Eindeloos

Op Saint Helena is geen vliegveld dus je kunt het eiland alleen per boot bereiken. Je komt er ook niet zomaar weg, het dichtstbijzijnde land is 2000 km weg. Toch is hier in 1993 een Amsterdammer uit de gevangenis ontsnapt en in een roeiboot gevlucht. Willem Merk heet hij, en hij kwam halfdood aan in Brazilië. Ik las het verhaal op een krantenknipsel in het geweldige museumpje van Jamestown.

Terwijl wij voor anker liggen arriveert de enige verbinding met de buitenwereld, de RMS St. Helena. Op de ochtend van aankomst heerst er grote opwinding in het anders erg slaperige hoofdstadje. Iedereen verzamelt zich op de kade en kijkt reikhalzend uit naar familieleden, poststukken, toeristen, vers fruit of een in Zuid Afrika bestelde nieuwe magnetron.

Er is geen echte haven dus de RMS blijft voor anker liggen en wordt met kleinere bootjes uitgeladen. Op de kade staan twee grote kranen. De grootste kraan kan 120 ton tillen vertelt de kraandrijver ons trots. Een paar jaar geleden mocht hij zelfs naar Duitsland om te leren hoe de kraan moet worden onderhouden. Met platte schuiten wordt de vracht overgezet. Het uitladen van alle vracht duurt twee dagen. De plek waar alle vracht aan land komt is ook de plek waar wij met ons bijbootje aanleggen. Het is een historisch plekje want alles op het eiland is ooit hier aan land gekomen of er weer vandaan vertrokken. Willem Merk, maar ook Napoleon die, in 1815, exact op deze plek aankwam op het eiland. Hij ging er 25 jaar later ook weer weg, maar toen was hij al 19 jaar dood.

We hebben het er maar druk mee. Vlakbij de ankerplek zijn een paar wrakken waar je mooi kunt snorkelen, waaronder die van de SS Papanui. Ook haal ik onze windvaan stuurinrichting helemaal uit elkaar omdat hij het niet goed meer deed. Een spannend klusje want we zijn volledig afhankelijk van dit apparaat. Dan wandelen we door adembenemend groen heuvelland, crossen met een oude Ford Mondeo door de binnenlanden langs restjes Napoleon en hangen heel relaxt in de lobby van het Consulate Hotel om te internetten en de geschiedenisboeken uit de bibliotheek van het hotel te lezen. We komen langzaam in de 'groove' van het eiland terecht. De tijd gaat erg langzaam op St. Helena, en dus vliegen de dagen voorbij.

Ik zie er al een week tegenop maar op woensdag klim ik de mast in om het voorstagprofiel vast te zetten. Een rotklusje, maar het moet gebeuren. Al wiebelend in het topje van de mast maak ik een foto van Miek die me helpt omhoog klimmen. Ik moet me aan alle kanten schrap zetten. Eenmaal beneden zit ik vol schrammen en blauwe plekken. We maken de boot klaar voor vertrek naar Ascension. Het water op het eiland smaakt vies, en vorige week hadden ze hier een E-Coli uitbraak in het leidingwater. We moeten het water eerst koken of er zuiveringstabletten bij doen. Die krijg ik van de meneer van het waterbedrijf. Iedereen heeft momenteel een hekel aan hem, want het slechte water is zijn schuld, zeggen ze. Je ziet het aan hem af. Hij geeft me een voorraad tabletten voor een paar jaar. En we vullen de tanks met muf smakend water. Op donderdag is er een run op het verse groente en fruit. We slaan onze slag en vertrekken op zaterdag. Al zou ik hier graag veel langer blijven.

De zee is groot en leeg. Vlak na ons vertekken onze vrienden van Go Beyond en A Small Nest. Ze sjezen ons voorbij terwijl wij de windvaan uittesten. Alles lijkt na een tijdje goed te werken. We zwaaien naar het prachtige silhouet van puntige rotsen dat achter ons steeds iets vager wordt. Nu zijn we alweer vijf dagen onderweg. Een beetje zenuwachtig, want het voorstagprofiel is weer losgekomen en ik ben bang dat het de fok beschadigd. Het weer is uiterst rustig en voorspelbaar. Windkracht 3 a 4 van achteren en een graad of 30. Net hebben we heerlijk in de kuip gedoucht. Nog 200 mijl naar Ascension Island. De boot vaart en wij proberen alles heel te houden. We zijn op het soort zee waar je eindeloos op zou kunnen doorvaren. Al zou er dan wel eens een visje mogen bijten in ons uiterst appetijtelijke lokaasje.

