Sint Joris, die was kloek van zeden

Wisselvallig weer, we waren helemaal vergeten wat dat ook alweer was. Na twee weken op de Azoren begint het echter allemaal weer terug te komen. Onvoorspelbaar hondenweer met af en toe een zonnig dagje. Drie dagen dikke storm, vijftig knopen wind door de haven. Vijf dagen regen. Blijf binnen en sluit deuren en ramen. Of ga naar de kroeg, want er is hier elke dag wel een voortreffelijke reden te vinden om iets heel uitbundigs te vieren.

Tussen de buien door doen we klusjes en ik fotografeer alle Nederlandse bootschilderingen die we kunnen vinden. Elke boot laat hier een mooie schildering op de kademuur achter. Geen leeg plekje op het trottoir, de pier, de kade; alles is beschilderd. Een prachtig kijkje in de geschiedenis. Horta is het jachtzeilers-museum van de Atlantische oceaan. De creatieve voetafdruk van honderden jachten, hun bemanningen, hun verhalen. Alles in verweerde verf of in verse nieuwe kleuren op de kademuur. Trots als pauwen maken wij ook een mooie prent.

Hier staan ze! (Bijna) Alle Nederlandse bootschilderingen op Horta:

Nederlandse bootschilderingen op Horta, Azoren

We hebben pech met de zeilmakerij, want de lokale zeilmaker heeft het opeens ernstig aan zijn hart en neemt geen klusjes meer aan. Hij moet onder het mes, net als ons voorzeil. De genua heeft een grote renovatie nodig. Door de crisis kunnen we even geen nieuwe betalen. Die renovatie moet nu nog even wachten totdat we op het eiland San Miguel zijn, want daar zit naar verluid een kerngezonde zeilmaker. Ondertussen plakken wij alweer een scheur en begint de Genua er echt als een lappendeken uit te zien.

Na een feestelijke avond in Cafe Sport zitten we om half acht in de morgen erg brak op de veerboot naar Pico. Dat eiland wordt gedomineerd door een klassieke vulkaankegel die boven alles uitsteekt. Het enorme decolleté van de lokale VVV-dame maakt, in ieder geval op mij, minstens zoveel indruk. Eenmaal van deze eerste indrukken bekomen toeren we rond het eiland met een huurauto. Rond elke bocht vallen we weer in verbazing van een andere vorm van prachtig groen weelderig landschap. Op het centrale pleintje van het stadje Madalena zit een bakkerij waar ze onvoorstelbaar lekkere broodjes hebben. De huurauto heeft het moeilijk als we over piepkleine weggetjes steil omhoog de vulkaan oprijden. De carterpan krijgt een paar rake klappen en we horen rare geluiden, die zelfs onze uit volle borst gezongen reisliederen af en toe overstemmen. De auto weert zich echter kranig en uiteindelijk lever ik hem voldaan weer in, een beetje verbaasd dat er geen wielen zijn afgevallen.

Dan koersen we van Horta op Faial naar Velas op het eiland Sao Jorge. Harde wind en pal tegen. De golven in de zeestraat tussen de eilanden worden hoog opgezwiept. Terwijl we de zee afspeuren op zoek naar walvissen, duikt de Pinquin, dubbelgereefd en onder grote helling regelmatig met haar neus in de steile golven. De zeebenen van onze opstappers worden meteen zwaar op de proef gesteld, maar ze zijn voor geen kleintje vervaard. We knopen na 20 mijl rammen voldaan vast in het prachtige haventje van Velas. De havenmeester is een toffe peer. Hij is trots dat de foto van zijn haventje op de voorkant staat van de nieuwe Atlantic Islands Pilot van Imray. We zijn het enige jacht en het is een prachtig plekje. Dit is het eiland van Sint Joris en een prachtige stenen draak siert het plein. Morgen is Andrea jarig.

Als we vastliggen spoelen we het zout van onze gezichten en bakt Miek een taart. We wandelen over het eiland, langs steile rotskliffen, smalle rotspaadjes, verlaten dorpjes op afgelegen landpuntjes. Picknicken met tonijn op een broodje bovenop een klif met uitzicht op spuitende walvissen in de verte. Lokale kaas zo lekker dat we bijna het schaaltje erbij opeten. Zelfgeplukte selderijboeketjes voor door de couscous. Overal lopend de lekkerste koeien van de wereld zomaar rond. Ik eet er een stuk van bij het afscheidsetentje. Fornos de Lava, zo heet een biologisch restaurant waar alleen producten van het eiland geserveerd worden. We eten er naar grote tevredenheid. Een dag later stappen Carla en Andrea op de veerboot. Nu is voor ons de vakantie ook weer even voorbij. De zon schijnt mooi laag over het water. We zwaaien de veerboot uit en in de verte is de top van de vulkaan Pico zichtbaar in het avondlicht.

