Binnenkort in dit theater!

Willem is aan boord

Covermodel

Vandaag verscheen het laatste artikel van een lange reeks Blauwe Pinquin avonturen in het blad Zeilen. Als klap op de vuurpijl staan we ook nog op de voorkant! Daar zijn we best trots op en het is een mooie afsluiting van onze reisverslagen in het blad. Ben is nu heel druk met een boek over onze avonturen aan boord dat hopelijk in het najaar verschijnt.

De bemanningslijst van Blauwe Pinquin kan elk moment worden uitgebreid. We zijn neergestreken in Haarlem, waar deze heugelijke gebeurtenis in spanning wordt afgewacht. Over hoe we de draad van het leven aan de wal weer hebben opgepakt zullen we hier binnenkort wat meer vertellen.

groet,
Ben en Miek

Thuiskomen

Tevreden koeien staren ons na als we door de polder tussen Haarlem en Amsterdam fietsen. Het gras ruikt vertrouwd, we zijn weer thuis. Als is thuis een raar begrip want na drie jaar zeilen en wonen op de Pinquin is onze boot al lang ons varende huis geworden. We kijken onze ogen uit en fietsen de eerste weken dagenlang door stad en land. Het is fantastisch om iedereen weer te zien, het is prachtig weer en we wonen nog lekker aan boord.

Nederland is tijdens onze afwezigheid helemaal afgebouwd. Het is klaar, en dat is heel handig, want wij hebben de bijbehorende bouwputten helemaal gemist. Zo zijn er bijvoorbeeld allemaal stroken snelweg bijgekomen en op de meest geweldige plekken staan nieuwe gebouwen te huur. De skyline van Amsterdam is verrijkt met een heel cool museum langs het IJ, er is een tunnel onder Utrecht door, je mag overal 130 op de snelweg, en er zijn honderden Bekende Nederlanders bijgekomen die we nog niet kennen. We lezen de krant met een kopje filterkoffie, kopen nieuwe sokken bij de HEMA en eten vers Turks brood met chocoladehagelslag. We hebben ons laten strikken om de catering te doen van een heel leuk festival, en hebben daar voor 800 man pannenkoeken en frietjes gebakken en heel veel lol getrapt.

We vervelen ons in het geheel niet. Miek is net terug van een weekje vrijwilligen als begeleider op een vakantiekamp voor verstandelijk gehandicapten bij Bosjuweel. En nu liggen we dus met onze boot op de HISWA te water, de grootste drijvende bootshow van de lage landen. De Victoire 34 is gekozen tot boot van het jaar door de lezers van het blad Zeilen, wij liggen op de bootshow als varend voorbeeld. Dat is nog veel leuker dan we gedacht hadden. De hele dag lopen er honderden mensen langs en iedereen maakt een praatje. We liggen tussen glimmende nieuwe jachten wel een beetje uit de toon. De Pinquin glimt dan wel niet maar, ze heeft zichzelf al wel bewezen. En dat geldt nog lang niet voor al dat nieuwe glimmende spul wat hier te koop ligt.

Nu is de fase aangebroken dat er weer geld op de plank moet komen. Dat is weer een nieuw avontuur. We snuffelen rond op de markt voor betaalde arbeid en hopelijk komt daar binnenkort wat concreets uit voort. Volgende week gaan we de Pinquin tijdelijk verlaten om in een echt huis te gaan wonen. We gaan voor een half jaar op een mooi huis in Amsterdam-Oost passen. Daar hebben we ook internet en er staat een televisie. Misschien gaan we dus weer televisie kijken en kunnen we onze kennisachterstand op het gebied van de Bekende Nederlanders gaan inhalen.

Groet
Ben

Een Heel Warm Welkom

Om over naar huis te schrijven

We ruiken de stal. Op een vlakke Noordzee ergens tussen Schotland en Nederland. Opeens. Er staat een klein windje maar we gaan prachtig vooruit. Kleurige booreilanden, wiekende hefschroefvliegtuigen en knipperende boeien om ons heen. We zijn niet meer zo alleen. Het besef daalt op ons neer als de zon opkomt en een prachtige zomerse dag begint. De lucht ruikt naar de Noordzee, zoals alleen de Nederlandse Noordzee op een zomerochtend kan ruiken. Bekend, vertrouwd. Een zure bom op het Zandvoortse strand, mosselen van Floor.

“JAAAHH!!! NEDERLAND IN ZICHT!!” Miek ziet het als eerste. Euforie aan boord. “Dat daar, die hoge duinen! Dat is Nederland!” We doen een vreugdedans. We zijn net de laatste shippinglane overgestoken. Meteen de drukste van onze hele wereldreis. In een half uurtje hebben we 12 boten moeten laten voorgaan voordat we durfden oversteken. IJmuiden aan de horizon. Windmolens, vissertjes en vliegtuigen. Een onwaarschijnlijke opeenvolging van opstijgende vliegtuigen. We krijgen het idee dat alle Nederlanders nog net even voor onze aankomst via een luchtbrug worden geëvacueerd.

