Reunion Rhum Punch

We kunnen wel zeggen dat we reacties op de site willen, maar dan moeten we ook af en toe wat nieuws posten. Het is al lang geleden dat ik achter de computer kroop om jullie op de hoogte te stellen van de belevenissen, avonturen en lief en leed. Nu, maandagavond 20.15 uur zit ik achter de computer die op de kaartentafel staat in de navigatiehoek. Rechts van mij lacht de afwas me toe. Op de achtergrond hoor ik af en toe Ben, die aan boord van A Small Nest aan het pokeren is.
Lang leve Frankrijk

De afgelopen weken is er veel gebeurd, te veel om allemaal nog te vertellen. De grap is dat als je niks beleefd je alle tijd hebt om te typen, maar als je veel mee maakt er te weinig tijd is om het op de blog te zetten. Ik zal toch een korte samenvatting proberen te geven.
Zussies Stiek

Carla en Ben met hun paardenrennen-winst

Mijn zus, Carla is op Mauritius twee weken op bezoek geweest. Het plan was om samen met haar naar Reunion te varen zodat ze op beide eilanden bijna een week zou hebben. Helaas dacht het weer hier anders over en zijn we op Mauritius gebleven. Mauritius is een prachtig eiland waar veel culturen samen leven. Elk dorp wordt opgefleurd door een Hindoe-tempel in de meest prachtige kleuren, de Imam hoor je regelmatig roepen en de geuren van de verschillende keukens komen je op elke straathoek tegemoet. De markt in Port Louis is een attractie op zich, zoveel vers fruit en groente is een genot voor ogen, neus en mond. En de prijzen maken het extra geweldig, alles is zo goedkoop. Hierdoor hebben Ben en ik ook echt een vakantie gevierd, kopje koffie drinken, lunchen in de stad en zelfs nog een paar keer uit eten. Ook de kledingkast is na 2 jaar weer aangevuld.
Mauritius Markt

Na het vertrek van Carla zijn we vertrokken naar Reunion. Een van de Franse eilanden 130 mijl ten westen van Mauritius. Op weg hierheen is ons grootzeil compleet door midden gescheurd, maar gelukkig heeft de zeilmaker dit gerepareerd. Nu maar hopen dat de reparatie ons naar Zuid Afrika gaat brengen, want het kan behoorlijk spoken op de aankomende tocht naar Durban. Na de domper met het grootzeil kwamen we er ook nog achter dat dit Franse eiland geen campinggaz heeft. We zijn hier blind van uit gegaan (tot nu toe hebben we dit op elke Frans eiland) met als gevolg dat we nog voor 16 dagen gas aan boord hebben, terwijl Zuid Afrika nog zeker 20 dagen voor ons uit ligt. Gelukkig zijn er lieve mensen op deze aarde en hebben we nu een gasfles te leen van Christian, onze lokale buurman. Ook mogen we voor de overtocht naar Zuid Afrika een gasfles van Pylades, een Iers zeiljacht gebruiken. Onze kleine gasbun blijft telkens een probleem.Zielig grootzeil


We liggen nu dus in Reunion in een marina in het zuiden van het eiland, in St Pierre. Het blijft wennen om aan een stijger te liggen en niet heerlijk vrij te kunnen draaien achter je anker. Het voordeel is dat je water kan gebruiken zo veel je wilt. Wasjes doen en elke dag douchen onder de tuinslang.Elke dag douchen

Markt Reunion

Reunion is een vulkanisch eiland, met de laatste uitbarsting in 2007. Naar deze vulkaan, de Piton de la Founaise zijn we toe gewandeld. Na een prachtige rit in de auto langs kloven met goed uitzicht kom je aan bij een geweldig maanlandschap. Een enorme kale vlakte en dan een klim naar de top. De kraterrand van de vulkaan deed ons wat denken aan Ambrym, Vanuatu, alleen miste hier het borrelende lava. We hadden erg veel geluk met het weer want pas op de terugweg kwamen de wolken het uitzicht wegnemen.
Appeltaart, mmm

Door de hulp van Christian met zijn gasfles kon ik op 21 oktober 's avonds een appeltaart bakken. Het zag er namelijk even naar uit dat ik mijn 31ste verjaardag zou vieren zónder taart. Mijn verjaardag is goed gevierd. Tijdens het ontbijt heeft Ben mij bedolven onder kadootjes, terwijl A Small Nest en Tutatis door de marina voor mij zongen. Na een bezoek aan de markt hadden we genoeg fruit voor een rhum punch. 's Avonds zat de kuip vol, echt vol, met op het hoogtepunt 18 mensen, waardoor de boeg uit het water kwam. Het was erg gezellig, ik ben super verwend en het voelt goed om 31 te zijn.Feest in de kuipVerjaardagsPost!
Christian in z'n tuin

En behalve dat Christian ons helpt aan de zeilmaker en een gasfles, nodigt hij ons uit voor een bezoek aan zijn weekendhuisje in de bergen. Een prachtige plek op de top van een berg omringd door een groot fruitbomen-walhalla. Maar hierover later meer. Tot zo ver de samenvatting. Het is ondertussen stil geworden bij het pokeren. Ik denk dat Ben zo ook thuis zal komen. Ik zal de afwas maar eens even gaan doen.
Ben vangt de Avocado's terwijl Christian in de boom staat
koken op hout


Groeten
Miek

PS. Hou het november nummer van het tijdschrif Zeilen in de gaten als je over onze avonturen op het atol Suwarrow wilt lezen..