Groet van 10'06 Zuid 012'01 West
Ben

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Recht erop af

Sint Helena! Na 12 dagen op zee doemt uit het grote niets een gigantische rots op. Ik zie opeens iets anders dan alleen zee. Een van de meest afgelegen eilanden ter wereld, en we varen er recht op af. Dankzij satellietnavigatie is dat tegenwoordig een eitje. Toen wereldzeilers nog geen GPS hadden moet de opluchting gigantisch veel groter geweest zijn op een moment als dit.

Sint Helena is iets bijzonders. Geheel afgelegen midden op de Atlantische oceaan en zonder vliegveld. De enige manier om er te komen is met het postschip RMS St Helena. Of per jacht, zoals wij op dit moment doen. We zien het eiland al op 30 mijl afstand opdoemen. We zullen in het donker arriveren. In het licht van de volle maan zien we een stuk of acht jachten. Het water op de ankerplek is diep en we hebben al onze ketting nodig om te blijven liggen. Na twee pogingen liggen we goed. Bijna 50 meter ketting vanaf twintig meter diepte met de hand omhoogdraaien is best hard werken. Het is middernacht en het ankerbiertje smaakt extra lekker.

Groeten Ben


Terwijl we de ankerplek naderen klinkt de vrijdagavond-discobeat over het water. De eerste geluiden van Sint Helena swingen ons tegemoet. Het is verleidelijk maar we zijn moe en gaan toch maar naar bed. We willen het thuisfront graag laten weten dat we veilig zijn aangekomen. Normaal sturen we dan een sms-je, maar dat gaat hier niet. Als een van de weinige plekken op aarde is hier geen mobiel netwerk. De volgende dag verkennen we Jamestown, de hoofdstad waar we voor anker liggen. Een stadje met prachtige oude gebouwen, een ware toegangspoort en geen mobiele telefoons in het straatbeeld. De bewoners, de Saints, zijn ontzettend vriendelijk en iedereen groet iedereen op straat.


We zijn ondertussen al een week op Sint Helena. We maken lange wandelingen langs de kust en in het binnenland. Het binnenland is in tegenstelling tot de kust weelderig begroeid. Alle kleuren groen zijn er te vinden. Vanaf Diana's Peak, het hoogste punt van het eiland hebben we een prachtig uitzicht naar alle windstreken. Gisteren zijn we met een oude huurauto naar Napoleon's huizen gereden en hebben we zijn lege graftombe bezocht. Zoals je misschien weet is Napoleon in 1815 verbannen naar St. Helena nadat hij bij Waterloo verslagen was. In 1821 is hij hier gestorven. De Saints zijn blij met Napoleon, want hij heeft hun eiland op de kaart gezet. De huizen zijn nu in Frans bezit, goed onderhouden en ingericht in oude stijl. De rondleidingen worden leuk gedaan door trotse Saints. Volgens hen allen is de reden van Napoleon's sterven maagkanker geweest. Het gerucht dat Napoleon met arsenicum zou zijn vergiftigd wordt met klem ontkend.


Behalve op het eiland gebeurt er ook van alles op de ankerplaats. Eens per twee weken komt de 'RMS St Helena'. Dit postschip is voor Sint Helena de enige verbinding met de rest van de wereld. Als zij voor anker ligt is het een komen en gaan van containers, gasten en andere lading. Tussen deze drukte door is de boot van een Engelse zeiler van de oceaan terug gesleept. Hij was op eilandtoer toen zijn anker zijn grip verloor door de stroom en harde windstoten. Een andere zeiler merkte dit op en sloeg alarm. Tegen de tijd dat de eigenaar terug kwam lag zijn boot alweer veilig voor anker.