We hopen trouwens op zaterdag 28 juli weer in Nederland aan te komen.

Groeten vanaf Sint Joris
Ben

Sint Joris en de draak
't Is geschied vóór onze tijden
Dat Sint Joris kwam te rijden
Naar een stad in 't heidensch land
Waar men weinig Christ'nen vand

Deze stad was Tarentéche
Was in volle zee gelegen
En, zoo m'in de Schriftuur leest,
Was de draak een giftig beest.

Klein en groot die kwamen klagen
Bij den koning alle dagen,
Wien van hen allen tegaêr
Wilder stellen in 't gevaar.

De koning die sprak zonder spotten
"Wij zullen te zamen lotten:
Dat is mijne beste raad
Om te keeren meerder kwaad.

En als het lot zal vallen
Op de een van ons allen
Die zal zonder tegenspraak
Zich laten eten van den draak."

Eind'lijk kwam het lot te vallen
Op de een van hun allen,
Op het konings eenig kind
Van zijn vader teer bemind.

Toen moest deze dochter scheiden,
Waar de vader zeer om schreidde,
Naar den oever van de zee,
Waar zij kreeg een schaap of twee.

Sint Joris, die was kloek van zeden,
Kwam daar spoedig aangereden.
En hij sprak deez' juffrouw aan,
Waarom dat zij daar kwam staan.

"Edele jonkman, wilt 't getuigen
Wil hier van deez' plaats af rijden,
Want hier zal komen eene draak,
Die mij zal slikken in zijn kaak."

"Ed'le juffrouw, wil niet schrikken,
Dat de draak u op zal slikken.
Ik zal gaan in Christus' naam
Maken hem als een lam zo ta(a)m."

Sint Joris, die was kloek van zeden,
Reed de draak kloekmoedig tegen
En hij ook kloekmoedig sta(a)k
Met zijn lans(s)e in den draak.

Toen was deze dochter gebleven
Onbeschadigd in haar leven
En zij wierde Katholijk,
Ja, geheel het koninkrijk

-einde-

Cafe Sport

Misschien wel de beroemdste zeilersbar ter wereld zit hier aan de kade. Gisteravond hebben we onze gasten Carla en Andrea er mee kennis laten maken. De dames, Miek inclusief, trokken veel bekijks in dit geweldige kroeglokaal. Er waren net een paar giganttische megajachten binnengekomen, en zoals gebruikelijk hier, werd de aankomst op de Azoren erg uitbundig gevierd. Voordat we het wisten werden er grote hoeveelheden drank onze kant op geschoven en probeerde de kapitein van de Elena, een weergaloos mooi gaffelgetuigd megajacht er met Annemiek vandoor te gaan. Hij maakte natuurlijk geen schijn van kans, en het was een memorabele avond die ons heel veel nieuwe vrienden heeft opgeleverd, al zal niet iedereen zich dat vandaag nog kunnen herinneren.

Na een paar dagen storm en regen is nu een minivakantie begonnen. Miek's zus is aan boord, we zijn begonnen met onze muurschildering én het lijkt af en toe tussen de buien door zowaar langzaam mooier weer te worden. Vandaag hebben we de vulkaan van Pico beklommen en zijn we over het buureiland gebanjerd dat we vanuit onze huidige haven zo mooi kunnen zien liggen. Weergaloos mooi landschap en onze gasten Carla en Andrea hebben dan wel niet het allermooiste weer van de wereld meegenomen, ze brengen ons wel op de mooiste plekjes. De Caldera van de vulkaan van Faial op maandag, Pico op dinsdag en hopelijk nog een zeiltochtje richting Sao Jorge op Donderdag. We vermaken ons uitstekend op de Azoren, u zult daar binnenkort nog meer over horen.

groeten Ben

Horta, Azoren

Best een eindje

We zijn er. Horta, de Azoren. Zaterdagmorgen in alle vroegte stuurt Miek de boot op de kademuur af. Ik gooi een lijntje naar een jongen die wel verdacht vroeg wakker is. Hij vangt de lijn en knoopt hem vast. Ik spring de kant op en bind de achterlijn vast. Vaste grond onder de voeten voelt raar. De hele kade is volgeschilderd met duizenden kleuren. Ik spring weer aan boord en geef Miek een hele dikke zoen. Ongeschoren, volledig in oliegoed, licht vermoeid maar apetrots. Een bejaarde Azoriaan die een ochtendwandeling maakt bekijkt ons eens goed en zegt Ola. We zijn er. Wauw.