The smoothness of authentic luxury

Mauritius

nieuwe foto's. klik op bovenstaande foto voor meer
Wat zijn ze groot als je er dicht langs vaart. Ik vaar met vol zeil tussen de voor anker liggende vrachtschepen. De windvaan is eraf en ik stuur op de hand. Miek ligt nog heerlijk te dromen en het ochtendzonnetje beschijnt de steile vulkaanpieken van alweer een nieuw eiland. Een Panamese gastanker haalt zijn anker binnen en komt in beweging. Welke kant zal hij op draaien? Ik roep hem maar even op. “ Ja ik ben dat jacht dat hier tussen de voor anker liggende reuzen hoog aan de wind aan het opkruisen is. Nee, okee, we houden koers.” Ik maak Miek wakker. Mijn ochtendwacht brengt ons tot de rede van Port Louis, Mauritius. We hebben drie dagen gevaren sinds vertrek van Rodrigues en de boot is eindelijk weer eens goed afgespoeld door een paar flinke buien.




De havenmond van Port Louis ligt ramvol. Voornamelijk met Chinese vissersboten. Tientallen krakkemikkige schuiten in lange rijen aan elkaar vastgebonden. Een drijvend dorp vol roest, wasgoed en kettingrokende chinezen die enthousiast naar ons zwaaien. Wij doen ook voor niemand onder met onze vangst. Onze koelkast zit vol gefileerde vis. Een dorade van 128 cm, de grootste die we tot nu toe gevangen hebben. We eten er al twee dagen heerlijk van en het is nog lang niet op. Vanavond barbecueën we bij de Belgen van A Small Nest, dan komt hij wel op. Willem brouwt zijn eigen bier en doet dat, zoals het een Belg betaamt, zo goed dat hij verreweg de populairste man van de haven is. De marina is goedkoop en ligt lekker vol. Carla, de zus van Miek, arriveert de volgende dag stipt op tijd en met een koffer vol verrassingen. Het is goed om weer familie aan boord te hebben en het levert ook geweldige veel lekkers op. En cd's vol met podcasts, documentaires en bijvoorbeeld alle marathon radio-interviews van de VPRO ooit. Dat is beter dan snoepgoed tijdens lange nachtwachten. Een bezoek aan de groente- en fruitmarkt brengt ons ander snoepgoed. Zoveel heerlijk spotgoedkoop fruit hebben we bijna sinds Panama niet meer gezien en de markt is een attractie op zich. We kopen ons een breuk aan verse pompelmoesen, papaya's, mango's, ananassen, appels, peren, sinaasappels, bananen en citroenen en eten nu al twee dagen bakken vol zelfgemaakte fruitsalade.


Het eiland genoemd naar Prins Maurits heeft weinig Nederlandse trekjes meer. Het is een kolkende mix van lekkere curryluchtjes, roetwalmende Indiase autobussen en op antieke fietsen tussen de verkeersdrukte doorslingerende Chinese opa's. Na het doen uitsterven van de dodo's hebben de Hollanders hier weinig zoden meer aan de dijk gezet. Protestanten zijn ook uiterst saai als je ze vergelijkt met de huidige mix van hindoes, moslims en katholieken die hier de religieuze poet verdelen. We hebben al drie hindoetempels bezocht en die zijn minstens zo leuk als gotische kathedralen. En qua decoratie zijn de hindoes koplopers. Het reusachtige beeld van Shiva heeft Disney-achtige proporties. Er zit zelfs een rood lampje op om vliegtuigen te waarschuwen.

De kust staat vol gigantische resorts, waar ze je voor veel geld wijsmaken dat jij de enige gast op het eiland bent. Wij proberen onze hooggeëerde gast Carla in dezelfde sferen te brengen en dat lukt voorlopig uitstekend. We zijn gisteren een kijkje wezen nemen in een ' Luxury collection Resort en Spa' vijf sterren-plus, waar ze je Welness, raffinement en 'A celebration of rejuvenating nature, bathed in the smoothness of authentic getwaway luxury' desnoods met geweld tussen de oren rammen. Er staan hier tientallen van zulke resorts. De kustlijn is er de afgelopen tien jaar volledig mee volgebouwd. Je kunt op je klompen aanvoelen dat al deze extravagantie een realistische stijging van de prijs voor vliegtickets niet lang zal overleven. En dan is het nog slechts een paar eeuwen wachten totdat de kustlijn zichzelf weer in natuurlijke staat hersteld.