Tot slot zijn er enkele romances gaande op de ankerplaats. Een van onze vrienden heeft een lokale dame aan de haak geslagen, de ander heeft een oogje op een dame van een andere boot. Ik kan het niet ontkennen, ik ben nieuwsgierig en kijk toch net iets vaker of de ferry een of twee personen afzet. Nu bleek ik niet de enige te zijn, want andere zeilers vertelden dat ze de laatste ferry van 19.00 uur ook in de gaten hielden, 'Blijft ze slapen of wordt ze opgehaald?' Helaas op het laatste moment horen we op de marifoon, 'Ferry service, can I have a pick-up on my boat?'


Tussen al het wandelen en gluren door doen we wat klusjes. Dit gaat niet heel makkelijk want op de ankerplaats staat een behoorlijke deining die de boot enorm laat schommelen. De reparatie aan het voorstagprofiel voor de fok moet dus wachten tot de deining afneemt. Hier wachten we al een week op. Hopelijk wordt het snel rustig, want na deze reparatie kunnen we pas verder.

Groeten vanaf Sint Helena
Miek

360 graden

Van voor naar achter, van voor naar achter. Ik zit in de kuip op de stuurboord bank met mijn voeten op de andere bank. Ik moet moeite doen om op deze schommelstoel niet in slaap te vallen. De zee schommelt de boot rustig van links naar rechts. Er staat een rustig windje en de zee is in een kalme kadans. De temperatuur van 24 graden Celcius voelt aangenaam aan en boven mij wisselen de wolken elkaar snel af. Af en toe gluren de sterren nog als glinsterende diamanten door de opening in het wolkendek.

Dichtbij de kust van Afrika is het in en op het water een drukte van belang. Zo zien we grote rood-oranje kwallen voorbij drijven lijkend op hersenen maar dan wel 3 tot 4 keer een mensen hoofd. 's Nachts zijn het de dolfijnen die in het fosforescerende water de meest abstracte vormen teken en af en toe geheel groen van de fosforescentie uit het water springen. 'Hee wel opletten Joh!' roept Ben als we weer bijna een zeeleeuw aanvaren. De zeeleeuwen zijn niet vooruit te branden en dobberen op hun rug rond. Voor een haai moet dit wel een heel makkelijk hapje zijn. Maar ze luieren niet alleen want tegen de schemer zien we een groep van zo'n 100 zeeleeuwen jagen. De grote mannen voor op gevolgd door de kleintjes. Tijdens mijn wacht raak ik iets. Een doffe klap bij het achterschip en een voelbare vertraging zijn het gevolg. Met mijn hoofdlampje kijk ik achter ons maar zie niks. Bij zonsopkomst de volgende ochtend zie ik dat het windvaanroer naar achteren verbogen is, maar zij doet het nog prima. Zou het een zeeleeuw zijn geweest?

Naarmate we de kust verder achter ons laten wordt het warmer. Elke nacht is het weer een graadje warmer en kunnen de truien overdag uit. De wind varieert tussen de 8 en 18 knopen en de zee is rustig en super-blauw. We gaan niet heel hard vooruit omdat we onze Genua, een grote fok hebben geruild voor de veel kleinere High-Aspect fok. De Genua is in Kaapstad voor reparatie geweest, maar helaas is het er niet beter van geworden. De tocht van zo'n 500 mijl naar Namibië heeft gaten in de Genua laten vallen. In Luderitz hebben we een dag besteed aan plakken en naaien, maar besloten dit zeil te sparen en onze kleine fok weer te gebruiken. Dit houdt ons meteen ook bezig want het loont nu sneller de moeite om de gekleurde Gennaker, een licht-weer-zeil te hijsen.

En al schommelend en zeilen wisselend zijn we onder Nederland door gezeild. Na 967 dagen zijn we onze vertrek-lengtegraad gekruist en hebben we de 360 lengtegraden van de aarde bevaren. De Pinquin heeft een extra schouderklopje gekregen. We zijn er nog niet maar ook dit voelt als een mijlpaal. En vannacht zal de Pinquin van het Oostelijk halfrond af weer het Westelijk halfrond op glijden.