oversteek Ascension-Azoren

De sensatie van onze aankomst duurt nog steeds voort. Het is zo'n fijn gevoel om stil in bed te liggen, een sinaassappel te eten en koude pils te drinken in Cafe Sport met een bord patat. We hebben er 31 dagen over gedaan en in die tijd 3313 zeemijl op het log gezet. We hebben het als een fantastische tocht ervaren. Verreweg onze langste en meest indrukwekkende oversteek. Niet alleen door de lengte ervan maar ook door alle verschillende omstandigheden. De boot heeft er wel voor moeten werken. Tweeduizend mijl tegenstroom en hoog aan de wind zonder klagen. We zijn nog nooit zo trots op onze Pinquin geweest. We doen extra ons best om zo lang mogelijk te blijven genieten van alle sensaties die aan de wal de gewoonste zaak van de wereld zijn. groet Ben en Miek

Atlantis

Over een paar mijl varen we half over een onderwaterberg genaamd Atlantis Seemount. Dat is het restant van het verloren continent waar u vast wel eens van gehoord heeft. Lang geleden was dit continent een florerende aangelegenheid. Er bloeide een bloeiende beschaving met alle toeters en bellen en iedereen heeft het er nog lang over nagepraat. De nazi's dachten dat het volk van Atlantis een soort noordse übermenschen waren en Himmler is zelfs nog op zoek geweest naar restanten van dit supervolk. Op een bepaald moment is het hele zaakje echter afgeborreld en is men de aandacht op andere continenten gaan vestigen. Nu varen wij er dus overheen op weg naar de Azoren. We zijn daar momenteel zo'n 310 mijl vandaan en we hebben haast.

Sinds de passage van een koufront vijf dagen geleden, toen wij in harde wind onze genua (voorzeil) scheurden is er veel gebeurd. Omdat de genua niet naar beneden kwam hadden we als noodzeil alleen een stormfok, gezet op onze kotterstag (een extra stag binnen het voorstag). Dat zeil voldeed prima met veel wind, daarna was het veel te klein. De genua zat echter vast en kon niet naar beneden en we waren al bang dat we het hele eind op een piepklein fokje met 2 toit 3 knopen moesten gaan afleggen. Na wat trek rek en rukwerk kwam de genua gelukkig uiteindelijk toch naar benden. We hebben hem geplakt en weer gehezen en vanaf dat moment gaan we als de bliksem. Het is inmiddels de 29e dag van onze overtocht en als ik dit typ staat het log op precies 3000 mijl. We gaan hard en hebben windje mee.

Dat moet ook want het slechte weer zit ons op de hielen. Een groot laag ten Westen van de Azoren, waarvan het niet erg duidelijk is wat het gaat doen, kan ons lelijk gaan pesten. Een groot lagedrukgebied, een groot hogedrukgebied en wij er zo'n beetje tussenin. Voorlopig ziet het er goed uit, maar de weersvoorspelling wisselt sterk per dag en dat is meestal een veeg teken.

Die gezwinde spoed brengen we vandaag al feestvierend door vanwege mijn verjaardag. Ik voel me zeldzaam jarig door de verwenning en geweldige cadeaus. Miek heeft miniaturen gemaakt van papier en karton van alle cadeautjes die ik nog krijg op de vaste wal (waaronder een tientje patat!!) En Gerlof, onze onvolprezen walkapitein, heeft als cadeau onze Iridium telefoon geactiveerd zodat ik even naar het thuisfront kon bellen. Daarnaast is er tiramisutaart, slingers en zijn al onze bootknuffeldieren uitgerust met een feestmutsje met daarop mijn verse leeftijd. Ondertussen stak in de morgen ook een prachtig windje op zodat we nu, voor het eerst sinds de evenaar, weer ruime wind met meer dan 6,5 knoop de juiste richting op scheuren. We duimen dat het weer goed blijft totdat we in Horta zijn.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Er je pet naar gooien

Wat een rotstreek! Ik sta op om even om me heen te kijken en een windvlaag rukt mijn favoriete petje van mijn hoofd. Woesh..! Hup weg, de oceaan in. Het waait erg hard en de zee is te ruig om even om te draaien. Ik gooi er met mijn pet naar, maar dan wel raak. Het petje lijkt er ook wat verbaasd bij te liggen, opeens tussen de golven in ons kielzog. Het wordt snel kleiner en verdwijnt dan achter een hoge golf. Ik zwaai het petje vaarwel. Ik heb het sinds Nieuw Caledonië vrijwel dagelijks opgehad. Ruim veertienduizend zeemijl hebben we gevaren, en al die tijd hield mijn petje mij het hoofd koel. Ik voel ook inderdaad meteen de behoefte opkomen om alle controle te verliezen en woest briesend om me heen te meppen. Gelukkig zakt dat snel weg en zoek ik in een la vol mutsen en petten een nieuw petje uit. Niet zo'n mooie als de vorige, maar ook blauw.

