezelfde richting en dat maakt het zeilen leuk. Alsof we weer met een Valk over sloot en plas door Friesland varen. We doen ons best om de volgende ankerplek zonder motor te bereiken en laveren tussen koraalriffen, tropische eilandjes en walvissen door naar onze bestemming, een ankerplek achter een piepklein eilandje. Het waait tussen de vijftien en vijfentwintig knopen en ik verbaas me erover dat we na vijftienduizend mijl nog steeds zoveel plezier hebben in de zeilerij. Zal wel een goed teken zijn,denk ik als we vlak voor een koraalrif overstag gaan.

Ons ankerplekje is uitstekend. Langs de kant is het water prachtig groen en azuurblauw. Het stikt hier van de fel-blauwe zeesterren, maar er drijven ook Portugese oorlogsschepen rond. Dat zijn kut-kwallen. Gelukkig van mini-formaat en dus niet meteen gevaarlijk, maar heel irritant als je er tegenaan zwemt. We doen hier twee dagen lang bijbootexcursies, vissen, snorkelen en fikken een dikke bbq op het strand. Op dinsdag regent het de hele dag en vullen we alle tanks. Ik sta 1,5 uur lang in mijn zwembroek de was te doen, vul al onze watervaatjes en heb mijn tweede douche sinds gisteren. Het moet niet gekker worden die luxe.

We vertrekken op woensdagmiddag en met een lekker briesje zigzaggen we tussen de kleine eilandjes en ondiepten door zuidwaarts. De lucht in het zuiden is donker en de wind valt al gauw helemaal weg. De motor moet er bij want anders zijn we niet voor donker tussen de eilandjes vandaan. Voor ons begint de zwarte lucht zijn potentie te ontladen. Een gigantische bultrug-walvis zwemt opeens naast de boot. Proest! Ik schrik me rot. Hij maakt een wat strenge indruk. Zijn kalf zwemt even verderop en na een paar seconden zijn ze weer verdwenen, terwijl het rond ons flitst en knettert van het onweer. Wat een gaaf beest! Door zijn afmetingen dwingt hij onmiddellijk respect af en het leek net alsof hij ons even kwam waarschuwen. Als een conciërge die komt zeggen dat die teringherrie wat zachter moet.
"Wegwezen met die lawaaiige herriemotor!"
"OK, we gaan al,mevrouw!"

Als het donker wordt lijkt het wel een vuurwerkshow. De wind is weggevallen en we hotseklotsen langzaam vooruit. We zeilen als natte kranten, met net te weinig wind en iets te veel flitsen overal om ons heen. De voorspelde wind is nergens te bekennen en het duurt tot twee uur de volgende middag voordat we bij een onbewoond eilandje zijn waar we voor anker gaan.

Niet veel beschutting hier aan de zuidkant van Ofolanga. Mocht het vannacht gaan waaien dan varen we meteen weer verder. De Pinquin schommelt zachtjes achter haar anker dat 10 meter diep ligt. Het eiland is mooi groen met palmbomen en wit strand. Het eiland lokt maar het begint te plenzen. Het is grijs en grauw en dus blijf ik maar binnen. Miek bakt een brood en ik doe een tukkie. Als de zon ondergaat komt hij onder de bewolking tevoorschijn en geeft een prachtige lichtshow met twee regenbogen. Opeens zien we de vulkaan Kao aan de horizon, met de zon ernaast. Die hadden we door alle wolken even over het hoofd gezien. Een prachtige toegift. We zijn hier alleen op de wereld, en al is die momenteel wat grijs, hij mag er wezen.

Groeten vanaf 19'36'4Z 174'27,4W
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com