Feestelijke groeten vanaf 19' 46,1 Z 001' 31,9 O
Miek

----------
radio email processed by SailMail

Diamant heet dat

Alles glinsterde in het schrale licht van een heel dun maantje. Het water in de haven, maar vooral het stof dat we uit onze haren en kleding kloppen. Het is diamantstof en het is overal in Luderitz. Zelfs de haven ligt vol met diamantstofzuiger-schepen. Grote en kleine boten die met lange slangen grind van de bodem opzuigen en de diamanten eruit vissen. Het stof in onze haren komt uit de woestijn. Een echte woestijn dit keer, met gigantische zandduinen en rondwaaiend stuifzand dat overal in gaat zitten. Ook in je oren en je onderbroek.

Eerst een bezoek aan het spookstadje Kolmanskop, een verlaten diamantdorp. Kolmanskop is een werkstadje dat langzaam door het zand wordt opgevreten. We konden er niet genoeg van krijgen en zijn er uiteindelijk als allerlaatste bezoekers uitgeveegd. Een paar gebouwtjes worden in stand gehouden, de rest staat sinds de jaren vijftig leeg en is op een prachtige manier ten prooi gevallen aan het zand. Ik stond er opeens in een authentiek Duitse gymnastiek- annex balzaal, waar in 1920 wekelijks dansavonden werden gehouden. Buiten overal zand. De notariswoning is half verdwenen onder een zandduin.

Die middag kwamen Jelle en Floor aan in Luderitz. Zij vertrokken met hun boot Libis bijna op exact hetzelfde tijdstip als wij uit Amsterdam. Ze hebben hun schip in Australie verkocht en trekken nu met een dikke landrover door Afrika. Het is erg leuk om ze weer te zien en we hebben een hoop bij te praten. We trekken met de rode Landrover de woestijn in. Gewapend met een wegwerp BBQ en koude pils om op een zo mooi mogelijk plekje tussen de zandduinen te gaan braaien. Dat mag eigenlijk niet want aan beide kanten van de (enige) weg is een SPERRGEBIET!! Daar mag je niet komen omdat er diamanten liggen. Vroeger kon je die hier in het maanlicht gewoon zien liggen en oprapen. Tegenwoordig moeten ze wat meer moeite doen om de glimmende pronkstenen te vangen. Het heet ook echt 'Sperrgebiet' want het was hier vroeger Duits. De braai in de woestijn verwaait maar we borrelen in de luwte van een verlaten huis. Het is een enkel huis midden in de woestijn. Op een vervallen bord staat 'Grassplatz'. Een surrealistische plek en het biertje smaakt uitstekend.

Vroeger was er een tv-serie van Herman van Veen. Daarin woonde hij met zijn vrienden in een molen. Daar hing een schilderij van de woestijn. Dat schilderij was bijzonder want je kon erin stappen. De woestijn waar je dan in uitkwam is dezelfde als waar wij de zon zien ondergaan. Prachtig rood licht strijkt over gigantische zandduinen. Het is bijna alsof we op zee zijn want alles beweegt en de duinen kruipen als trage golven achter de wind aan. Gelukkig lopen er geen langharige muzikanten op sandalen door ons prachtige avonduitzicht.

Nu is het vijf dagen later en zijn we op volle zee, 400 mijl van de kant. Gigantische zandduinen in de middagzon, dat is ons laatste beeld van land. Een gordijn van mist trekt het hoofdstuk Afrika achter ons dicht en we kruipen diep weg in onze zeilpakken. Elke dag wordt het ietsje warmer. Het diamantstof is wel uit onze oren verdwenen. De zee is mooi rustige we hebben windje mee. Na een dag en nacht met mist zeilen we nu onder een heldere hemel. Het dunne maantje is wat dikker geworden en de glinsterende sterren houden ons in diamantenstemming.

groet
Ben
----------
radio email processed by SailMail

Luderitz de gekste

We gaan niet bepaald hard. De zon schijnt gelukkig wel, al is hij nog maar net boven het woestijnachtige land opgekomen. Met de motor aan gaan we zo'n 4 knopen en een vervelende deining geeft duwtjes van opzij. De wind is nog te zwak om te zeilen, maar zal later vanochtend aantrekken. Het is zes uur in de morgen. We kijken nog een laatste keer naar het vissersdorp Paternoster dat langzaam in de ochtendnevel verdwijnt. Een verzameling spierwitte huisjes aan de rand van de woestijn. Vissers met piepkleine speedbootjes scheuren in de verre tussen de rotsen. De ijskoude zee spat hoog op als er weer een dikke roller op de bruine rotsen kapot slaat. Voorlopig zijn deze rotsen het laatste stukje Zuid-Afrika dat we zien. Een nevelige wereld omringt ons, we zijn weer op zee.