De wind die mijn petje van mijn hoofd heeft opgewipt probeert hetzelfde met de golven. Die schieten de lucht in en worden in korte tijd almaar hoger. Een gigantische bui schuift voor ons langs naar het Westen en wij pakken het staartje ervan mee. Een paar uur lang waait het flink en is de boot een nog hobbeliger hobbelpaard dan het de afgelopen twee weken al was. Alles zit onder de zoutkorsten want het water vliegt voortdurend op en over de boot. Ondanks alles hebben we het prima naar de zin. We hebben wel wat extra zenuwen om alles heel te houden, zo midden op de oceaan, maar over het algemeen gaat het best lekker. We zijn inmiddels wel gewend aan de helling van de boot en het water dat af en toe overkomt. We hebben genoeg eten en water aan boord en we zitten lekker in ons ritme. We hobbelen door een tijdloze zone, waar het leven erg overzichtelijk is, en de omstandigheden bijna elke dag hetzelfde. Tot vandaag dus. De afstand die we nog moeten tot de Azoren lijkt maar niet veel kleiner te worden. Na bijna drie weken op zee hebben we nog ruim 1000 mijl te gaan. Bijna een derde van de totale afstand.

Gisteren zijn we onze lijn van twee jaar geleden gekruist. We zijn dus nu ook officieel rond de wereld gezeild. Anderen mogen daarvoor best hun petje af nemen Mijn petje heeft het feest daarvoor nog net mogen meemaken. Er beet zowaar een dikke tonijn in ons aasje en naast overdadige hoeveelheden sushi was er muziek en animatie. De avondvullende techno-polonaise party met DJ Freddy Voorbips werd echter afgelast vanwege de hobbelige zeecondities. Het vuurwerk maakte veel goed. Veel vallende sterren, die de hemel fel verlichten. Als je dan toch ergens met je pet naar gooit kan het maar beter zo'n machtig mooie oceaan als dit zijn.

Groeten
Ben

----------
radio email processed by SailMail

Tegenwind

Pfff. Tegenwind! Dat is even wennen. De boot ramt zich een weg over en door golven en natte kledders, spetters en spatters zout water wurmen zich een weg via mijn kraag en nek langs mijn rug naar beneden. Het is warm genoeg voor alleen een t-shirt, maar ik zit hier in mijn volledige zeilpak. Een overslaande golf kondigt zich meestal met een doffe dreun aan. Een golf die tegen de boeg beukt en in duizend druppels uiteenspat. Als mortiervuur schiet het zoute water de lucht in om 10 meter verder in mijn nek weer neer te komen. Als ik tenminste niet op tijd ben weggedoken onder de buiskap. Binnen een uur komt een eind aan een lange periode van zorgeloos mooiweervaren. Behoudens de slagregen rond de evenaar hebben we sinds Zuid Afrika geen water meer in de kuip gehad. Daar wen je aan.

Nu varen we dus sinds twee dagen weer in stabiele passaatwinden. Er recht tegenin welteverstaan. Alles is zout en de kuip is zeiknat. Voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland varen we tegen heersende wind en stroming in. We hakken zo hoog als mogelijk aan de wind naar het noorden. De boot doet zijn best maar bokt je geregeld als een rodeostier uit je zitje. Onze buikspieren krijgen gratis training, en de boot gaat alle kanten op. We denken maar niet aan de te varen afstand, want die is enorm. We hebben er momenteel ruim 1400 mijl opzitten en hebben er nog ruim 1800 voor de boeg tot de Azoren. Andere koek dus, dan het mooiweer zeilen van de afgelopen maanden.