Groeten
Ben

PS geen reacties meer op onze verhalen? Iemand nog tips hoe we ons reagerend lezerspubliek weer wat kunnen prikkelen?

PPS Ik heb gaten in mijn onder- en bovenkant, mijn linker- en rechterkant, en in
het midden. Toch houd ik water vast. Wat ben ik?

“Sorry voor het uitroeien”

Bij aankomst op Rodrigues worden we met gejuich ontvangen door de zes jachten die hier al liggen. We ankeren voor de kade, in een in het rif uitgehakt bassin. Van onze vrienden van Momo krijgen we een welkomstpakket met verse tomaten en stokbrood. De officials zijn erg aardig en zeer efficiënt. Het is vier uur geweest en ze willen naar huis. We moeten meer dan twintig formulieren invullen, en met hun hulp werken we die stapel binnen twintig minuten weg. Dan is het tijd voor een feestje. Deze oversteek hadden we graag achter de rug. We hebben hem pijlsnel gedaan (5,9 knoop gemiddeld) en zijn blij dat (vrijwel) alles heel is gebleven. We verheugen ons op een zoetwaterdouche om alle zoutkorsten weg te spoelen.





Rodrigues is een kleurrijk eiland. De populatie is een mengelmoes van Indiërs, Aziaten en Afrikanen, met her en der een Europeaan. De officiële taal is Engels, maar er zijn er maar weinig die dit ook spreken. Creools en Frans zijn de talen die je op straat hoort en die iedereen spreekt. De prijzen zijn weer laag en dit is de reden dat wij ook vakantie hebben. We zijn al tweemaal uit eten geweest en een keer op excursie. We zijn op excursie geweest naar een park met schildpadden en kalksteen grotten vol met stalactieten en -mieten. Het leuke aan deze grote schildpadden is dat je ze mag aaien. Als je dit doet rekken ze zich zover mogelijk uit en gaan op het puntje van hun tenen staan. De huid is koud en rimpelig, een voedende dagcrème zou geen overbodige luxe zijn.




Aan het begin van de zeventiende eeuw kon je hier letterlijk over de schildpadden lopen. Er leefden er tienduizenden. Binnen 60 jaar waren de meesten uitgeroeid. Opgegeten door voornamelijk Hollandse zeelieden. De voorzichtige pogingen om weer een populatie op te kweken weerhouden ons ervan om ons als echte Hollandse zeelieden te gedragen. Toch moet zo'n schildpad heerlijk smaken en je kunt ze erg lang goed houden aan boord. Als je met Engelsen spreekt over schildpadden is er snel verwarring. Engels is meestal de taal van efficiëntie en weinig woorden, maar zover wij weten is het de enige taal waarin een duidelijk verschil wordt gemaakt tussen land- en zeeschildpad. Tot ons bezoek aan de Galapagos noemden we alles gewoon ' Turtle' . Maar voor Engels-sprekenden bestaat er een groot verschil tussen een Turtle of een Tortoise. Ook al zijn de laatste bijna uitgestorven en vind je ze vooral in toeristische wildparken. Daar mag je zelfs als Hollandse zeelieden gewoon naar binnen om ze te aaien en om ze in te fluisteren dat je het heel erg vindt wat onze voorvaderen met hun overgrootouders hebben uitgespookt.


groeten
Ben en Miek

Zoute kraag

De Indische Oceaan is voor bijna niemand die er zeilt een doel op zich. Met je vinger over de wereldkaart schuivend, duurt het oversteken ervan maar een fractie van een seconde.
"Kijk. We gaan dus terug naar Europa via Zuid-Afrika. Dus dan varen we zo, via Darwin naar Cocos Keeling, hier, en dan zo richting Mauritius, Reunion enzo, en dan hup, zo naar Zuid Afrika." En dan staat je vinger opeens in Durban of Kaapstad.

Momenteel zijn wij bezig die vinger die zo makkelijk en snel over de wereldkaart glijdt, vertraagd en in Real-time na te spelen. Een paar duizend keer vertraagd kauwen we momenteel mijlen weg op een oceaan die niet bekend staat om zijn comfortabele overtochten. Vandaag zijn we halverwege tussen Cocos Keeling en Rodrigues gekomen. We hebben nog 960 mijl voor de boeg. Het waait tussen 5 en 6 Bft en de golven zijn af en toe enorm. De golven komen uit 2 verschillende richtingen en dat is soms heel vervelend. Tot nu toe is het- behalve erg oncomfortabel, nog goed te doen. We hebben kleine zeiltjes staan en de boot gaat prima door, over of langs de golven. Er slaat wel veel water in de kuip en we worden continu nat, dus dragen we de hele tijd onze zeilpakken. Gemiddeld breekt er elke wacht minstens een golf in de kuip. Soms loopt dan het water in je kraag en langs je rug naar beneden. Als het dan ook nog pikkedonker is en een beetje koud, dan denk ik wel even aan die vinger, die zo moeiteloos deze etappe op de kaart heeft getrokken.