Zuid Afrika laten we met gemengde gevoelens achter. Misschien is het wel een van de mooiste en meest veelzijdige landen ter wereld. Maar het is ook een paradijs voor blanken waarvan de rijkdom gebouwd is met slavenarbeid. Ondanks de afschaffing van de apartheid duurt die slavenarbeid nog steeds voort. De inkomensverschillen tussen blank en zwart zijn zo groot dat op veel plekken de zwarten nog steeds volledig worden uitgebuit. En de oude racistische reflex zit bij een hoop blanken nog verbazingwekkend dicht onder het oppervlak. Dat merk je vooral als de tongen loskomen na een paar biertjes in de jachtclub. Er is veel frustratie over de teloorgang van het land. Want nu de zwarten de politieke macht in handen hebben gaat alles naar de ratsmodee, als je de gemiddelde witneus moet geloven. Er gaat inderdaad een hoop mis. De kranten puilen uit van de schandalen, nepotisme en machtsmisbruik in de politieke top. Maar de Zuid Afrikanen zijn tot elkaar veroordeeld en er is geen andere optie dan dat ze er samen uitkomen. Zelfs na 20 jaar lijken nog niet alle blanken dat te beseffen.


In elke haven die we aandoen is wel een jachtclub die ons uiterst warm en hartelijk heeft ontvangen. Als buitenlandse zeiler ben je dan te gast en mag je gebruik maken van de uitstekende faciliteiten. Een goed uitgeruste en extreem betaalbare bar hoort daar vrijwel altijd bij. Net als een braai-plek (bbq) om de lokale boereworst te grillen en met elkaar te verorberen. Door deze clubs hebben we veel meer lokale mensen ontmoet dan in andere landen, en dat maakte het voor ons extra leuk. De keerzijde is dat de clubs meestal blanke enclaves zijn en je dus maar een zeer beperkt en eenzijdig inkijkje in de Zuid-Afrikaanse maatschappij krijgt.









Na ons uitklaren in Kaapstad zijn we stiekem nog even een paar dagen in Saldanha geweest. De windvaan deed het niet helemaal lekker, en omdat we toch geen haast hebben zijn we een paar dagen in de baai gebleven, te gast bij de Saldanha Bay Yacht Club. Ook daar worden we weer vertroeteld en braaien we ons een slag in de rondte. Van een lokale zeilinstructeur krijgen we een gerookte engelvis. Die smaakt zo goed dat we er nog een paar kopen om mee te nemen naar onze laatste ankerplek in Zuid Afrika, de Paternosterbaai. Daar ontmoeten we twee bevriende boten en vieren we de veertiende verjaardag van Sepke op de Belgische boot 'A Small Nest' . De chocoladetaart die ze gebakken hebben is memorabel. De volgende morgen in alle vroegte glippen we de baai uit. Achter ons laten we een prachtig maar verward land. We hopen dat het goed komt.







Inmiddels zijn we na een prachtige tocht van 400 mijl aangekomen in Luderitz. Onderweg zien we veel vallende sterren aan de wolkenloze woestijnhemel. Onder die sterrendeken moet ik veel denken aan mijn studiemaat Richard, die de afgelopen week is overleden. Vandaag is zijn uitvaart, op de dag dat we in Luderitz aankomen. Dat is een geweldig bizar Duits stadje in Namibie, omringt door woestijn. Er is waarschijnlijk geen jachtclub ter wereld waar zo weinig gezeild en zoveel gezopen wordt wordt als hier. “Hoe komen jullie eigenlijk aan de kant vanaf je jacht dat voor anker ligt?”, vraagt een lokaal lid dat aan de bar zit aan me. Het hele concept ' bijboot' klinkt hem revolutionair in de oren. Maar hij is ook nog maar 35 jaar lid van de 'Yachtclub'. Er staan drie volle pullen bier voor zijn neus. Windhoek van de tap. Erg lekker en een lidmaatschap van de zeilclub zeker waard.