Weer en de wind gedragen zich uiterst voorspelbaar. De windtiltes lagen precies waar we ze hadden verwacht. De watertanks zijn vol met regenwater en we moeten in totaal twee etmalen de motor laten meedraaien. Precies op 4'N steekt de wind weer op en geheel volgens de boekjes neemt deze nu langzaam in sterkte toe en draait geleidelijk naar het NO. Vanaf het moment dat we de wind weer oppikken is het nog tweeduizend mijl naar de Azoren. Tweeduizend mijl ( 3700 km ) aan de wind zeilen is nogal een belasting voor mast en tuigage. De boot krijgt flinke klappen van de golven en we hebben de zeilen klein gereefd.

Vanmorgen haalden een grote groep grienden mij opeens uit mijn diepe overpeinzingen. De ochtendzon laag over de hoge golven, en een vier meter lange griend die volledig uit het water sprong. Even later komt de hele familie Griend een kijkje bij de boot nemen. De eentonigheid van de oceaan krijgt nooit lang de kans. Navigeren was trouwens nog nooit zo makkelijk. Noordwaarts! De aankomende twee weken hoeven we alleen maar op de poolster te sturen. We kletsen elke avond op de SSB-radio met een paar boten die voor ons varen en die vertellen ons dan wat ons te wachten staat. We koesteren onze Pinquin en controleren uiterst nauwgezet dagelijks mast en tuigage.

Elke dag een stukje dichter naar de Azoren. Hopelijk houden we alles heel en komen we begin mei aan. Over de hoeveelheid biefstuk en friet die we daar vervolgens gaan verorberen zal nog lang worden nagepraat.

Groet vanaf 09'15N 0209'35W
Ben

----------
radio email processed by SailMail

Ochtendneut

Vandaag is dag 11 en de routine van wachtlopen zit er ondertussen weer redelijk in. Het slapen, broodbakken, eten koken, het SSB-netje en het controlerondje bepalen de dag. Vandaag zijn er ook tekenen van ander menselijk bestaan. Vanochtend zagen we aan de horizon een tanker voorbij komen en af en toe zien we plastic flesjes op de oceaan voorbij drijven. Deze flesjes zullen zich voegen bij de grote plasticbrij voor de kust van Brazilië.

Het is 5.30 uur en mijn wekker gaat. Ik sta op en doe mijn kleren aan, open de drankenkast, haal er een fles Abuela rum uit, pak een glas en ga naar buiten om de wacht over te nemen. Ben schenkt de borrel in. Maakt u zich geen zorgen dit is geen dagelijkse routine. Dit is dinsdag 10 april en we zijn bijna bij de evenaar. Als we de evenaar veilig zijn over gestoken proosten we op Neptunus en alle goede avonturen. Ook geven we Neptunus een glaasje en dan gaat Ben naar bed. Tijdens mijn wacht zijn er opeens weer dolfijnen om de boot. Of dit een boodschap van Neptunus is of dat de dolfijnen meer rum verwachten weet ik niet.

Na ruim twee en een half jaar wordt wederom mijn geduld op de proef gesteld. Wie mij een beetje kent weet dat dit niet mijn beste eigenschap is. Sinds we in de dolldrums zijn aangekomen is de vaart uit de boot. Ik betrap mezelf op jaloerse gedachten naar andere boten met snelle motoren, grotere schroeven en een kiel vol diesel. Vooral als de stroom de snelheid terugbrengt tot zo'n 2,5 knoop. Geduld. We kruipen over deze grote blauwe vlakte met haar steile golven die de boot uit haar ritme halen. Langzaam komt er iets meer wind en kunnen we al motorzeilend weer dagafstanden van rond de 100 mijl halen.

Zoals sommigen zullen hebben opgemerkt hebben we alvast een voorproefje genomen op 8 en 9 MEI. Door een keer (onterecht) op OK te klikken op de computer kan je de boel mooi in de war brengen. Terwijl ik de maand 'mei' op de computer bekeek heb ik bij het afsluiten blijkbaar niet 'cancel' geklikt maar 'OK'. Hierdoor kwam de computer een maand voor te lopen. De mailbox is ontregeld, de gemiddelde snelheid op de kaartplotter is kleiner dan 1 en bestanden staan niet daar waar ik ze verwacht. Ook de blog-update 'Over de lijn' kwam op 9 mei te staan. De datum van de computer kan je weer terugzetten en lijkt het voor onze berichten naar buiten hersteld, maar van onze computer heb ik een puinhoop gemaakt. En de ochtend-rum kan ik de schuld niet geven, daarvoor was het twee dagen te vroeg.

En niet geheel onbelangrijk om te melden: In het mei nummer van 'Zeilen' staat een mooi verhaal van Ben over ons verblijf in Vanuatu.

Groeten vanaf 04'26N 26'08W
miek

----------
radio email processed by SailMail