Als blije eikels varen we met een dikke glimlach, een buik vol fijne warme zenuwen en de mooiste boot van de hele wereld langzaam op ons eigen land af. Na 36 landen en 35.384 zeemijl zijn we opeens tussen de pieren van IJmuiden, dat prachtig en uiterst fotogeniek in de zon ligt te pronken. Het verwelkomingsschip Whitehaven van Pieter en Atty komt onder vol zeil met prachtige Blauwe Pinquinvlaggen de haven uitgevlogen. Ze escorteren ons naar Amsterdam waar ons een onvergetelijk welkomstfeest wacht. Op zaterdag 28 juli om exact 14.00 uur leggen we de boot onder luid gejuich aan op de NDSM werf in Amsterdam. Van het feest wat dan volgt zijn we nu nog aan het bijkomen. Daarover dus binnenkort meer.

Het log staat stil op 35.384 mijl. De Blauwe Pinquin en haar bemanning zijn weer thuis. Dat voelt fantastisch. We wonen voorlopig aan boord op de werf van Rheebergen bij de NDSM in Amsterdam. Er staat altijd wel een volle theepot klaar, dus kom gerust even buurten. We hebben al één telefoon en die luistert naar nul-zes-15688543.

Groeten Ben

Dwars door Schotland

Sinds Panama hadden we niet meer op zoet water gelegen. Het Caledonisch kanaal wordt gevormd door een verzameling vaarten, sluizen en meren (Lochs) die met elkaar zijn verbonden. In de eerste sluis betaal je iemand een stapel geld en vanaf dan ben je onderdeel van een uiterst relaxte, Antonpieck-achtig binnenwaterwereld. Geen stress, weinig wind, geen golven. Prachtige vaarten en meren die langs piepkleine dorpjes lopen, sluisjes in afgelegen bosachtige streken en overal heel lieve en aardige mensen die je lijntjes aanpakken, de brug voor je opendoen of je een weerberichtje geven. Langs het hele kanaal staan toillethokjes, zoetwaterkranen, bbq-plekjes en instructieborden. Je hoeft niet echt na te denken en je vaart door het prachtigste landschap. Opeens voelen we ons geen stoere zeeschuimers meer, maar gezapige huikzeilers. We bekijken veel kastelen en fantaseren dan over de hoofse liefde en hoe dat moet met een maliënkolder aan. Op Loch Ness proberen we vergeefs tonijn te vangen. (Of is het tevergeefs?) Het monster is al jaren dood, blijkt al snel. De bossen langs de woeste bergwanden zijn prachtig en met de boot kom je op plekjes waar het erg mooi en stil is.

Schotland bevalt ons uitstekend. Het is weids & leeg en vol prachtige natuur. Vlakbij Oban zwom er een otter naast de boot. Je kunt er wandelen, prachtig zeilen en overal ankeren. En je mag er fikken! Je bent er helemaal alleen in de natuur terwijl het op sommige andere plekken een drukte van jewelste is. Oban loopt over van Amerikanen op whisky-toer. Maar vijf mijl van de stad anker je paradijselijke aan de voet van een geweldig kasteel. In Inverness verkopen ze meer kilts dan broden, maar je wandelt er vanuit het centrum zo het bos in. En in Fort Augustus komt iedereen om even een kwartier op Loch Ness te varen en de sluizen te zien. Toevallig kwamen wij ook net de sluizen daar invaren toen er een bus was gelost. Met zes jachten gingen we vijf sluizen naar beneden, een prachtig trappetje af. Deze sluisgang duurde misschien een uur, en er zijn waarschijnlijk door een paar honderd toeschouwers meer dan tienduizend foto's van gemaakt. Een flink deel daarvan heeft mijn moeder gemaakt, want die was vijf dagen samen met Pieter bij ons aan boord op bezoek. We hadden daardoor het beste sluis-team denkbaar en we hebben een hoop lol gehad. Bovendien heb ik zonder valsspelen met kaarten van ze gewonnen en dat is heel uniek. Aan het eind van het kanaal, in Inverness komen ook Vincent en Linda nog op visite en is het feest compleet.

Nu hebben we alle familie weer weg gestuurd en zijn we het kanaal weer uitgevaren. Op zout water vol grote dolfijnen voeren we de Moray Firth op. Zojuist is het anker gevallen bij het dorpje Cromarty. Heel mooi in een baai en aan de overkant een geweldig werf waar ze een boorplatform in elkaar aan het lassen zijn. Een mooi combinatie: er zijn bossen en glooiende heuvels vol schapen, een historisch stadje, er zwemmen dolfijnen en zeehonden PLUS er staan staalconstucties zo groot als wolkenkrabbers en nog verderop liggen een paar booreilanden voor onderhoud afgemeerd. Ook doet de RAF hier laagvcliegoefeningen met straaljagers. Sommige mensen vinden dat verveledn maar ik vind het geweldig. Een geluid dat scheurt en knettert en fysiek voelbaar is als ze laag over je mast vliegen. En vijf minuten later liggen we dan weer in perfecte stilte. De bijboot ligt in het water en we gaan zo de kant op voor een avondwandeling. Hopelijk ook koffie met internet, want dan kunnen jullie dit ook lezen en plaatjes erbij kijken.

Groeten
Ben

PS in de september-editie van Zeilen een bloedstollend BP-verhaal over wat je nog meer met keukengerei kunt doen op een lange oceaanoversteek. Kopen dus zodat we snel nog meer verhalen mogen inleveren!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com