Groeten
Ben

Letter H

'Welcome to Saldanha Bay Yachtclub and don't worry about customs.' Maandagmiddag hebben we het anker laten vallen in de lagoon van Saldanha. Onderweg vanaf Simonstown hadden we wat problemen met onze windvaan. Tevens was er behoorlijk harde wind voorspeld onderweg naar Luderitz, Namibie. Dit was reden genoeg om bij Saldanha binnen te gaan, maar ons niet te melden bij de Port Captain. Voor vertrek uit Simonstown hadden we alle het papierwerk rondom het uitklaren netjes geregeld. We zouden immers het land uit zeilen. Nu liggen we hier illegaal in de baai, maar voor de mensen van de Jachtclub maakt dit niks uit.



De ochtend van vertrek uit Simonstown is het windstil in de marina. Het voelt als het begin van een nieuwe hoofdstuk van de reis. We hebben een nieuw grootzeil, een nieuw Zeilen-vlaggetje en vanaf nu gaan we richting het Noorden. De GPS lijkt er net zo over te denken want bij het aanzetten begint hij te piepen en 'while searching the sky' is hij compleet gereset. Alle data kwijt inclusief logstand, waypoints en routes. Wel jammer maar de belangrijkste gegevens staan gelukkig veilig in ons logboek geschreven. Met ons varen nog drie andere boten uit om zeven uur 's ochtends. We hijsen ons nieuwe grootzeil in de beschutting van de marinebasis. Om de hoek staat een mooi windje. Aan de wind zeilen we de baai uit naar Cape Point. De boot is binnen 10 minuten zout, maar het voelt goed om weer te zeilen. We missen Gerlof aan boord, maar het is goed dat hij terug is in Nederland. Daar is hij veel harder nodig. Eenmaal bij Cape Point krijgen we de wind wat ruimer en ronden we Kaap de Goede Hoop met een ruimwindse koers, een volgende zee en een prachtig blauwe lucht. Rond 12.00 uur is het een feit; de Blauwe Pinquin heeft De Kaap gerond en wij zitten trots in haar kuip.


Het water rond de Kaap is koud, heel koud. Je kan er misschien niet schaatsen maar veel scheelt het voor mijn gevoel niet. In de volle zon met wind van achteren trekken we onze lange fleece-tuinbroek aan, inclusief thermo-ondergoed, twee truien, skisokken in de zeillaarzen en een muts over de oren. We vrezen voor de nachtwacht, hoe koud zal die niet worden? Als we tegen de avond te hoogte van Houtbaai komen wordt het langzaam aan weer warmer. De wind komt hier over land en is zo'n 10 graden warmer. Als de avond valt en de zon ondergaat zitten we in de korte broek en een trui buiten. Kaapstad met de Tafelberg op de achtergrond wordt in het avondlicht op haar mooist getoond. De nachtwacht is niet koud, maar wel spannend. In het water rond Kaapstad zwemmen behoorlijk veel walvissen. De walvissen duiken in en uit het water, waarbij we de rug en de staart te zien krijgen. De bekende foto waarbij een springende walvis op een jacht landt is hier ooit ergens genomen. Het geluid dat ze maken is luid en in het donker angstaanjagend. Ik blijf bang dat ze ons bootje over het hoofd zien en er tegen aan zwemmen. Zo breng ik al stampend op de kuipvloer mijn wacht door in de hoop dat ze ons horen.