Maar je kunt nou eenmaal niet rond de wereld zeilen zonder alle mijlen zelf te maken. Alle ruim dertigduizend mijlen. Een stuk of vijf, zes per uur. En daarom zijn onze pakken van al het zout behoorlijk wit uitgeslagen, liggen we niet alleen maar voor anker te genieten bij tropische eilandjes en zetten we ons schip niet op een dieplader om het weer in de achtertuin te laten afleveren.

Om de dag bakken we brood en tweemaal daags kletsen we met een handvol andere boten die om ons heen varen. Een Duitse boot heeft zijn windvaan-zelfsturing verloren en moet op de hand sturen, ze varen minder dan 10 mijl van ons vandaan en sturen nu al vierhonderd mijl op de hand. Met zijn tweeën en nog bijna duizend te gaan. Vergeleken daarmee hebben wij het makkelijk. Eergisteren was het ruiger en toen hebben we een blik Canneloni opengetrokken. Dat hadden we al twee jaar aan boord omdat we kant en klaar eten heel vies vinden. Maar met een gebakken uitje en een scheut rode wijn was de Canneloni zowaar een succes bij windkracht zes. Er sloeg wel een golf over toen we net gezellig buiten zaten te dineren. We gebruiken nog maar zelden ons zoutvaatje in de keuken.

Groeten van 15'46 Z 79'47 O
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Cocos Keeling

De ratten komen dichterbij als de vlammen van ons vuurtje kleiner worden. Het zijn er heel veel en ze zijn heel brutaal. We gooien nog maar wat cocosnoten op het vuur. Als je rond schijnt met je zaklamp zie je de rode rattenoogjes in het donker oplichten. De palmbomen ruisen boven onze hoofden en heel af en toe hoor je een droog dreuntje als er een cocosnoot naar beneden valt. Ons eiland is onbewoond en heet Direction Island. Onze boot ligt 50 meter van het strand. We zien ons ankerlicht zachtjes wiegen tegen een achtergrond van sterren. Overdag is het hier een tropisch paradijs. Lichtblauw en turquoise water met koraal en duizenden vissen. Kleine haaien en dolfijnen zwemmen door de ankerplaats en het snorkelen is fantastisch. Als het donker wordt maken we een vuurtje op het strand en komen alle zeilers naar de kant voor een borrel of barbecue. Dat is meestal heel gezellig. De ratten nemen we op de koop toe, het is een goed excuus om flink te fikken.



Drie mijl verderop ligt Home Island waar alle Maleisiërs wonen, en aan de overkant van de lagune West Island, waar de Australiërs wonen. Op Home Island gebeurt weinig. De ramadan is net afgelopen en daarom waren er zeilwedstrijden met traditionele zeilsloepen. Verder hebben we geen enkele activiteit in het dorp kunnen bespeuren. Het dorp op het eiland lijkt een beetje op het stadje uit ' The Truman show' . Uniform opgetrokken huizen met identieke veranda's in kaarsrechte straten, alles in exacte geometrische precisie. Kennelijk is het oude dorp ooit weggevaagd door een hurricane en is alles in een keer herbouwd. In het midden van het dorp staat een gigantisch gebouw op hoge stalen poten. Dat is de hurricane shelter. Er zijn geen auto's, iedereen rijdt met golfkarretjes rond. Als ze zich al op straat vertonen. In het enige winkeltje, gerund als een coöperatie door de bewoners, kopen we de duurste groenten ooit. Extra lekker ongetwijfeld en het houdt de scheurbuik op afstand.



Vandaag is het maandag. We willen woensdag vetrekken en zijn met de bijboot 3 mijl tegen de wind in gehobbeld om wat water en diesel te tanken en uit te checken. Jammer genoeg is er vannacht iemand overleden en dat betekent dat het eiland helemaal plat ligt. En het was hier al zo rustig. De begrafenis is vanochtend en het noodlot wil dat de man die het brandstofstation runt ook de Imam is. Misschien lukt het vanmiddag zegt iemand. Misschien ook niet. Dus we zitten nu in het midden van het dorp in de schaduw te wachten, en typ ik dit verhaaltje. Het dorp is stil. Alleen de wind, de branding in de verte en een verdwaalde kip zijn hoorbaar.



groet
Ben

foto's oversteek Darwin naar Cocos Keeling

groeten
Ben en Miek