Om het ronden van de Kaap te vieren nemen we een stuk chocolade bij de warme thee. En niet zomaar chocolade, maar een door Hannie gestuurde chocoladeletter H. Deze letter heeft heel wat kilometers afgelegd. Op de post gedaan in Nederland inclusief gedicht is zij gestuurd naar het postkantoor Post Restante in Durban. Hier zijn we minimaal tien maal wezen vragen of ons post restante al was gearriveerd. Er zouden hier namelijk twee poststukken op ons liggen te wachten. Na enkele malen vragen was de kaart uit Nijmegen gearriveerd. De aardige dame van het postkantoor snapte ook niet waar de tweede envelop zich kon bevinden. Helaas was het poststuk nog niet gevonden op de dag dat we vertrokken uit Durban. De dame wilde ons graag helpen en vroeg ons een adres achter te laten. We hadden toen nog het plan om naar de Royal Cape Yacht Club te varen dus dit adres lieten we achter. Uiteindelijk zijn we daar niet meer met de boot terecht gekomen omdat Simonstown plek voor ons had. Maar nu hadden we nog wel een geleende gasfles aan boord van SY Pylades. Laten zij nou in Royal Cape liggen. Bij terugbrengen van de gasfles gingen we voor de zekerheid toch nog even naar de post vragen. Een dikke stapel aflopend, 'nee, nee, nee......nee', tot de laatste envelop waar Ben en Annemiek Rutte opstaat. Vol spanning maken we de envelop open om daarin een gedicht van de Sint en chocoladeletter H aan te treffen. Dit is echter niet de eerste Chocoladeletter H die we hebben gekregen.

Vorig jaar in Nieuw Zeeland lazen we in een reactie op de site dat er Post Restante lag in Christchurch. Tijdens onze rondreis over het Zuider Eiland was er de zware aardbeving in Christchurch. Toen eindelijk in de buurt kwamen van deze stad vonden we het zeer ongepast om een verwoeste stad in te rijden om een poststuk op te halen. Dit poststuk is echter niet onder al het bevingstof verdwenen en ging retour sender. Afgelopen kerst in Kaapstad had Vincent deze envelop in zijn tas. Om een lang verhaal kort te maken. De envelop bevatte een gedicht van de Sint en een Chocoladeletter H. 's Avonds heeft deze letter het Kerstdessert geoptimaliseerd. Dank je wel Hannie.

Waarschijnlijk varen we zaterdag verder. Wij zijn er al klaar voor maar de wind is hard en de golvenvoorspelling zegt zes meter op vrijdag. Gelukkig zijn de mensen hier erg aardig, liggen we hier de eerste 10 dagen gratis, zijn er warme douches en een gratis wasmachine. Ik heb geen haast om te vertrekken.

Groeten Miek

In het maart nummer van 'Zeilen' staat een prachtig verhaal over de Blauwe Pinquin-avonturen in Nieuw Zeeland. Kopen dus...

Goede voornemens

Ik weet niet hoe het met jouw goede voornemens staat, maar wij lijken de onze nog niet zo goed na te komen. Het is al weer even geleden dat we de site hebben geupdate. In de tussentijd hebben we ons nieuwe grootzeil gekregen, wat klussen gedaan, de boot weer vol gestopt met proviand en is Gerlof op bezoek geweest.


Het grootzeil hadden we eind November al besteld in Durban, zodat het nieuwe zeil klaar zou staan bij aankomst in Kaapstad. Dit leek allemaal goed te gaan, totdat we het zeil op de boot hadden. Na het hijsen bleek het voor- en onderlijk te kort en het achterlijk te lang. Kortom het zeil kon weer return afzender. Voor Quantum betekende dit dat ze in korte tijd een geheel nieuw zeil moesten maken. In een week hebben ze ons nieuwe zeil gemaakt. Vorige week donderdag toen ze het nieuwe zeil kwamen brengen waaide het windkracht 7, te veel wind om goed te passen. Afgelopen zondag was het windstil. Een goed moment om het zeil te hijsen en nog eens goed te bekijken. Wat blijkt, er valt een enorme diagonale plooi in. Wij dus balen en foto's maken. Ook hebben we ze op hun vrije zondag gebeld met de mededeling dat we maandagochtend 8.00 uur op de stoep zouden staan. Het plan was om maandagavond te vertrekken. Het zou dus krap worden.

Vorige week donderdag landde Gerlof op Kaapstad international airport. Na een vlucht van 24 uur was hij wel wat gaar maar met een echte Afrikaanse boerewors van de braai konden we heb wakker houden. De volgende ochtend zijn we de berg een stuk opgelopen om met uitzicht over de baai en de marina een kop koffie te drinken en plannen te maken. Het weer om naar Namibie te zeilen ziet er nog niet goed uit tot maandag. We besluiten eerst nog wat te klussen en dan na de lunch wijn te gaan proeven bij Steenberg Estate. We nemen de toeristische route en kopen onderweg nog houtjes voor de braai van 's avonds. Het is een sjieke bedoening daar bij Steenberg. Onze geleende huurauto, een mazda uit 1990, valt uit de toon op de parkeerplaats. Gerlof en Ben nemen het wijnproeven serieus want bij aankomst proeven ze eerst de druiven van de struik. Eenmaal binnen ploffen we neer op de bank en kiezen zes wijnen uit die we willen proeven. We zijn het unaniem eens dat de Sauvigon Blanc 2011 de wijn is die we willen. Als we op de terugweg zijn komen we langs een nightmarket van een school, waar moeders het lekkerste eten hebben bereid, de mooiste taarten hebben gebakken en de lokale bandjes de muziek verzorgen. Er hangt een goede sfeer dus blijven we nog even hangen.
Op zaterdag beginnen we na het ontbijt met nog wat klussen. De boot moet immers klaar zijn voor vertrek. Gerlof en Ben boenen het onderwater schip, terwijl ik alles binnen weer terug zet op z'n plek. We vullen alvast de watertanks en zetten de verstagingen weer op spanning. Net na de lunch nemen we het stoptreintje naar Kaapstad. Hier dolen we wat rond, genieten op terrasjes en pakken de laatste trein terug om 18.45 uur. Erg is dit niet, want aan boord bij de buren, Lilly Bolero is een feestje aan de gang. Deze klassiek getuigde schoener wordt gevaren door schipper Kieran en vijf man betalende crew en staat bekend om zijn goede feesten. Ook deze keer is het erg gezellig en komt uiteindelijk de tas met verkleedkleren, hoeden en pruiken uit de kast. Zondag morgen start dan ook nog niet al te snel en daarna balen we dus van de plooi in het nieuwe grootzeil. Met de terugvlieg datum van Gerlof in het achterhoofd besluiten we dat we maandag gewoon weg gaan. En als het grootzeil niet gelijk klaar kan zijn dan halen we dat op in Kaapstad, waar ook nog een marina is. Ik word afgezet bij de supermarkt om alle vers waren in te slaan, groente, fruit, eieren en yoghurt. Ben en Gerlof rijden door naar Houtbay, een prachtige route met een geweldig uitzicht over de baai. Ze willen gaan zwemmen, maar vinden geen goed strand. Op de terugweg halen ze mij weer op uit de supermarkt. En dan nog alles inruimen, met grote precisie in de hoop het zo lang mogelijk goed te houden. Gerlof en Ben lopen in de richting van Boulders waar Jackass Pinguins zitten. Uiteindelijk zijn we alle drie tegelijk bij het happy hour van de False Bay Yacht Club. Terug aan boord zijn we plannen aan het maken voor het wachtsysteem als Gerlof een telefoontje krijgt met heel slecht nieuws. Hij moet naar huis en samen weten we een vlucht te regelen voor de volgende ochtend. En zo is hij 24 uur na het telefoontje terug bij zijn gezin.

En wij hebben besloten niet uit te varen. Met de foto's van het zeil konden ze geen oplossing geven. Met twee man zijn ze naar onze boot gekomen om te passen en te kijken. Het oog vooraan bij de mast bleek te krap te zijn en deze moesten ze verlengen. Drie maal is scheepsrecht want nu is het zeil goed. Nu maar hopen dat we er goed mee naar huis komen. Het is nog even wachten op goed weer voordat we kunnen uitvaren. De route die we gaan afleggen is nog steeds niet zeker. We kunnen via Namibie, Sint Helena, Ascension, Kaap Verden naar de Azoren varen. Maar we kunnen ook naar de Azoren varen via Brazilie en de Carieb. Alles is mogelijk. Om richting huis te komen moeten we eerst Kaap de Goede Hoop nog ronden, zoveel is zeker.
We houden jullie op de hoogte.

Groeten Miek